vrijdag 13 oktober 2017

Slaap - Sleep

Zolang ik me kan herinneren, voel ik me moe.
Ik ben het ondertussen ook al zo gewend. 
Vermoeidheid hoort er gewoon bij. 
Bij mij en bij mijn leven.

Tijdens de laatste therapiesessie hadden we het erover.
De confrontatie met het contrast tussen hoeveel tijd ik in mijn bed spendeer en hoeveel ik effectief slaap, was pijnlijk.
Ik lig wel genoeg in mijn bed, maar heb te weinig diepe slaap.
Opnieuw een pijnlijke mokerslag dat wat voor mij "normaal" is, dus toch blijkbaar niet zo is.

Ik had al gelezen en gehoord dat slaapproblemen dikwijls gelinkt zijn aan autisme.
Misschien is het een deel van mijn spectrum, maar het lijkt me de makkelijkste oplossing om ASS de schuld te geven van mijn slaapproblemen.

Ik slaap altijd met oordopjes. Zonder oordopjes word ik bijna altijd van het minste geluid wakker.
Het duurt al vrij lang tot lang voor ik in slaap val. Die storm in mijn hoofd tot bedaren brengen is niet evident.
Meestal moet ik minstens 1 keer naar toilet. 
Als ik geluk heb, is dat een paar uur nadat ik ga slapen en dan heb ik nog enkel uren te gaan, maar dikwijl is het echter in de vroege ochtend.
Het gevolg is dan dat ik zo tussen slapen en waken wat lig te dommelen tot de wekker afloopt of dat de hoofdstorm terug wakker wordt.
Ik word ik regelmatig half wakker van de nood om naar toilet te gaan, maar wil ik daar niet aan toegeven. .
Dus dan is het eveneens slapen, waken en vechten tegen de plasnood.
Daar bovenop komt dan ook nog dat ik - ondanks een degelijke matras en goed neksteunkussen - 's morgens meestal zoveel pijn in rug en/of nek en/of schouder heb dat opstaan de enige oplossing is.

Slapen is dus blijkbaar niet zo evident voor mij als zou moeten. Genoeg slapen al zeker niet.

Ik had er nooit bij stil gestaan. Als je het al jaren zo gewend bent dan vergeet je dat het ook anders kan.
De confrontatie met dat ''anders'' zijn, is dan ook pijnlijk.

Voorlopig ga ik eens uittesten of ontstekingsremmers/dagdagelijkse pijnmedicatie de nachtelijke pijn kan verminderen en zo de slaapkwaliteit kan verbeteren.
Als dat niet voldoende, ga ik een bezoekje brengen aan de huisarts en eens kijken welke opties er nog zijn.
Ook start ik opnieuw met een aantal fysieke oefeningen die mijn rugklachten zouden moeten verminderen.

Hopelijk kan ik binnen een paar maanden op een ochtend zeggen dat ik uitgeslapen ben en heb ik energie om de dag door te komen.




As long as I can remember I feel tired.
I'm used to it.
Fatigue is part of it.
Part of me and my life.

We spoke about it during my last therapy session.
The confrontation with the contrast between the time I spend in my bed and the time I sleep, was painful.
I spend enough time in bed, but I don't have enough deep sleep.
Again I felt a real blow.
What's normal for me, isn't "normal".

I've heard before that people with autism tend to have more difficulties with sleeping.
Maybe it's a part of my spectrum, but I don't know if it's linked.
It would be too easy to blame my ASD.

I always sleep with ear plugs. Without them I detect the slightest rustle.
It takes at least 30 minutes before I fall asleep. 
Calming down the storm of thoughts inside my head isn't easy.
Mostly I also have to go to the toilet at least once a night.
When I'm lucky it's shortly after I go to bed and I can sleep a couple of hours.
Often it's in the early morning resulting in a sleep/wake state until the alarm clock  goes off.
I also regularly feel the urge to go to the toilet, but I don't want to leave my bed.
This also ends in a sleep/wake state while fighting the urge.
On top of all this and despite a good mattress and a good pillow I usually have to get up in the morning because of pain in my back and/or neck and/or shoulders.

Apparently sleeping isn't as easy as it should be.

I never thought of it before.
If you're used to it for years you forget that it can be different also.
The confrontation of being different again, was painful.

For now I'm trying if NSAID's/day-to-day painmedication can reduce the nightly pain and improve my sleepquality.
When that's not enough, I'll visit my GP to look at the other options.
I'll also start again with some physical exercises that should reduce my back pain.

Hopefully, in a couple of months I'll be able to get up in the morning and say that I had a good night's sleep and enough energy to get through the day.

donderdag 28 september 2017

Balans inspanning/ontspanning - Balance effort/relaxation

De voorbije weken verliepen moeilijk.
Ik merkte bij mezelf dat ik langzaam terug naar beneden leek te glijden.
Ik heb hier met een aantal mensen over gesproken en ook gemaild met mijn therapeute.
Tijdens de sessie gisteren hebben we het er ook uitgebreid over gehad.

Ik voel me mentaal moe, niet fysiek.
Nergens zin in, geen interesse en sterk verminderde concentratie.
Het enige wat ik eigenlijk wil doen, is rusten en slapen.
Desondanks doe ik wel nog heel veel dus het is niet dat ik me laat gaan.

Mijn therapeute heeft me uitgelegd dat de spanning op het werk en de frustratie van niet altijd genoeg werk te hebben zich opstapelen als adrenaline.
Het is die adrenaline die met alle goede gevoel gaat lopen en me lamlendig laat zitten.
Ik moet er dus aan werken om overprikkeling tegen te gaan en de adrenaline kwijt te raken.

Afbouwen van mijn medicatie in combinatie van werkstress was duidelijk geen idee.
Ik ga dus nog een beetje wachten en opnieuw proberen wanneer de lente start.

We hebben een lijstje opgesteld van wat voor mij kan helpen en misschien wel noodzakelijk is om te vechten tegen het slechte gevoel.

Voor mij is het dus dit:

  • fysieke activiteit. Als ik met de fiets/trein ga werken, stevig doorfietsen in het naar huis gaan. Werken met de auto='s avonds touwtje springen .
  • overprikkeling vermijden. Zodra ik ook maar iets voel alles buiten sluiten met hoofdtelefoon.
  • herhaling: haken, de kat aaien, strijken, werken in de tuin.
  • water/warmte (douche, afwassen)
  • mentaal letterlijk ontspannen en niet gewoon fysiek rusten. Dus niet gewoon in de zetel zitten en tv kijken, maar wel mentaal bezig zijn met puzzels, breinbrekers.
  • tablet mag, maar geen uren aan een stuk.

https://www.autismevanuitdetail.nl/lezingen-advies/lezing-multicomplex-gezin-met-autisme

The past weeks were difficult.
I noticed I was gliding down again.
I spoke to a couple of people and wrote to my therapist.
During our session we talked about it at length.

I feel mentally tired, not physically.
No interests, no concentration.
The only thing I wanted to do is resting and sleeping.
But I'm still doing a lot so it's not like I'm letting myself go.

My therapist explained that tension at work and frustration accumulate as adrenaline.
It's that adrenaline that takes all the good feelings and makes me miserable.
So I need to keep an eye at my sensory overload and getting rid of the adrenaline.

My attempt at reducing my antidepressants in combination with the stress at work wasn't a good idea either. Maybe it will be easier to try again when spring starts.

We made a list of things that might be helpful and maybe necessary to fight the bad feeling.

This is my list:

  • physical activity. When I go working by train/bike I should ride at high speed when going home. The days I use the car I should do some rope skipping in the evening.
  • Avoid sensory overload. As soon as I feel overwhelmed I should use my headphones.
  • repetitive jobs: crochet, petting the cats, ironing, gardening.
  • water/warmth (taking a shower, doing the dishes)
  • relaxing mentally by doing puzzles and brainteasers
  • playing on the tablet is ok, but not too long.

zondag 17 september 2017

Autisme en collega's - Autism and colleagues.

Ik heb een hele drukke week achter de rug met een therapiesessie waarin ik blokkeerde, een voorbereiding en deelname aan een teambuilding en een belangrijke beslissing.
Over het laatste wil ik het nu hebben, de eerste twee komen later aan bod.

Ik werk nu 2 maanden op mijn nieuwe dienst en na een inloopperiode van 2 weken werd ik toegewezen aan een klein team van (met mij erbij) 3 personen. Twee mannen van 50+ en 60+ en ik (vrouw, 35).
Ik heb me op mijn nieuwe taak gesmeten, vol enthousiasme, ondanks dat ik door onvoorziene omstandigheden af en toe in het diepe werd gegooid.

De voorbije 2 weken heb ik echter gemerkt dat er iets mis is.
Wie, net als ik, al meermaals tegen een muur gebotst is, die weet dat je een nieuwe muur steeds sneller tegenkomt. Het is dan ook heel belangrijk om je eigen alarmsignalen te herkennen.

Het begon me op te vallen dat het steeds langer duurrde om in te slapen en dat ik op onmenselijk vroege uurtjes wakker werd zonder opnieuw in slaap te vallen.
Tijdens de therapiesessie deze week werd duidelijk wat er mis gaat: ik ben teveel aan het compenseren en camoufleren waardoor ik mezelf uit het oog verlies. Ik ga nerveus werken en durf mezelf niet te zijn. Ik ben niet langer op mijn gemak.
Er zijn 2 collega's die mijn ASS opgemerkt hebben omdat ze er zelf ervaring mee hebben (zoon en broer). Als zij er niet zijn, loop ik verloren.

Naast het slaapprobleem ben ik ook emotioneler geworden. Deels ligt dit natuurlijk aan de vermoeidheid, maar het is ook een alarmsignaal.

Na heel wat wikken en wegen, in samenspraak met mijn therapeute en de collega's die het al weten, heb ik dus besloten om mijn 2 rechtstreekse collega's en mijn diensthoofd op de hoogte te brengen van mijn autisme.

Er over schrijven is voor mij veel makkelijker dan er over praten dus heb ik het op papier gezet en afgegeven. Achteraf hebben we er over gesproken. De reacties zijn voorlopig positief, oplossingsgericht en begripvol.

Ik deel mijn "brief" hier in de hoop dat ik er anderen mee kan helpen.

Praten over mezelf gaat moeilijk.
Schrijven vind ik makkelijker.

Ook al probeer ik het zo goed mogelijk te camoufleren, toch denk ik dat jullie al gemerkt hebben dat ik “anders” ben. Wat voor jullie vanzelfsprekend lijkt, is dat niet altijd voor mij.
Ik heb lang getwijfeld wat ik zou doen, maar ik voel zelf al aan dat ik me steeds minder op mijn gemak voel en steeds meer mezelf probeer te verbergen.
Ik loop steeds meer op de toppen van mijn tenen en ik ben mijn grenzen aan het overschrijden.
Aangezien het niet de bedoeling is of kan zijn om met stress te komen werken en met een hoofd dat op barsten staat ’s avonds naar huis te gaan, moet ik er nu iets aan doen.

Ik heb autisme.
Voila, ’t is gezegd.
Al zeg ik zelf liever dat ik me in het autismespectrum bevind.

Voor jullie zeggen dat iedereen wel iets mankeert en iedereen wel een beetje autistisch is: ik ben officieel getest en gediagnosticeerd. Een diagnose die niet lichtzinnig gegeven wordt en waar een degelijk onderzoek aan vooraf gaat. Een diagnose die enkel gegeven wordt wanneer je duidelijk kan aantonen en het ook duidelijk is dat je er last van hebt in je dagelijkse leven.

De keuze voor deze diagnose is pas na veel overwegen genomen. De reden waarom ik dit heb laten testen, doet in deze situatie niet ter zake. Feit is dat ik volledig vastliep en nog steeds regelmatig vastloop in mijn leven. Hiervoor ben ik dan ook in begeleiding.

Iedereen met autisme is anders. Het spectrum is heel erg breed en de clichés uit de media (Rainman, Sheldon Cooper) zal je zelden in het echte leven tegenkomen. Er is ook een heel groot verschil tussen mannen en vrouwen met autisme, net zoals tussen mensen met een lage en normale/hoge intelligentie.
Zoals je geen 2 “gewone” mensen met elkaar kan vergelijken, kan je dat ook niet met mensen met ASS. Mensen met ASS zijn in veel gevallen goed in staat om zich staande te houden in de maatschappij. Op een bepaald ogenblik kan er echter zo’n belasting ontstaan dat de aangeleerde coping mechanismen niet langer voldoende zijn.

Wij hebben letterlijk een andere brein en zien/horen/voelen/verwerken/begrijpen dingen op een andere manier.
Wat echter wel voor iedereen met autisme hetzelfde is, is dat ze allemaal dezelfde “basisproblemen” hebben:
- sociale communicatie en sociaal gedrag, non-verbale communicatie, ontwikkelen en onderhouden van relaties/vriendschap
- tics/repetitieve gedragingen (niet altijd uiterlijk zichtbaar), beperkte/gefixeerde interesses, sensorische overgevoeligheid.

Korte schets van wat mijn spectrum inhoudt:
·         Heel prikkelgevoelig (geluid, licht, tast, geur) met veel zicht op detail. Zeker op vlak van geluid ben ik enorm gevoelig. Hierdoor is werken met radio, over en weer geloop heel moeilijk. Alles komt ongefilterd binnen en ik kan de grootte van de filter niet regelen.. Om het duidelijk te maken, kun je je voorstellen dat je rondloopt in Ikea tijdens de solden op het drukste moment van de dag. Ook een mogelijke vergelijking is deze: jouw radio staat afgesteld tussen 2 frequenties in waardoor je 2 posten tegelijk hoort. De radio van de collega naast je staat tussen 2 andere frequenties afgesteld. Probeer dan maar dag in dag uit te werken in dit geroezemoes. Het grote verschil is dat jullie weg kunnen gaan uit Ikea of de radio kunnen afstellen, maar ik kan niet weglopen uit mijn hoofd. Ik kan dit oplossen door naar white noise te luisteren op mijn ipod met Bose noise cancelling oortjes, maar dan ben ik helemaal afgesloten. Een andere optie is om het gebruik van radio in de mate van het mogelijk (mits afspraken?) te beperken bv. Een paar uur wel, een paar uur niet, of voormiddag/namiddag afwisselen? Stilte is voor mij levensnoodzakelijk.
·         Bovengemiddelde intelligentie met een heel hoge verwerkingssnelheid. Dit betekent dat ik meestal al 4 stappen verder zit in mijn denkwerk terwijl een ander nog aan stap 2 zit. Hierdoor lijk ik soms vreemde denksprongen te maken.
·         Zowel bij langere taken als bij korte opdrachten een heel hoog werktempo. Zeggen dat ik trager moet werken, is als tegen een fietser zeggen dat hij continu moet remmen terwijl hij fietst of tegen iemand zeggen dat hij verplicht sneller moet werken. Zoiets houdt niemand vol….
·         Enkel bij een grote hoeveelheid werk die mentaal ook belastend genoeg is, kan ik me voor 100% concentreren en op mijn gemak werken met een minimum aan fouten. 100% foutloos werken is echter altijd een werkpunt (en een illusie?).
·         Weinig sociale behoefte in de zin dat pauze rond de tafel niet aan mij besteed is. Ik kan echter wel enorm genieten van een één op één gesprek of max met 3. Meer dan 2 mensen rondom mij voelt al aan als een massa en is heel belastend. Gesprekken volgen en hierop inpikken is niet altijd evident. Het interpreteren van wat gezegd wordt, duurt soms wat langer.
·         Ondanks die mindere sociale behoefte heb ik echt wel sociaal contact nodig. Ik heb mensen rondom mij nodig, en ik zal ook zelf spontaan contact zoeken, maar de dosering en de manier waarop is anders.
·         Spontaan een gesprek starten en gaande houden is niet evident. Ik vraag ook regelmatig verduidelijking waar het voor jullie van nature uit duidelijk is.
·         Weinig zelfvertrouwen en laag zelfbeeld ook al lijkt het naar buiten toe het omgekeerde.
·         Koetjes en kalfjes gesprekken vind ik moeilijk. Ik ben meer van het principe: “als ik niets zinnig te vertellen hebt, dan zeg ik liever niets.”
·         Praten over moeilijke en/of persoonlijke problemen lukt niet goed. Ik heb de neiging om me helemaal in mezelf terug te trekken als ik het moeilijk krijg. Ik kan verbaal niet goed uitleggen wat er in me omgaat. Schriftelijk lukt dat wel omdat ik dan meer tijd heb om op de juiste woorden te komen en de dingen te benoemen.
·         Heel emotioneel en begaan met anderen. Tranen zijn bij mij hét teken dat er iets niet in orde is en worden nooit gebruikt om iets te bekomen. Tranen kunnen een eerste uiting zijn van vermoeidheid, onzekerheid, frustratie, onmacht, pijn, verdriet…. Het kan alleen een tijdje duren voor ik zelf goed besef wat er juist aan de hand is.
·         Ik ben niet goed met vage opdrachten en vragen. Concrete, duidelijk taken met een duidelijke deadline en/of de bereidheid van collega’s om me te helpen de hoofdzaak van de bijzaak te onderscheiden. Ondanks mijn hoge verwerkingssnelheid kan ik soms traag lijken omdat ik de link tussen woord en context moet maken.
·         Beeldspraak en voorbeelden zijn noodzakelijk. Ik denk hoofdzakelijk in beelden en als jullie beeldspraak gebruiken, zie ik letterlijk beter wat er bedoeld wordt.
·         Tussen de lijnen lezen, lukt niet goed. Net zoals omgaan met vage begrippen als “straks”, “misschien”. Zoals ik niet goed tussen de lijnen lees/hoor, zo praat/schrijf ik ook. Probeer dus liever niets tussen de lijnen te lezen bij mij. Vraag het liever dan iets te veronderstellen. Ik geef altijd eerlijk antwoord op een concrete vraag.
·         Liegen kan ik niet en als ik het doe, is het overduidelijk. Ik zal ook nooit iemand doelbewust kwetsen. Ik doe niet bij een ander wat ik zelf niet leuk zou vinden. Het kan wel gebeuren dat ik iets zeg zonder de impact te beseffen en daar mag je me gerust op wijzen.
·         Humor durft moeilijk te zijn. Ik kan niet goed onderscheiden wanneer iemand een grapje maakt en wanneer niet. Beter is dus om snel genoeg, wanneer duidelijk is dat ik echt niet kan volgen, de grap dan ook uit te leggen.
·         Ik ben niet zo goed met het concept “tijd” waardoor ik niet goed kan inschatten hoeveel werk ik aan iets zal hebben. Hierdoor plan ik ofwel veel te veel in ofwel te weinig.
·         Stress is mijn tweede natuur J. Ik bijt me in alles vast en kan heel moeilijk loslaten. Ook hier kunnen collega’s helpen door me af en toe figuurlijk een klop op de kop te geven en me te verplichten om te pauzeren of te stoppen.

Ook al lijk ik misschien geen of slechts “licht” autisme te hebben, toch is het meer dan een beetje en heeft het een serieuze impact op mijn leven.
Door mijn intelligentie ben ik in staat om heel veel zaken te compenseren en te camoufleren, maar dat lukt nooit en zeker niet voor langere tijd voor 100%. Het is daarom ook noodzakelijk dat ik “mezelf” kan zijn en dat daar op de een of andere manier wat rekening mee gehouden wordt.

Jullie hoeven me niet anders te behandelen dan nu. Ik ben geen kasplantje en kan best wel wat verdragen. Als jullie iets doen/zeggen, wees jullie er dan gewoon van bewust dat mijn reactie niet noodzakelijk die reactie zal zijn die jullie verwachten. Als dit zo is, is het best om me dit vriendelijk duidelijk te maken en concreet (liefst zelfs met veel beeldspraak) uitleg te geven. Ook op werkvlak heb ik soms wat meer ondersteuning nodig om te starten. Eens ik goed weet hoe ik te werk moet gaan en hoe diep ik mag/moet graven, kan ik volledig zelfstandig werken.


Eigenlijk, heel algemeen gezegd: als jullie bereid zijn om met mijn eigenaardigheden extra rekening te houden en misschien nog net iets meer tijd, energie en geduld in mij te steken, op een respectvolle wijze, en me hierbij de nodige positieve feedback te geven dan krijgen jullie een ongelofelijke loyale, enthousiaste en werkwillige collega in de plaats.





I've had a really busy week with a therapysession in which I completely froze, the preparation and participation of a teambuilding and an important decision.
I want to tell you about that decision. The other 2 items will probably come later.

I've been doing my new job for about 2 months. After an inital run-in I was assigned to a small team of 3 persons (including me). Two men of 50+ and 60+ and then me, woman, 35.
I started my new job full of enthousiasm, despite the fact that, due to unforeseen circumstances, I've been sometimes thrown in the deep without the necessary guidance.

Unfortunately I noticed the past 2 weeks something wasn't right.
All who crashed into a wall before will know that the distance till the next wall becomes shorter every time. It's very important to know your own alarm signals.

Day by day it took me more time to fall asleep and I woke up much too early.
During my last therapy session it became clear that I've been compensating and cloaking myself too much. I'm losing myself. I go to work full of nerves and I am afraid to show myself.
I'm no longer at ease.
There are 2 colleagues who noticed my ASD because they have experience with autism (son and brother with autism), but when they are not around I feel lost.

My second alarm signal is being more emotional. Of course it's partly due to not sleeping enough, but I feel the tears are present all the time and that's not good.

After much deliberation, talking with my therapist and the colleagues that already know my ASD, I decided to inform my 2 teammates and my head of service.

Writing about my ASD is much easier than talking so I wrote it in a letter. We talked about it afterwards. For now the reactions are positive, understanding and solution-focused.

I share my letter here because I hope it might help someone else to take the step and be open about their autism.


Talking about myself is difficult.
Writing is easier.

I've been trying to camouflage it, but I'm sure you've noticed something "different" about me. Things that are obvious to you aren't always obvious to me.
I've been thinking about it a long time, but I'm no longer at ease and I feel that I'm hiding myself more and more.
I'm walking on tip toes and crossing my boundaries.
Given that it can't be the point to come to work full of stress and going home with a head about to burst, I have to do something.

I have autism.
There, I said it.
Although I prefer "I am on the autism spectrum."

Before you say that everybody has problems and everybody is a bit autistic: I have an official diagnosis and have been tested officially. That diagnosis is never given lightly and it takes a lot of tests. You only get this diagnosis when the test results are clear and you can indicate you suffer daily.

It took a lot of time before I decided to get the tests done. The reason why isn't important now. You only should know that I already had several break downs and they still happen regularly. That's also why I'm in therapy.

Everyone with autism is different. It's a broad spectrum and you won't see the media cliché (rainman, Sheldon Cooper) in real life. Also, there is a big difference between men and women with autism, just as between people with a low or medium/high intelligence.
You can't compare 2 "normal" people and you shouldn't do this with people with ASD. 
People with ASD are often quite capable of dealing with life, work and this society. But there can be a moment when the burden gets too heavy and their coping mechanisms aren't enough.

We literally have a different brain and see/hear/feel/process/understand things differently.
However we all have the same "basic" problems:
- Social communication and social behaviour, non-verbal communication, establishing and maintaining relations/friendship
- tics/repetitive behaviour (not always visible), limited/fixed interests, hypersensitivity.

Summary of my spectrum:
  • highly hypersensitive (noise, light, taste, smell) and attention to detail. Especially sensitive for noise. Working with a radio and people walking by is very difficult. It all enters my head unfiltered and I can't change the size of that filter. Two examples to help you understand this: imagine you are walking in Ikea during the sales on the busiest moment of the day. Second example: imagine your radio is tuned between 2 frequencies so you hear 2 programmes at once. The radio of your neighbour is tuned between 2 different frequencies. So you're working with the static noise of the radio and the sounds of 4 different programs. Try and work with this noise for 8 hours a day. You can walk away from the noise or leave Ikea, but I can't leave my head. I can solve this a little bit by listening to white noise with my Bose noise cancelling earplugs, but than I'm completely cut off. A different option might be limiting the use of the radio f.e. switching between a couple of hours radio on/off. For me silence is vital.
  • Intelligence above average with a very high processing speed. This means I usually am 4 steps ahead of you and it might seem I make really strange "thought jumps".
  • Always a very high work pace. Asking me constantly to slow down is like telling a biker he should brake while cycling or like forcing someone constantly to work faster. No one can keep up with this.
  • I can only concentrate 100% and work with a minimum of mistakes when I have a lot of work that is mentally taxing. Making no mistakes at all is always an issue (and an illusion?).
  • I have very few social needs. Taking a break with colleagues around the table is not relaxing for me. I can, however, really enjoy a talk one on one or with max 3 persons. More than 2 people around me feels like a mass and is really taxing. Following and participating in conversations is difficult, so is interpreting what's being said.
  • Even with fewer social needs I really do need social contact. I need people around me and I will look for contact with them, but in a different way and less than you.
  • Starting a conversation spontaneously and keeping it going is difficult. I tend to ask  to explain/clarify things that are evident for you.
  • low self-esteem and not a lot of confidence.
  • Small talk is difficult. I'm more like: "when I have nothing meaningful to say I just don't say anything.".
  • Talking about difficult and/or personal problems is hard. I tend to retreat inside myself when things get hard. I can't explain verbally what's going on. I can write it down because writing gives me more time to find the right words and meanings.
  • very emotional and concerned about people. I cry easily but tears are a sign that something isn't right. Tears are never used to get something. Crying can be: being tired, insecure, frustrated, helplessness, ineptitude, pain, sadness.... It can take a long time before I know what's going on and what I'm feeling.
  • I can't cope with vague tasks and questions. You need to give me a clear instruction/deadline and/or give me some help to distinguish main and side issues. Even with my high processing speed I might seem slow because I need to make the link between word and context.
  • Using images and examples is necessary. I think primarily in images and if you use them I literally see what you mean.
  • I'm not good at reading between lines, nor with vague terms like "soon", "maybe". As I can't read between lines, I don't talk/write between lines. Don't try and do this when I say something. I prefer you ask me instead of assuming things. I will always give you a correct answer to a specific question.
  • I can't lie and when I do you'll see it. I won't hurt people on purpose. I treat people like I want to be treated. It is however possible that I say things without realizing the impact. When I do this, you should tell me.
  • Humour can be difficult. I don't alway get the joke. When you notice this it's best to explain it.
  • "Time" is a difficult concept for me. Estimating how much time I need to finish a job isn't easy so I might be planning too much or not enough.
  • Stress is my second nature. I'm like a pitbull and I sink my teeth in a lot and I can't let go. You, as my colleagues, can help me by hitting me on the head (figuratively) and forcing me to stop or to pause.
You might think I don't have ASD or just "light" autism, but I can assure you my ASD has a huge impact on my life. Thanks to my intelligence I can compensate and cope with a lot, but not for a long time and never for 100%. It's vital that I can be myself and that you try to bear this in mind.

You don't have to treat me differently than before. I'm not a vegetable and I can endure quite a lot. Just keep in mind that my reaction might not be what you expected when you do/say stuff. If you see this, be kind and explain what you meant using metaphores. I might also need a bit more guidance at work to get started. Once I know how to do something and how deep I can put my teeth in I can work completely independant.

Actually, in general: if you are willing to keep in mind my peculiarities and maybe give me a bit more time, energy and patience, respectfully and with positive feedback you will have a very loyal, enthousiastic and willing colleague.

woensdag 30 augustus 2017

Blijven ademen - Keep breathing

Blijven ademen!!

Sinds 2 jaar zeg ik dit bijna dagelijks tegen mezelf. Soms wordt het tegen me gezegd.
Het staat geschreven op een paar Post-its die op strategische plekken hangen in huis en op het werk.

Het klinkt belachelijk, maar voor mij is het een serieuze uitdaging.

Blijven ademen!!
Bij stress, spanning en verdriet.
Bij pijn, zeker bij emotionele pijn.

Altijd blijven ademen.

Onbewust heb ik de neiging om letterlijk mijn adem in te houden.
Alle spanning binnenhouden. Niets laten ontsnappen.
Alles opstapelen.

Wanneer ik de spanning bij mezelf opmerk, probeer ik eerst wat te zuchten om er een deel van kwijt te raken en het ademen terug op gang te helpen.
Soms gebruik ik ook de app die mijn vorige therapeute me aanraadde: Cardiac Coherence.
Er zijn nog een heleboel andere gelijkaardige apps te vinden.

Hartcoherentie begint steeds meer op te komen.
Het zou een hulpmiddel kunnen zijn bij stress, burn out en hyperventilatie.
Zelf heb ik ooit een aantal weken dagelijks een oefening gedaan met potlood en papier. Na verloop van tijd merkte ik tijdens het oefenen wel effect.
Ik heb echter geen idee wat het effect is op lange termijn aangezien ik het dagelijkse oefenen nooit lang genoeg kon volhouden.

Voor mij persoonlijk is een actieve afleiding waarbij ik mentaal bewust aan andere dingen moet denken een veel betere manier om stress te verminderen.
Enkel als ik niet weg kan (bv. in de auto of op tijdens het rijden) probeer ik wel gebruik te maken van de oefeningen, soms met de app, soms zonder.

Zolang het me maar helpt om te blijven ademen.



Keep breathing!!

For more than 2 years I daily tell myself to keep breathing. Sometimes it's other people who tell me to keep breathing.
I even wrote it down on some Post-it's that are strategically placed at home and at work.

It sounds silly, but for me it's exceptionally difficult.

Keep breathing!!
Stress, tension or sadness.
Pain, especially emotional pain.

Always keep breathing.

Without realizing it I often hold my breathing.
I keep all the tension inside. Don't let it escape.
Peiling up tension.

When I'm aware of it I often start sighing to help release the tension and restart my breathing pattern.
Sometimes I use an app my previous therapist suggested.
It's called ''Cardiac coherence'', but you can find loads of them in the app store.

The topic of cardiac coherence is becoming a hype.
It's supposed to help with stress, burn out and hyperventilatie.
I used to do the exercise with Paper and pencil for some weeks.
After a while I definitely noticed a difference while doing the exercise.
I have no idea what the long term effect might be because I never die the exercise long enough.

For me personality, I prefer a more active way to reduce stress. Something I really need to concentrate on combined with a physical activity.
When I can't leave a situation (at work of while driving) I do the cardiac coherence exercise. Sometimes with the app, sometimes without it.

As long as it helps me to keep breathing.

vrijdag 25 augustus 2017

Jojo vol tranen - Yoyo of tears

Dikwijls,
als vermoeidheid regeert
en uitputting nadert
ontwaakt er een jojo vol tranen.

Op en neer
net niet wenen en dan weer weg
tranen die klaar zitten
tranen die niet kunnen vallen.

Een beeld, een woord, een melodie
de jojo stijgt gestaag,
soms met sprongen.

Stilte, rust
de jojo zakt naar beneden,
maar valt nooit.

Slapen.
Warmte.
Een deken over mijn hoofd.
Een kat op mijn buik.

Langzaam
het touw van de jojo oprollen
ontwarren
Langzaam...




Often
when fatigue reigns
and exhaustion draws near
a yoyo of tears awakens.

Up and down
not quite crying and it's gone again
tears in stand-by
tears that can't fall.

An image, a word, a tune
the yoyo rises relentlessly
sometimes by leaps and bounds.

Peace and quiet,
the yoyo drops down
but never falls.

Sleeping.
Warmth.
A blanket over my head,
a cat on my belly.

Gently
rolling up,
unraveling
the string of the yoyo.

Slowly.

woensdag 23 augustus 2017

Als het denken martelt - When thoughts are torture.

Tistje schreef onlangs een tekst die me op het lijf geschreven is.
Zelf zoek ik nog steeds naar wat ik wel/niet op deze blog zou posten.
Als ik dan zie dat Tistje iets verwoord dat regelrecht uit mijn hoofd lijkt te komen dan kijk ik in een spiegel en besef ik weer dat ik mezelf hier ook op die manier mag laten zien, want daar dient deze blog uiteindelijk voor.

Daarom, mét toestemming van de auteur, een herwerking van Tistjes tekst zodat die nog net iets meer op mij van toepassing is en een vertaling naar het Engels voor mijn buitenlandse lezers.

Hier gaan we:

Als je denkt dat alles gedaan moet zijn zoals jij het ziet en je begrijpt niet waarom anderen het niet konden doen zoals jij het in je hoofd had.

Als je denkt dat je ergens in tekort schiet en daarin het bewijs ziet dat je, in al wat nog gaat volgen, tekort zal schieten, zeker op de belangrijke momenten.

Als je enkel ziet wat er verkeerd loopt en nooit wat er goed gaat, goed kan gaan of wat je goed doet. 

Als je, wat jij goed gedaan hebt of wat je kan, als vanzelfsprekend of als toeval beschouwt en er van overtuigd bent dat het de volgende keer slecht zal aflopen.

Als je er zeker van bent dat iemand je niet sympathiek zal vinden nog voor je die persoon ontmoet hebt.

Als je vooraf voor elke  onvoorziene situatie een rampenplan in je hoofd zitten hebt om op het ergste voorbereid te zijn.

Als je vooral bezig bent met wat er verkeerd gaat en niet ziet wat je goed kan of goed doet.

Als je positieve voorgevoelens ziet als een overblijfsel van kinderlijke naïviteit of als een voorbode voor een zekere teleurstelling.

Als je zo streng voor jezelf bent dat je een passende zelfcorrectie hebt voor alles wat je denkt verkeerd te doen of te zeggen.

Als de film van je leven in je hoofd een opeenvolging is van wat je beter (niet) had kunnen doen en/of nooit zal leren.

Als je verantwoordelijkheid en/of aansprakelijkheid opeist voor alles wat volgens jou verkeerd liep, ook al was je er helemaal niet bij betrokken of als je denkt te moeten boeten voor wat een ander verkeerd deed.

Als je op deze manier gemarteld wordt door je denken, blijf daar dan niet mee zitten.
Je bent niet de enige die worstelt met deze dagelijkse marteling...
Laat je helpen!


https://medium.com/@rachelratliff/welcome-to-my-tortured-mind-a-short-intro-2d34a5fab9ca



Tistje recently wrote a text that seemed to be written for me.
I'm still looking for what to write and what not to write on this blog.
It's difficult to decide when something is interesting enough, but when Tistje expresses something that seems to come straight out of my head it's like looking in a mirror.
So I thought that I can also show that part of myself. 
This blog was made for this after all.

Therefore, with permission of the author, an adaptation of Tistjes text so it fits me even more and in addition this translation for all my foreign readers.

Here we go:

If you think that everything should be done as you thought and you can't understand why everyone else couldn't do it the way you thought it should have been done.

If you think that you would be remiss and you see this as prove that you'll fail in everything that still has to come, especially the important moments.

If you only see what goes bad and never what goes right, might go right or what you're good at.

If you consider all you did right or what you're good as obvious or as a coincidence and you're absolutely certain that next time it will go bad.

If you're sure someone won't like you, even when you haven't met that person.

If you have a disaster plan ready in your head just to be prepared but before something bad has happened.

If you only see what goed bad and never see what you're good at or what goes right.

When you think of positive hunches as a remnant of childlike simplicity or as an omen for certain disappointment.

If you're so tough on yourself that you've got a fitting self-correction for all you think you might do or say wrong.


If you see the film of your life as a sequence of all you should(n't) have done or will never learn.

If you think you're responsible and/or accountable for all that went wrong, even when you've got nothing to do with it or when you think you have to pay for what someone else did wrong.

If your mind is torturing you like this, don't keep it to yourself.
You're not the only one that's being tortured by thoughts on a daily base.....
Get some help!

maandag 21 augustus 2017

Anti-overprikkeling - Anti-sensory overload.

Het is eventjes geleden dat ik nog iets gepost heb.
Schrijven is voor mij een noodzaak wanneer het niet goed gaat in mijn hoofd.
Zodra die hoofdelijke stress vermindert, dan vermindert ook de schrijfnood.

Goed nieuws voor mij als hier minder posts verschijnen.
Minder leuk voor wie hier graag komt lezen.

Daarom eventjes snel tussendoor: hoe probeer ik overprikkeling tegen te gaan.
Heel summier, heel persoonlijk, geen wetenschap.

Overprikkeling wordt bij mij hoofdzakelijk getriggerd door teveel sociale input, teveel lawaai en te weinig overzicht.

Vorige week had ik een weekje verlof en hebben we een daguitstap naar een dierenpark gemaakt.
De ideale cocktail om compleet overprikkeld naar huis terug te keren wat gelukkig niet gebeurde.
Je gaat me niet horen zeggen dat ik niet overprikkeld was, want dat was wel het geval.
Alleen was ik niet "compleet" overprikkeld.
Een vol hoofd betekent voor mij hoofdpijn, verwarring, knorrigheid, blozen, hyperactief worden, niet meer uit mijn woorden geraken en verward worden, maar ook stil worden en afstand nemen kan gebeuren.
Een "overvol" hoofd = "compleet" overprikkeld = huilen.
Zodra ik tranen voel opduiken, is het te laat. Dan is de grens al overschreden.

Hoe zorg ik er tijdens een daguitstap voor dat die grens niet wordt overschreden?
Wel, bij mij is het fototoestel hiervoor onontbeerlijk.
Via mijn fototoestel kan ik alles van op een afstand bekijken en ook afstand houden.
Die tijdelijke hyperconcentratie zorgt er voor dat ik eventjes weg ben van de mensenmassa.
Oordopjes zorgen dan weer voor het verminderen van de decibels.
Geuren en tactiele prikkels zijn moeilijk te negeren in een dierenpark, maar daar heb ik gelukkig ook nooit zo'n last van.

De 2 dagen na onze uitstap waren voorzien als ontprikkeling en heb ik ook nodig gehad.
Die dagen heb ik opvallend meer geslapen, ook overdag, maar verder heb ik weinig na-effect ondervonden.

Voor wie het dus nog niet probeerde: neem volgende keer tijdens een daguitstap of familiebezoek of een andere gelegenheid met veel volk en veel lawaai eens een fototoestel mee en concentreer je hier op.
Echt het proberen waard!






It's been some time since I last posted something.
To me writing is essential when my mind gets chaotic.
As soon as the chaos lessens, the need to write lessens as well.

That's good news for me, but not so good for those who like reading my posts.

So a quick in-between: how do I counter a sensory overload.
Very briefly stated, very personally, no science.

I get a sensory overload by too much social input, too much noise and not enough overview.

Last week I had week off and we made a day trip to an animal park.
It's the ideal cocktail to get a complete sensory overload before going home, but luckily that wasn't the case.
I won't say that I wasn't overloaded, because I was.
It just wasn't a complete meltdown.

To me a sensory overload means a full head and that's headache, confusion, grumpiness, blushing, being hyperactive, no longer being able to say what I want to say, but also becoming quiet and distant.
A full head = total sensory overload = crying.
As soon as I feel the tears, it's too late. The border has been crossed.

So, how can I make sure that during a day trip my borders keep intact en closed?
Well, for me, my camera is crucial.
Through my camera I can keep away from everything and watch it all from a distance.
It's like a temporary hyperconcentration that keeps the people away from me.
Ear plugs help me to get the noise level down.
At an animal park you can't really ignore the smells or tactile triggers, but they don't really overload me.

I have to admit that we calculated the 2 days after the day trip as relaxation and I needed those.
I slept a lot more, also during the day, but that was the only after effect for me.

So, for those of you who never tried this before: next time you have planned a large family visit, a day trip or an event with lots of people and lots of noise, take your camera with you and concentrate on it!
It's really worth trying!