woensdag 15 maart 2017

Emotie/Moeite of Compenseren deel 2 - Emotion/Effort or Compensation part 2

Compenseren klonk voor mij vroeger als een compliment.
Iets waar ik goed in was.
Sinds kort zie ik dit niet meer als iets positiefs ook al ben ik er goed in.
Compenseren is een stuk van jezelf wegsteken.
Een stuk waarvan je weet of vermoed dat het niet goed zal aanvaard worden.

Compenseren is dus doen alsof terwijl ik (en vele anderen met ass) daar eigenlijk niet goed in zijn.
Compenseren valt dus op zonder echt op te vallen.
Ik moet de eerste NT'er nog tegenkomen die tegen me zegt: ''hey, je bent aan het compenseren?!''.
Meestal zie je ze denken (of denk je ze te zien denken): ''Die doet raar. Daar is een hoek af...''.

Compenseren kost moeite.
Het gaat om meer dan karaktertrekjes.
Het gaat ook om de emoties die gepaard gaan met sociale interacties.

Wat ik verbaal tekort kom, compenseer ik met een schriftelijk pluspunt.
Geschreven taal vind ik dan ook heel leuk.

Gisteren kreeg ik een leuke letterlink doorgespeeld: emotie - moeite.
(Ik weet het. Eigenlijk is dit een anagram, maar letterlink klinkt zoveel mooier ;-)).
Een link tussen letters, maar ook tussen betekenissen. 

Emotie is een dikke rode draad in mijn leven en in deze blog.
Omgaan met emoties, leren herkennen van emoties, verwoorden van emoties....

Moeiteloos voor velen zonder autisme.
Met veel moeite voor mij.

Begrip tonen voor mijn moeite gaat voor die mensen zonder ASS moeilijk of met veel moeite.
Als ze al zien hoeveel moeite het me kost.
Begrip tonen voor hun emoties zou ik dan weer zonder moeite moeten kunnen.

Dus misschien kan ik beter zeggen dat omgaan met emoties dus moeite kost voor zowel mensen met als zonder ASS.
Moeilijk voor allebei, maar dan op een ander niveau.

Hoe emoties zoveel moeite kunnen kosten, lijkt onbegrijpelijk.
Soms denk ik emotieloos te zijn.
Nochtans klopt dit niet.
Ik heb zoveel emoties dat ik er in verdrink,
moeite heb om boven water te blijven;
moeite doe om wat ik voel te kunnen koppelen aan wat er gebeurt;
moeite heb om me bewust te worden van al die emoties;
moeite heb en doe om ze te benoemen.

De meeste mensen voelen eerst en denken dan pas.
Bij mij en bij andere mensen met ASS gaat het gewoon andersom. 
Wij zien iets, denken en redeneren eerst voor we iets voelen.
Wij zijn ''indenkers'' in plaats van ''invoelers''.
Wij voelen ook mee met anderen, alleen gebeurt dat op een andere manier.
De emoties komen pas later en soms zelfs heel veel later.

Als je plots geconfronteerd wordt met emoties zonder te weten waar ze vandaan komen of wat ze juist zijn dan kost het opnieuw immens veel moeite om de oorsprong ervan te vinden.
Dan gaan we weer nadenken en redeneren.
Ondertussen proberen we die tekortkoming in invoelen te compenseren. 

We doen alsof....
We hebben elk onze manier om in die archiefkast in ons hoofd zo snel mogelijk het receptje of de fiche van ''meevoelen met'' terug te vinden.
Geen wonder dat we zo dikwijls last hebben van een overvol hoofd.



I used to hear a compliment when I was told that I was very good at compensating.
Lately however I don’t see it as very positive anymore.
Compensating is something I’m good at, but it’s also hiding a piece of myself.
Hiding an essential part because you know it won’t be excepted by others.

Compensating is like acting while I (and many others with ASD) aren’t good actors.
It stands out without really been seen.
I’ve never encountered a NT before who told me: “hey, you’re compensating?!”.
Mostly you see them thinking (or you imagine you see them thinking): “she/he is acting strangely…that’s a weirdo…”.

It takes a lot of effort to compensate.
It’s about more than personality traits.
It’s also about emotions linked with social interactions.

I have some shortcomings on the verbal scale, but I compensate those with my writing and language skills.
I like language in general.

Yesterday someone send me an anagram.
In Dutch it’s about these 2 words: “emotie – moeite”.
In English this means: “emotion – effort” but unfortunately it’s not an anagram.
I don’t call it an anagram, but a “letterlink”: a link between letters and meanings.

Emotion is a key element throughout my life and this blog.
Dealing with emotions, learning how to recognize emotion, expressing emotions…

Effortless for most people without ASD.
Awful lot of effort for me.

Being understanding and sympathetic for the effort I do, is apparently difficult for people without ASD.
Most of the time they don’t even see how much trouble it costs me.
On the other hand they expect me to be sympathetic with their emotions on the spot.

So maybe I could say that dealing with emotions is difficult for both people with and without ASD. It’s just difficult on another level.

It’s hard to understand that emotions can costs so much effort.
I know I sometimes seem emotionless or dispassionate.
But that’s completely wrong.
I’m drowning in my emotions.
It takes a lot of effort to stay above the waves,
to connect what I feel to what is happening,
to acknowledge all those emotions
to except them and pronounce them.

Most people feel first and think later.
It’s the other way round for me and a lot of others with ASD.
When we see something, we think and reason about it before we feel it.
We are thinking our way into a situation.
We don’t feel our way into a situation.
We do empathize with others, but it’s on another level.
It takes more time to make the connection between what we see and think to our emotions.
It takes more time to show these emotions because they are felt much later.

When you are confronted with a lot of emotions without knowing where they are coming from or what they are, it takes again an awful lot of effort to deal with them.
To find the origin we start thinking and reasoning again.
In the mean time we try to compensate that shortcoming so you (the people without ASD) won’t see this.

We act….
We all have our own way to find the note or the recipe in the archives in our head to deal with that specific emotion and to show sympathy.

It’s hardly surprising that we suffer almost always from a bursting head….


zondag 12 maart 2017

Intelligentie, compenseren en autisme - Intelligence, compensation and autism

Onlangs kwam ik deze website tegen: Autisme holistisch bekijken - Anders kijken naar autisme.
Hierop las ik een heel interessante opinie over intelligentie, compenseren en autisme.

Toen ik vorige herfst mijn diagnose kreeg, werd me direct gezegd dat mijn autisme heel moeilijk zichtbaar is voor anderen omdat ik door mijn hoge intelligentie heel goed ben in het compenseren van mijn zwakke punten.
Zo goed zelfs dat het heel moeilijk zou zijn om anderen duidelijk te maken dat ik echt wel autisme heb en hulp nodig heb op sommige vlakken.

Zelf vond ik dat toen wat vreemd.
Ok, ik ben intelligent en ik ben er inderdaad in geslaagd om tot nu toe mee te draaien in de maatschappij.
Al meer dan 30 jaar pas ik mezelf aan en compenseer ik me te pletter om er toch maar bij te horen.
Ondanks al die moeite en al dat gecompenseer is het nooit volledig gelukt.
Ik ben en blijf de vreemde eend in de bijt in een groep mensen.
Ik heb zelden vrienden, loop meestal alleen en wordt gezien als een "rare".

Ook ik heb al uren doorgebracht bij hulpverleners, sociaal werkers en psychologen om te begrijpen waar het verkeerd liep en loopt.
Dat was ook het startpunt toen ik anderhalf jaar geleden weer in therapie ging bij een psycholoog.
Sinds mijn ASS diagnose ga ik dus ook om te begrijpen op welke manier ik dan toch wel anders denk en voel dan de meerderheid van de mensen, wat mijn spectrum inhoudt en hoe mijn autisme zichtbaar is.

Het klopt dat je je niet beter voelt door het te begrijpen.
Je krijgt inzicht, maar dan vooral in het verschil tussen jezelf en de anderen.
Inzicht zorgt niet voor geluk.
Inzicht zorgt er voor dat de verschillen nog duidelijker worden en vooral voor je zelf pijnlijker zijn.
Inzicht zorgt er voor dat je nog beter leert om te compenseren en er voor te zorgen dat je minder uit de toon valt.
Inzicht zorgt ervoor dat je de pijn veel meer voelt en kunt duiden hoe het komt dat het pijn doet.

Het artikel was voor mij heel erg een spiegel.
Ik ben ook best goed in het omzeilen van sociale situaties en negatieve interacties.
Ik ben heel goed in het wegsteken van mezelf omdat mijn "echte" ik in het verleden zelden goed ontvangen werd.
Zo goed zelfs dat ik nu niet meer weet wie ik ben.

De instorting die aan de basis lag van mijn zoektocht en ASS diagnose heeft me ook duidelijk gemaakt dat ik helemaal niet meer weet wie ik ben.
Ik gedraag me zo neutraal mogelijk, laat mezelf zo weinig mogelijk zien.
Ik loop zelfs bij de mensen die me graag zien en die ik graag zie op de toppen van mijn tenen om toch maar "normaal" te zijn, om me te gedragen zoals ze verwachten of zoals ik denk dat ze het willen.
Ik ben de dochter, de collega, de vriendin die men wil zien, maar dat is niet noodzakelijk wie ik ben.

Dankzij mijn intelligentie slaag ik daar in, maar eigenlijk wil ik dit helemaal niet meer.
Ik wil mijn tekortkomingen niet (meer) compenseren om maatschappelijk aanvaard te worden.
Ik wil aanvaard worden voor wie ik ben.
Ik wil ook leven.
Ik ben ook op een punt gekomen dat het fysiek en mentaal gewoon niet meer lukt om mezelf langdurig weg te steken.
Doodmoe ben ik, doodmoe van het leven dat ik tot nu toe geleid heb.
Het heeft me zoveel energie gekost om me staande te houden.
Die energie heb ik niet meer en zelfs al had ik ze, dan nog zou ik ze nu niet meer daarvoor willen gebruiken.

Door mijn autismediagnose en de intensieve begeleiding die ik nu krijg, begin ik terug stukjes van mezelf te vinden.
Als een puzzel pas ik ze weer in elkaar.
Langzaamaan wandel ik verder op mijn pad en probeer ik elk teruggevonden stukje van mezelf te gebruiken voor wat het waard is.
Langzaamaan en met hulp van een aantal vrienden en collega's leer ik mezelf zijn, mezelf met ASS.

En ja, natuurlijk pas ik me af en toe aan, maar dan zodanig dat het voor mij haalbaar is.
Het blijft een zoektocht.
Een zoektocht naar mezelf, naar hoe ik mijn autisme kan integreren in mijn dagelijkse leven zonder mezelf weg te cijferen, maar ook zonder dat het mijn functioneren belemmert.
Een zoektocht naar de juiste mensen die me graag zien om wie ik ben en die me helpen met het begrijpen van deze wereld en onze maatschappij zonder me vreemd aan te kijken.
Mensen die aanvaarden dat ik concretisering en beeldtaal nodig heb om bepaalde zaken te begrijpen die voor hen vanzelfsprekend zijn.
Mensen die mijn autisme aanvaarden ook al begrijpen ze het daarom niet volledig.
Mensen die er geen probleem mee hebben om hun eigen visies en denkwijzes in vraag te stellen.
Mensen die me helpen om te voelen in plaats van enkel te begrijpen.

Emoties leren herkennen, leren begrijpen en er mee leren omgaan.
Leren voelen...
Ik denk dat dit een van de meest uitdagende opdrachten is voor de toekomst.
En acceptatie....
Acceptie van mezelf, van mijn autisme, van het leven...


http://www.bu.edu/autism/



Recently I found this website: Autisme holistisch bekijken - Anders kijken naar autisme.
This is a very nice and informational website about autism, but unfortunately it's only in Dutch.
I read a very interesting article on this website about intelligence, compensation and autism.
I'm going to try and give my opinion about this article seen through my eyes and my life.

Last autumn I got my diagnosis of autism.
Immediately I was told that my autism is very difficult to see for other people because I'm highly intelligent and I can compensate my weaknesses with my intelligence.
I'm even so good at it that it would be hard to make it clear to others that I do have autism and I need help with some aspects of life.

I found this explanation a bit weird...
OK, I am intelligent and I succeeded to cooperate in our society so far.
For over 30 years I adapted myself to life and I compensated all I could to be accepted.
Despite all the effort and all the compensation I've never really succeeded.
I am and will always be the odd (wo)man out.
I rarely make friends, spend most of my time alone and I'm seen as "weird" by a lot of people.

I've also spent hours with care takers, social workers and psychologists to understand where it goes and went wrong.
This question: "what's wrong with me?" was the beginning when I started therapy again now 1,5 years ago.
So, ever since my diagnosis I'm in therapy to understand why I think differently than others, what my "different" mains, what my spectrum looks like, how visible my autism is.

It's completely true that you don't feel better by understanding.
You get insight, but mostly insight in the difference between yourself and the others.
Insight doesn't make you happy.
Insight makes all the differences more visible and more painfull for yourself.
Insight helps you to compensate even more so you fit in.
Insight makes you feel the pain and helps you tell where the pain comes from.

I found a mirror by reading the article.
I'm also very good at avoiding social situations and negative interactions.
I'm very good at hiding myself because the real me has never been really accepted.
I'm so good at it that I no longer know who I am.

The breakdown that started my search and gave me my ASS diagnosis showed me very clearly that I lost myself along the way.
I try to be as neutral as possible, never showing myself.
Even among the people I love and who love me I walk on eggshells.
I want to be normal so much that I show what they want to see or what I think they want to see.
I'm the daughter, colleague, friend they all want, but it's not necessarily me.

It's all thanks to my intelligence, but I don't want it anymore.
I don't want to compensate my shortcomings so I can be socially accepted.
I want to be accepted for who I am.
I want to live.
I've reached a point that it's physically and mentally no longer possible for me to hide myself on a long term.
I'm exhausted from the life I've led untill now.
It cost me so mucht energy to keep going.
Energy that I no longer have and even if I had it, I wouldn't want to use it for that purpose anymore.

Thanks to my diagnosis and the intensive guidance I'm starting to find little pieces of myself.
I'm fitting them together like a jigsaw.
Very slowly I continue along my path and I try using all those pieces.
Very slowly I learn to be myself, myself with ASD, thanks to friends and colleagues.

And yes, of course, I adapt myself regularly, but I try to do it so it's achievable for me.
It still is a search.
A search for myself, how I can integrate my autism in my daily life without hiding nor restricting myself and my functioning.
A search for the right people who love me for who I am, who help me understanding the world and the society without thinking I'm weird.
People who accept that I need concretisation and imagery to understand certain issues that come naturally to them.
People who accept my autism without necessarily understanding it.
People who don't mind questioning their own visions and ideas.
People who help me feel in stead of comprehend.

Recognition of emotions, comprehension and dealing with them.
Learning how to feel...
I think that this is one of my most challenging tasks for the future.
And acceptance...
Acceptance of myself, my autism, life....

zondag 5 maart 2017

Een nieuw gevoel - A new feeling

Gisteren had ik een klein concertje met de klas Samenspel ter ere van de opening van de Picturale 2017 in Ronse.
Tussen de speeches door werden er 3 korte stukjes gespeeld door ons (2 hoornisten en 2 trompettisten).

Na afloop kregen we allemaal een klein boeketje bloemen als bedanking.
Het was de allereerste keer dat ik bloemen kreeg na een concertje.

Plots besefte ik dat ik een nieuwe emotie voelde.
Een gevoel dat ik nog niet eerder gehad had en dat volgens mij "waardering" moet zijn.
Nu heb ik me al geapprecieerd gevoeld op het werk, maar dit voelde toch helemaal anders.

Een nieuw gevoel om te onderzoeken, te voelen, te herinneren en een plekje te geven in mijn emotiegeheugen....




Yesterday I played a little concert with our music class for the opening of the Picturale 2017 in Ronse.
In between the speeches we had to play 3 short pieces (2 french horn players and 2 trumpet players).

We all got a small bouquet of flowers to thank us.
I never received flowers after a concert.

Suddenly I realised that I felt a new emotion.
It was a feeling I never had before and I'm sure that it has to be "value".
I've felt appreciated at work, but this was so much more and so completely different.

A new feeling to examine, to feel, to remember and to give a place in my emotion-memory....


woensdag 1 maart 2017

Oscars

De echtgenoot is een echte filmliefhebber dus de Oscarnominaties en Oscarwinnaars worden hier thuis altijd wel besproken.

Zelf ben ik een uitgesproken fan van animatie met een grote voorliefde voor Studio Ghibli.
Eigenlijk kan je hier bij ons zowat elke gekende als de minder gekende "tekenfilms" terugvinden.
Met een tekenfilm doe je me altijd plezier, om te kijken, om te krijgen, om te geven :-).

Daarom ook dat ik het niet kan laten om hier even een Oscar-winnaar te vermelden.

'Piper' van Pixar heeft namelijk de Oscar voor beste korte animatiefilm gewonnen.
Pixar slaagt er telkens weer in om te bewijzen dat animatie ook een diepere betekenis kan hebben.
Net zoals ze ook regelmatig aantonen dat "anders" zijn en "groeien" in elke betekenis van het woord eigenlijk "normaal" zijn.
Met alle eigenaardigheden die we hebben, horen we allemaal wel ergens thuis.





The husband is a real moviefan. When it's time for the Oscars he talks a lot about movies.



I am a huge fan of animation and I adore the films made by Studio Ghibli.

I think that we have almost every well known and not so well known animation movie here at home.
You can always make me happy with an animation, to watch, to receive, to give away :-).



So I just have to mention one of the Oscar winners.

'Piper', a Pixar movie, won the Oscar for best short animation movie.
Pixar always proves that animation movies can be much more than superficial colourbombs.
They also show that being "different" and "growing" in every meaning are in fact very "normal"....
We all have peculiarities but we all belong somewhere....

maandag 20 februari 2017

Communiceren over je diagnose 2 - Communicating about your diagnosis 2

Tijdens de workshop hebben we het ook nog gehad over de manier waarop je mensen op de hoogte brengt.
Hierbij hou je best rekening met 2 zaken:
- is de gesprekspartner iemand die graag leest of iemand die liever tv kijkt?
- ben je een vlotte en gestructureerde prater of eerder een schrijver?

Afhankelijk hiervan kan je je communicatie aanpassen.

Wie vlot en gestructureerd kan praten, kan gerust aan de hand van een leidraad het hele verhaal uit de doeken doen.

Voor wie liever gebruik maakt van filmpjes en beeldmateriaal is er heel wat te vinden op internet en op de specifieke websites rond autisme zoals bv. http://www.participate-autisme.be/nl/videos.cfm

Wie verbaal niet zo sterk staat, maar wel goed kan schrijven, kan het aan de hand van een brief doen.
Wie zowel verbaal als schriftelijk niet zo sterk is, kan vragen aan iemand om te helpen (vriend, familielid, hulpverlener).

Wil je het aan een grote groep mensen ineens vertellen dan maak je ook best gebruik van iemand die je helpt. Er zijn diagnosecentra en hulpverleners die ook instaan voor de communicatie van een diagnose naar familie, werk, school.

Het maakt op zich niet uit of je nu praat of schrijft.
Het beste is om je te focussen op een paar regels:

  • Beschrijf beknopt wat autisme is. Focus hierbij vooral op wat anders is, maar niet noodzakelijk op wat minder goed lukt. Je zegt dus beter dat je op een andere manier denkt, de wereld anders ervaart en hierdoor een paar specifieke vaardigheden hebt dan dat je gaat focussen op wat niet goed lukt.
  • Beschrijf jouw spectrum aan de hand van de 7 criteria
    • sociaal-emotionele wederkerigheid;
    • non-verbaal communicatief gedrag in sociale context;
    • tekorten in het ontwikkelen en onderhouden van sociale relaties;
    • stereotypes, repetitieve spraak, tics, gebruik van objecten;
    • naleven van routines/rituelen, heel veel moeite hebben met veranderingen;
    • gefixeerde interesses die abnormaal lijken in intensiteit of focus;
    • over- of ondergevoeligheid voor prikkels.
Of je het nu aan familie, vrienden, collega's of je werkgever wil vertellen, maakt niet zo veel verschil.
Focus je op het functionaliteitsprincipe, het zorgvuldigheidsprincipe en bedenk concreet wat je wil duidelijk maken.
Wil je een aanpassing, sta dan vooraf stil bij wat je juist zou willen en hoe je dat het duidelijkst kan overbrengen.

Persoonlijk werk ik liefst met een brief. 
Ik ben op zich wel een goede prater, maar ik kan niet goed anticiperen op opmerkingen.
Al schrijvende lukt het me veel beter om mijn gedachten te ordenen en te zeggen wat ik denk.

Ik begin ook telkens met te zeggen dat wat ik schrijf ook is wat ik wil zeggen.
Ik schrijf en praat niet tussen de lijnen.
Er zitten geen dubbelen betekenissen in wat ik wil meedelen.

Dit is blijkbaar heel moeilijk voor niet-autisten.
Zij zijn geneigd om overal een betekenis achter te zoeken, om overal conclusies uit te trekken, om dingen te interpreteren.
Op die manier ontstaan er veel misverstanden.
Jammer genoeg heb ik nog niet ontdekt hoe ik dit kan vermijden.
Zelf al zeg ik het vooraf dan nog blijkt het heel moeilijk te zijn voor hen om die automatismen uit te schakelen.




During the workshop we also talked about how you can communicate your diagnosis with other people.
You should take into account 2 facts:
- is your discussion partner someone who likes reading or who prefers watching television?
- are you a smooth talker who can communicate in a structural way or do you prefer writing?

It's best to adapt the way of communicating your ASD based on these criteria.

The smooth talkers can talk about their diagnosis based on a written guide to be sure they tell everything.

Those who prefer using or watching movies can find a lot of footage online and on the specific autism related websites.

People who aren't very strong verbally but who like writing can try and write a letter.

If you aren't strong on both aspect, writing and talking, you can ask someone to help you (friend, family, social worker). 

It's also a good idea to get some help if you want to tell about your ASD to a lot of people at a time. There are some diagnostic centres and social workers specialised in communicating a diagnosis to groups (family, work, school).

It doesn't really matter if you talk or write, but you should focus on some points.

  •  briefly explain the science behind autisme. Focus on everything that works differently without talking about the negative parts too much. So tell them you think differently and you see the world differently, but you have some very specific skills. It's not a "disorder", it's just "different".
  • Describe your spectrum using the 7 criteria.
    • social emotional competence;
    • non-verbal communication and behaviour in a social context;
    • difficulties in developing and maintaining social relations;
    • stereotypes, repetitive speach, tics, the use of objects;
    • difficulties with change, using rituals/routines;
    • fixations that seem abnormal in intensity or focus
    • hypo- and/or hypersensitivity to sensory stimuli.
It doesn't really matter if you tell it to your family, friends, colleagues or employer.
You should focus on the principle of functionality and on the principle of carefulness.
Think about what it is you want them to know. 
If you need an adaptation to your situation at work be sure you can tell exactly what you want.
Don't be vague, but be specific.

I prefer writing.
I can talk rather well, but I'm not good at anticipating remarks.
It's easier for me to organize my thoughts and to say what I'm thinking by writing a letter.

Every time I start a letter with telling that they should read what I wrote.
I don't write between lines.
There are nog double meanings in what I want to communicate.

Apparently this is very difficult for non-autistic people.
They tend to look for other meanings between the lines, to conclude and interpret things I never said.
So there is always a lot of miscommunication.
Unfortunately I still haven't discovered how I can avoid this.
Even when I tell them that they shouldn't look for other meanings, they still do it.
They can't shut down this automaticity.






zondag 19 februari 2017

Je diagnose wel of niet vertellen - Whether or not to talk about your diagnosis.

Deze morgen nam ik deel aan een workshop bij Psysense over het wel of niet vertellen van je diagnose.
We waren met 5 deelnemers, 1 man en 4 vrouwen, of hoe het beeld dat autisme meer bij mannen dan bij vrouwen voorkomt niet altijd even duidelijk is.

Voor mij was het de eerste kennismaking met andere goedbegaafde autisten.
Eerlijk gezegd, viel die eerste kennismaking heel goed mee.
We zien er allemaal even normaal uit en bij niemand kan je op het eerste zicht horen of zien dat ze autisme hebben.

Mensen die, net als ik, werken en moeilijkheden ondervinden met hun werk, collega's, familie, zichzelf.
Mensen die, net als ik, recent een diagnose autisme kregen.
Mensen die, net als ik, nog steeds bezig zijn met het dilemma of ze over hun diagnose zouden vertellen.
Mensen die, net als ik, op zoek zijn naar personen aan wie ze over hun autisme kunnen vertellen om zo de nodige steun te kunnen krijgen.

Het was een interessante workshop die, zeker wat mij betrof, langer had mogen duren.
Het duurde weer enige tijd voor ik genoeg op mijn gemak was om me te laten horen en om te reageren op de anderen.
Er waren een paar verbaal sterke deelnemers en dat is voor mij telkens weer moeilijk.
Wat vooral leuk was, was eindelijk eens "hetzelfde" verhaal bij anderen te horen en herkenning te horen bij wat ik vertelde.

Dit vond ik het meest interessante.
Bij het vertellen van je diagnose moet je rekening houden met 2 principes: het functionaliteitsprincipe en het zorgzaamheidsprincipe

Bij het functionaliteitsprincipe denk je na over wat het nut zou zijn van het vertellen van je diagnose.
Als ik dit principe terugkoppel naar mijn werksituatie kan ik hierover het volgende vertellen.
Er zijn 2 collega's op de hoogte van mijn ASS.
De eerste heeft de hele zoektocht bewust meegemaakt.
De tweede collega voelde aan dat er iets scheelde, maar zat in de verkeerde richting te zoeken.
Hem heb ik op de hoogte gebracht om te vermijden dat hij een totaal verkeerd beeld van me vormde.
Ze voelen mijn grens goed aan en geven me een spreekwoordelijke klop op mijn kop als de stress met me gaat lopen of als ik beter even rust neem.
Evengoed kan ik bij hen terecht met de mededeling "het gaat niet goed" en dan weten ze hoe ze mijn kopzorgen moeten kaderen.

In die zin heeft het vertellen van mijn diagnose er voor gezorgd dat ik steun en begrip krijg van mijn collega's en heeft het zeker nut.

Het zorgvuldigheidsprincipe betekent dat je nagaat in welke mate de ander je gaat kunnen helpen als je over je autisme vertelt of wat je verwacht van de ander door dit te vertellen.
De meeste mensen vinden mij "raar" of zoals één van de deelnemers zei: "er is een hoek af".
Door mijn collega's op de hoogte te brengen, slagen zij er in om die "hoek" af te ronden.
Ik word nog steeds raar gevonden, maar zij kunnen bij andere collega's mijn gedrag in een context plaatsen zonder het woord autisme te laten vallen.
Ik gebruik hen ook als sociale barometers.
Bij sociale gebeurtenissen blijf ik in hun buurt en kan ik beter inschatten hoe ik zaken moet interpreteren.

Onbewust heb ik dus van beide principes gebruik gemaakt door mijn collega's op de hoogte te brengen.
Wanneer ik nu overweeg om iemand anders ook in te lichten dan vraagt mijn collega ook telkens weer wat het nut gaat zijn, op welke manier het verkondigen mij gaat helpen.

Deze tekening is voor mij een weergave van hoe dikwijls ik te horen krijg dat ik "normaal" moet doen, dat iedereen het moeilijk heeft, dat anderen het nog moeilijker hebben, dat ik geen probleem heb en er dus ook geen moet zien...

www.mountainsofsand.com

This morning I attended a workshop at Psysense about whether or not to tell about your ASD diagnoses.
There were 5 participants, 1 man and 4 women, so the image that autism is more seen by men than women isn't always true :-).

It was the first time that I encountered other people with autism, other well gifted autists.
I liked it. I felt very welcome and there was so much recognition.
We all look normal and there is no one with the word "autism" written on their face.

They are all people, like me, who encounter difficulties with work, colleagues, family, themselves.
People, like me, who recently got the ASD diagnosis.
People, like me, who are still struggling with the dilemma whether to communicate about their autism or not.
People, like me, looking for others to share their diagnosis and get some support.
People, like me, who continually doubt about their diagnosis and who want to find the right people to share those doubts with.

It was an interesting workshop that might have taken longer. 
Again it took me a lot of time before I felt at ease, to speak my mind and to react.
Some participants were verbally strong and for me that's always difficult.
What I liked most, was hearing the same story about recognition. 
We think the same way and it felt like coming home.

This was the most interesting part of the workshop.
When you want to tell others about your diagnosis you should keep in mind these 2 principles: functionality and consideration.

The functionality principle means that you should think about the benefit of telling about your ASD.
I can show you what this means by telling you about my own situation at work.
I told 2 colleagues about my ASD. 
The first one saw me struggle for months and knew that I was doing some psychological tests.
He was consciously present during the whole search.
I knew that the second colleague felt that something wasn't right. 
After a while I noticed he was thinking the wrong way and the image he was creating in his mind wasn't correct. So I decided to tell him the truth.

They know my limits far better than me and if necessarily they will tell me when stress is getting the better of me and when I should take a rest, when I have worked enough.
I can contact them and say "I'm not doing well, something is wrong".
They know more or less what I mean by this and they will give me time, rest and help if I ask for it.

Telling about my ASD helped me getting the support and understanding at my work. 
Thanks to them I can more or less be myself at work.

The principle of carefulness means that you think about how the other might be able to help you when you tell him/her about your ASD. 
You should know what kind of help you want when telling someone you have autism.

Most people think I'm strange.
I don't know why, but it's always been like this. 
My 2 colleagues deal with remarks of other colleagues who think I'm a bit of a weirdo.
They know how to put my strange behaviour in perspective and how to put things in a context so the others know why I'm doing things without mentioning the word autism
I also use my colleagues as social barometers.
I always stay close to them in social situation.
By interpreting their behaviour I know how to deal with a lot of situations.

So all in all I used those 2 principles before I have ever heard of them.
Sometimes I think about telling other colleagues about my ASD.
I will ask my 2 colleagues about it and every time they ask me if it would help me if that specific colleague would know it.
They ask about the purpose of telling it and if it's worth the trouble.
They help me assessing the principles of functionality and consideration without having heard of them.

The picture above shows how many times I heard that I should behave like a "normal" person, that everyone has a hard time and some people an even harder time than me, that I don't have a problem and I shouldn't make one.

donderdag 16 februari 2017

Waarden sorteertaak - Sorting values

Ondertussen is de teleurstelling van het tweede sollicitatiegesprek al wat verteerd.
Niet geschikt gevonden worden, doet pijn, maar het zorgt ook dat er een pak twijfelstress verdwijnt.
Neem daar dan nog een conflict met een deel van de ouders erbij en ik stond op een breekpunt vorige week.

De therapiesessies waren dan ook meer dan welkom.
Opnieuw is het me duidelijk geworden dat ik die gesprekken zo hard nodig heb om er voor te zorgen dat de chaos in mijn hoofd geordend wordt.
Telkens weer vraag ik me dan ook af hoe ze het toch doet om me rustig te krijgen.

Om mijn hoofd wat rust te gunnen, heeft mijn therapeute me een opdracht gegeven.
Een opdracht die er voor moet zorgen dat ik me op iets anders concentreer en niet continu de gesprekken en het conflict herbeleef.
Afleiding blijft de beste manier om mijn hoofd stil te zetten.
Op werkdagen zorgt het werk voor afleiding, maar alle uren ervoor en erna moeten ook nog overbrugd worden en dan is een denk- en doe-opdracht welkom.

Misschien is er wel iemand die deze opdracht ook ooit gedaan heeft: de "Waarden Sorteertaak".
De bedoeling is om ongeveer 125 waarden moet sorteren in "heel belangrijk", "belangrijk" en "niet zo belangrijk".
Van de waarden die ik als "heel belangrijk" zie, moet ik dan proberen foto's maken (picture your life).
Aangezien ik het leuk vind om foto's te nemen, vind ik dit wel een leuke opdracht.
De hele opdracht is gebaseerd op ACT (Acceptance and Commitment Therapy)

Ondertussen ben ik een week bezig geweest met de opdracht.
Na een paar dagen heb ik een bijkomende categorie gemaakt, namelijk "essentieel/levensnoodzakelijk".
Dit zijn de waarden die voor mij nog belangrijker zijn dan "zeer belangrijk", waarden zonder dewelke ik me geen leven kan voorstellen.

Het fotogedeelte was het moeilijkste deel van de opdracht.
Dagelijks een foto nemen van wat ik belangrijk vond, lukte nog wel, maar het koppelen aan een waarde was moeilijker.
Ik mag dan al een beelddenker zijn, het blijft voor mij heel moeilijk om aan abstracte begrippen als betrouwbaarheid, loyaliteit een beeld te koppelen.
Maar ook hier bracht de therapeute rust in mijn hoofd.
Aan elke foto kon zij zonder problemen de voor mij essentiële waarden koppelen.
Met een glimlach vertelde ze er ook nog bij dat dit wel zou lukken als ik de opdracht gewoon verder zou doen.

Het lijkt me in elk geval wel leuk om te blijven proberen.
Misschien zit er wel een wekelijkse fotoblog in :-).

Ze heeft me ook nog een uitbreiding gegeven aan de initiële opdracht.
Deze week moet ik eens bekijken of de essentiële waarden gekoppeld kunnen worden aan relatie, familie, vrienden, werk en ontspanning.


https://myjourneywithdepression.wordpress.com/2013/09/09/what-is-acceptance-and-commitment-therapy/



The disappointment of the second job interview is already gone.
It hurt to be seen as not suitable, but a lot of doubts and stress disappeared.
This disappointment and a conflict with one of my parents about my ASD put me on a breaking point last week.

I was really happy that I could go and talk to my therapist.
It's so obvious that I really need those talks to clear the chaos in my head.
Every time I wonder how she does it, how she can make me calm again.

To create some rest and peace in my head my therapist gave me a task.
By doing this task I can concentrate on something else and I'm not continuously reliving the jobinterviews and the conflict.
For me, distraction is the best way to stop my head.
When I go to work, the work itself distracts me enough, but I need something to bypass the hours before and after work.
I welcome every task that makes me think and do something else.

Maybe somebody already did a task like this: "sorting values".
The goal of the exercise is to sort 125 values into categories: "very important", "important", "not so important".
For every value you find "very important" you should try and make a picture (picture your life).
I like taking pictures so I thought it would be a fun job.

The whole task is based on the ACT principle (Acceptance and Commitment Therapy).
You'll find plenty of information by searching on the web.

I've been busy for a week now. After a couple of days I realised I needed an extra category: "essential/vital".
Those are the values which are more important than "very important" to me.
I can't imagine life without those values.

Taking pictures was the most difficult part of the assignment.
It's easy to take pictures of what you find important, but making a link between the picture and a value was really difficult.
I am a visual thinker, but seeing images for abstract concepts like loyalty and reliability is difficult.
But again, my therapist gave me some mindrest.
She fitted every picture with one or more of my essential values.
With a smile she told me I would be able to do this easily when I continue working on the assignment.

I think it will be fun to continue. 
Maybe I can make a weekly pictureblog :-).

She also gave me an additional assignament: this week I should check my essential values and try and couple them with my relation, family, friends, work and relaxation.