vrijdag 1 december 2017

Recept - Recipe

Recept: terugbetaling psychotherapie/psychologische hulp  bij volwassenen ouder dan 26 jaar via de mutualiteit

Ingrediënten:
- specifieke invulformulieren waar de therapeut datum en handtekening op invult.
- attest van ''chronische ziekte''. 

Werkwijze:
- print de formulieren af. Vraag aan je huidige/vorige therapeut om ze in te vullen.
- wacht op de ingevulde formulieren.
- Zoek een attest. Autisme spectrum stoornis staat op de lijst met chronische ziekten die in aanmerking komen voor een verhoogde terugbetaling van 12 sessies per jaar. 
- Telefoneer naar de mutualiteit met de vraag welk attest dat dan wel is? Moet dat geschreven zijn door een psycholoog, psychiater of is de huisdokter goed genoeg?
- stuur alle ingevulde formulieren + attest op en wacht af.

Het tussentijds resultaat:
- via e-mail bericht krijgen dat je niet in aanmerking komt voor de terugbetaling.

Jouw reactie:
- Schrijf een beleefde, maar boze reactie.
- Aangezien er op de website van de mutualiteit nergens staat vermeld om welk attest het juist gaat en je telefonisch werd meegedeeld dat een attest van de huisdokter goed genoeg is, heb je dat dan ook zo gedaan.
- (Om maar duidelijk te maken dat mensen met ASS duidelijkheid nodig hebben en zij - de mutualiteit - die niet bezorgen).
- je bent officieel getest (stad x en bij die psycholoog x).
- je hebt een officieel verslag en de huisdokter heeft dit eveneens in zijn bezit. - - Indien gewenst kan en wil je het besluit hiervan doormailen, maar niet het volledige verslag.
- eindig door te zeggen dat je hoopt op meer verheldering en maak duidelijk  dat die ASS diagnose geen lachertje is.

Eindresultaat:
- jij wint, de mutualiteit geeft toe.

Eindelijk ook op dat vlak erkenning gekregen!

https://ddjmedia.nl/blog/retail-innovatieprijs-speakap/


Recipe: refund by the health insurance system for psychotherapy/psychological help for adults above 26 years.

Ingredients:
- specific forms to be filled in by the therapist with the date of the sessions and his/her signature.
- prove of ''chronical illness''.

How to start:
- print the forms. Ask you previous/current therapist to fill them in.
- wait for the filled in forms.
- start the search for ''prove''. Autism spectrum disorder is mentioned on their list of ''chronical illnesses'' which grant you a supplementary refund of 12 sessions a year.
- make a phone call to the insurance service and ask what kind of statement they want. Should this be written by a psychologist, a psychiatrist or is the personal GP good enough?
- send all the forms and documents to the insurance company and start waiting.

The result inbetween:
- you get an e-mail saying that you're not eligible for a refund.

Your reaction:
write a polite, but angry answer stating the following:
- the website doesn't give away information about what kind of statement they need.
- you contacted them by phone and were told that a statement given by your GP is good enough.
- (This to show them that people with ASD need clarity and that they - the insurance service - is definitely not clear.)
- you're officially tested by a specialised team and a specialised psychologist (city x, name x).
- you have an official report which you shared with your GP.
- If necessary you can send them the last page with the conclusion but not the whole report.
- finish by saying that you hope to get some clarification and that an ASD diagnosis is definitely not a joke.

Final result:
YOU WIN!!!
Finally you're recognized on that point and you get the refund. 








woensdag 29 november 2017

Creatieve rust - Creative peace

De voorbije weken waren moeilijk.
Een discussie omtrent de feestdagen met mijn vader zorgde er voor dat mijn fundamenten weer heel instabiel werden.
Met als gevolg paniek en een allesoverheersende angst dat de andere fundamenten me alleen zouden laten.
Het lijkt heel onbelangrijk, maar het heeft een gigantische impact gehad, zowel mentaal als fysiek.
Moeilijker (in)slapen, stresspijn, darmen die in de knoop lagen, hoofdpijn, moeilijke concentratie en emotioneler dan anders.
Het was er allemaal.
Ondertussen kreeg ik van de echtgenoot, huidige en vorige psychologe en een aantal collega's de raad om afstand te nemen.
Langzaamaan ga ik dat proberen, al weet ik niet in hoeverre dat gaat lukken.

Om de rust een beetje terug te vinden, heb ik me vorig weekend creatief bezig gehouden.
Begin december sta ik, samen met een vriendin, op een kerstmarktje met zelfgemaakte spullen.
Mijn haaksels gaan mee en hopelijk wordt er ook iets verkocht.
Zelfgemaakte prijskaartjes, gehaakte sneeuwvlokken en wat knutselen met papier terwijl we luisterden naar een audioboek.

Het maken alleen al heeft me in elk geval veel plezier en creatieve rust bezorgd.



The previous weeks have been hard.
A discussion concerning the christmas festivities with my dad caused a serious instability in my foundations. This was followed with panic and the all consuming fear that all the other foundations might abandon me.
It seems unimportant, but it had a huge impact, mentally and physically.
Difficulties sleeping, stress related pain, bowell problems, headache, bad concentration and more emotional.
I had it all...
Meanwhile I got the advice from the husband, previous and present therapist and a few colleagues to keep my distance.
Slowly I'm going to try and get more distance, but I'm not sure if it will work.

To get my rest back, I had a creative weekend.
In the beginning of december I have a stall at a small christmas market together with a friend.
All my crochet will be there and hopefully somebody will buy something.
I made some price tags, snowflakes and had some fun with paper and scissors while we were listening to an audiobook.

Being creative gave me all the peace and fun I needed so much.

donderdag 2 november 2017

Slaap update - Sleep update

Een paar posts geleden vertelde ik over mijn slaapproblemen en de bijhorende vermoeidheid.
Op aanraden van mijn therapeute heb ik een tweetal weken ontstekingsremmers genomen om te kijken of de nachtelijke pijn zou verminderen en ik hierdoor beter zou slapen.

De medicatie heeft inderdaad effect gehad.
Ik ben bij de huisarts langs geweest om te vragen of ik die ontstekingsremmers mag verder nemen.
Hij heeft me een langwerkende pijnstiller gegeven als alternatief.

Ik neem die nu een dikke week en het effect is gelijkaardig.
's Nachts word ik niet langer wakker van de pijn.
Ik kan langer doorslapen en word uitgeruster wakker.

Langzaamaan begin ik terug te voelen wat het is om op te staan met energie.
De eeuwige vermoeidheid begint te verminderen.

http://www.brainlesstales.com/2013-09-11/sleep-well


A couple of posts ago I told you about my sleepingproblems and the tiredness.
My therapist asked me to try some anti-inflammatory meds for 2 weeks to look if the nightly pain would be less and if I would sleep better.

The medication had a lot of effect.
I visited my doctor to ask if I should continue the NSAID's.
He gave me an alternative: a long-acting painkiller.

I've been taking these meds longer than a week and they have a similar effect.
I no longer wake up because my back/shoulders/neck ache.
I can sleep longer and deeper and I feel more rested.

Slowly I remember the feeling of waking full of energie.
The endless fatigue is ebbing away.

maandag 23 oktober 2017

Emoties op werk - Emotions at work.

Vorige week hadden we op het werk een grote vergadering die naar mijn gevoel veel te lang duurde. Dat heb ik nogal snel bij vergaderingen waar veel volk samen zit.

Er waren de laatste week al vrij veel vragen en opmerkingen mijn richting uit gekomen in verband met mijn werkinvulling.
Tijdens deze vergadering heeft mijn baas onder andere dan ook even heel kort en zonder veel bijkomende uitleg verteld hoe mijn taakinvulling eruit ziet: ik behoor tot team X en daarnaast help ik bij 3 projecten (A, B en C).

Project A doe ik samen met nog een paar mensen zodat er altijd iemand aanwezig is die dringende vragen kan beantwoorden.
Voor B moet er een dringende inhaalbeweging gedaan worden, maar eens dat gedaan is, zal de werklast vermoedelijk vrij laag zijn.
Mijn hoofdtaak ligt voorlopig hier zodat de achterstand zo snel mogelijk kan ingehaald worden.
Project C is samen met een andere collega die dat werk nu alleen doet.
Met mij erbij kunnen we er ook voor zorgen dat het werk continu gedaan wordt en er geen opstapeling is als er iemand ziek is of met verlof.

Een kwartier na de vergadering stond ik al bij een collega in de bureau.
Mijn brein was in 6de versnelling geschoten en had een groot aantal onduidelijkheden en onzekerheden naar voor gebracht.

Ik had die graag nog opgelost gezien voor ik naar huis vertrok, maar dat bleek nogal utopisch te zijn.
Thuisgekomen heb ik alles genoteerd en een berichtje gestuurd naar baas met de mededeling: ''Er zit iets in mijn hoofd dat er uit moet. Mag ik morgen eens passeren.''
Gelukkig heb ik een baas die dit soort berichtjes kan plaatsen en kreeg ik snel de reactie dat dit geen enkel probleem was.

De dag nadien had baas een hele voormiddag vergadering en liep ik wat te ijsberen.
Uiteindelijk eindigde ik bij baas-adjunct die me vroeg of ik het niet tegen hem wou zeggen.
Hij had ook een luisterend oor ter beschikking en is op de hoogte van mijn ASS.
Even getwijfeld, maar me dan toch maar op een stoel gezet.
Het hoofdspook moest en zou uit mijn hoofd verdwijnen.

Ik heb dus alle vragen en opmerkingen verwoord.
Er ook direct bij gezegd dat ik wel besef dat ik al moeilijkheden zie nog voor ze er zijn, maar dat die onduidelijkheden lastig zijn en dat het toch wel belangrijke punten zijn waar ze rekening mee (gaan) moeten houden.
Hij heeft me overal een antwoord op gegeven op z'n normale, soms ietwat chaotische manier.
De verwarring moet duidelijk zichtbaar geweest zijn, want hij is uiteindelijk geëindigd met heel concreet en gestructureerd alles in ''menuutjes'' te steken.
Op die manier kreeg ik een beter overzicht van wanneer ik wat moet doen, waar en met wie.
Ik had dat ook zelf uit z'n uitleg kunnen halen, maar het feit dat hij het vanzelf structureerde, gaf me het gevoel dat hij perfect wist wat ik nodig had.

In de namiddag kwam baas dan even dag zeggen en zei direct dat ze al gehoord had dat ik bij baas-adjunct geweest was. Baas kneep me even in de schouder en was duidelijk blij dat alles duidelijk was voor mij.

Achteraf voelde ik me vreemd.
Alsof er diep vanbinnen een nieuwe emotie wakker was geworden.
Sinds vrijdag ben ik dus aan het zoeken naar wat ik nu eigenlijk voel.
Met hulp van de echtgenoot, vrienden/collega's en mijn emotiekaartjes ben ik al tot de volgende emoties gekomen:
- dankbaarheid
- begrepen voelen
- respect en appreciatie
- aanvaard voelen
- opluchting

Of er een woord bestaat dat al deze emoties samenvat, weet ik niet.
Wat ik wel weet, is dat de combinatie aangenaam is.
Na al die jaren werken, heb ik eindelijk een baas en adjunct-baas die me proberen volgen en willen dat ik me goed voel en daar ook best wel veel voor doen.
Ik doe mijn werk zelfstandig en goed.
Ze begrijpen de moeilijkheden en zonder betuttelend te zijn, helpen ze op hun manier.
Ik ben welkom met vragen en opmerkingen, ook al zijn die niet altijd even werkgerelateerd.
Alleen al die bereikbaarheid geeft me veel rust.


http://photo.elsoar.com/wallpapers/wp-content/uploads/animals/aniwall/Fantastic-Cat-Looking-Forward-To-Light.jpg


Last week we had a big meeting at work which lasted too long. 
For me it's quickly too long, especially when there are lots of people.

I noticed that several colleagues had had some questions and remarks about my work. 
Not about the quality, but about the quantity and the diversity.
During the meeting my boss explained very short and without much words what I'm doing: I am part of team X and I help with 3 projects (A, B and C). 
Project A is together with 2-3 other colleagues so there is always one person present to help with urgent questions. 
Project B has a huge backlog that needs catching up. 
This will temporarily je my main job. 
Project C is a project where one person is working in, but she needs help so the work is also done when she's sick or on holiday.

Fifteen minutes after the end of the meeting I stood at the desk of a colleague. 
My brain had found its sixth gear and suddenly there were a lot of uncertainties and ambiguities.
I would have preferred to solve them before I went home, but that was rather utopian.

Once at home I wrote everything down and send boss a message: "There is something in my head that needs to come out. Can I talk to you tomorrow?".
Luckily my boss knows me and knows how to interpret a message like this so soon after it she answered that I would be welcome.

The day after the meeting boss herself had a lot of meetings before noon.
I was pacing and ended up with deputy-boss.
He asked me if I didn't want to tell him what was bothering me.
He wanted to lend me his ear ánd he knows about my ASD.
I was in doubt for only a couple of seconds, but that "mindghost" just had to go.

I told him about all my questions and remarks, immediately mentioning that I know I'm seeing difficulties before they are visible.
But all these uncertanties are hard and for me they are important enough to be taken into account.
He gave me all the answers I needed in his usual somewhat chaotic manner.

I think my confusion must have been obvious because he ended with a very concrete and structured "menu".
In doing this he helped me get an overview of when I should do what jobs,where and with who.
I could have understood it just by myself, but the fact that he structured it all by himself, I had the feeling he knew what I needed.

Boss came by in the afternoon to say hello and to tell me she already knew I talked to her deputy.
She gave me shoulder squeeze and was clearly happy that it was all clear to me.

Afterwards I felt strange, like someting had awoken deep inside me.
I've been looking for a way to describe it for the last 3 days.
With help of the husband, friends/colleagues and by using my emotion cards I found the following emotions that might be what I'm feeling:
- gratefulness
- understanding
- respect and appreciation
- acceptance
- relief

I'm not sure if there is a word that combines all these emotions, but I do know that I like this feeling.
After all those years of work I finally have a boss and deputy that want to help me, want me to feel good and are willing to follow me and do a lot for me.
I can work completely independant and I know my job.
They understand what's difficult and they help me without patronising.
I'm always welcome with all my questions and my comments, even when they aren,'t completely work-related.
This alone makes offers me peace.

zondag 22 oktober 2017

Doorgaan - Moving on

Ik heb nog steeds contact met mijn vorige psychologe.
Door ziekte moest ze me doorverwijzen, maar het contact is gebleven. 
Af en toe vertel ik hoe het gaat, maar de echt lastige dingen zijn voor mijn huidige psychologe.

Voor deze blog ga ik de eerste psychologe "A" noemen :-).

Gisteren kreeg ik een leuk mailtje van A. Ze stelt het goed, werkt ondertussen weer voltijds, maar mist haar privé praktijk toch nog steeds. Vooral het invullen van de vele vrije uren is soms wat zoeken. Thuis werd er wat gereorganiseerd en de praktijkruimte is nu haar slaapkamer geworden. 

Het geeft me een vreemd gevoel.
De ruimte waar ik meer dan een jaar wekelijks zat. Soms knus en warm, soms pijnlijk en droevig, is nu een slaapkamer.
Ik ga daar nooit meer kunnen zitten.
Nooit meer in haar boekenkast snuisteren of naar de gezelschapspellen kijken.
Nooit meer kijken naar de ondergaande zon door het raam of luisteren naar de lieveheersbeestjes die tegen de plafondlampen vlogen.
Nooit meer vloeken op de vervelende kuipstoeltjes waarin ik me niet kon nestelen, want daarvoor waren ze net te klein en te glibberig.

Zoveel nooit meer.
Zoveel mooie herinneringen aan moeilijke momenten, aan pijn en verdriet, aan ontelbare volgesnotterde zakdoekjes en vele ''ik weet het niet'' als antwoord.

Ik krijg er een vreemd gevoel van dat moeilijk te omschrijven is.
Het is pijn en verdriet gecombineerd met nieuwsgierigheid en opwinding.
Zou er een woord bestaan dat al deze emoties combineert?

Misschien is dat hoe "doorgaan" voelt....

http://www.laroquephoto.com/blog/2012/9/26/forward-sadness-excitement-moving-on.html



I still have contact with my previous psychologist.
Due to illness she had to refer me, but we stayed in touch.
Sometimes we email each other to tell how things are going.
The really heavy stuff is for my current psychologist.


So I got a nice email from her (my previous psychologist).
She's doing OK and she's working again, but she's still missing her private practice.
Especially filling in all the new free hours in the evening is difficult.
They did some reorganisation at home and the room where she used for therapy is now the master bedroom.

It makes me feel weird.
The room where I sat weekly for more than a year - sometimes cosy and warm, sometimes in pain and sad - is now a bedroom.
I'll never be able to sit there,
Never again riffling through her books or looking at the boardgames.
Never again seeing the sunset through the window or listening to the ladybugs flying at the lights.
Never again cursing the chairs where I couldn't snuggle because they were just too small and slippery.

So much never again.
So many nice memories of hard times, of pain and sorrow, of uncountable paper tissues and a lot of "I don't know" answers.

It gives me a strange and hard to describe feeling.
I think it's pain and sadness combined with curiousity and excitement, but I don't know if there is one word combining these emotions.


Maybe this is what it feels like to move on in life....


vrijdag 13 oktober 2017

Slaap - Sleep

Zolang ik me kan herinneren, voel ik me moe.
Ik ben het ondertussen ook al zo gewend. 
Vermoeidheid hoort er gewoon bij. 
Bij mij en bij mijn leven.

Tijdens de laatste therapiesessie hadden we het erover.
De confrontatie met het contrast tussen hoeveel tijd ik in mijn bed spendeer en hoeveel ik effectief slaap, was pijnlijk.
Ik lig wel genoeg in mijn bed, maar heb te weinig diepe slaap.
Opnieuw een pijnlijke mokerslag dat wat voor mij "normaal" is, dus toch blijkbaar niet zo is.

Ik had al gelezen en gehoord dat slaapproblemen dikwijls gelinkt zijn aan autisme.
Misschien is het een deel van mijn spectrum, maar het lijkt me de makkelijkste oplossing om ASS de schuld te geven van mijn slaapproblemen.

Ik slaap altijd met oordopjes. Zonder oordopjes word ik bijna altijd van het minste geluid wakker.
Het duurt al vrij lang tot lang voor ik in slaap val. Die storm in mijn hoofd tot bedaren brengen is niet evident.
Meestal moet ik minstens 1 keer naar toilet. 
Als ik geluk heb, is dat een paar uur nadat ik ga slapen en dan heb ik nog enkel uren te gaan, maar dikwijl is het echter in de vroege ochtend.
Het gevolg is dan dat ik zo tussen slapen en waken wat lig te dommelen tot de wekker afloopt of dat de hoofdstorm terug wakker wordt.
Ik word ik regelmatig half wakker van de nood om naar toilet te gaan, maar wil ik daar niet aan toegeven. .
Dus dan is het eveneens slapen, waken en vechten tegen de plasnood.
Daar bovenop komt dan ook nog dat ik - ondanks een degelijke matras en goed neksteunkussen - 's morgens meestal zoveel pijn in rug en/of nek en/of schouder heb dat opstaan de enige oplossing is.

Slapen is dus blijkbaar niet zo evident voor mij als zou moeten. Genoeg slapen al zeker niet.

Ik had er nooit bij stil gestaan. Als je het al jaren zo gewend bent dan vergeet je dat het ook anders kan.
De confrontatie met dat ''anders'' zijn, is dan ook pijnlijk.

Voorlopig ga ik eens uittesten of ontstekingsremmers/dagdagelijkse pijnmedicatie de nachtelijke pijn kan verminderen en zo de slaapkwaliteit kan verbeteren.
Als dat niet voldoende, ga ik een bezoekje brengen aan de huisarts en eens kijken welke opties er nog zijn.
Ook start ik opnieuw met een aantal fysieke oefeningen die mijn rugklachten zouden moeten verminderen.

Hopelijk kan ik binnen een paar maanden op een ochtend zeggen dat ik uitgeslapen ben en heb ik energie om de dag door te komen.




As long as I can remember I feel tired.
I'm used to it.
Fatigue is part of it.
Part of me and my life.

We spoke about it during my last therapy session.
The confrontation with the contrast between the time I spend in my bed and the time I sleep, was painful.
I spend enough time in bed, but I don't have enough deep sleep.
Again I felt a real blow.
What's normal for me, isn't "normal".

I've heard before that people with autism tend to have more difficulties with sleeping.
Maybe it's a part of my spectrum, but I don't know if it's linked.
It would be too easy to blame my ASD.

I always sleep with ear plugs. Without them I detect the slightest rustle.
It takes at least 30 minutes before I fall asleep. 
Calming down the storm of thoughts inside my head isn't easy.
Mostly I also have to go to the toilet at least once a night.
When I'm lucky it's shortly after I go to bed and I can sleep a couple of hours.
Often it's in the early morning resulting in a sleep/wake state until the alarm clock  goes off.
I also regularly feel the urge to go to the toilet, but I don't want to leave my bed.
This also ends in a sleep/wake state while fighting the urge.
On top of all this and despite a good mattress and a good pillow I usually have to get up in the morning because of pain in my back and/or neck and/or shoulders.

Apparently sleeping isn't as easy as it should be.

I never thought of it before.
If you're used to it for years you forget that it can be different also.
The confrontation of being different again, was painful.

For now I'm trying if NSAID's/day-to-day painmedication can reduce the nightly pain and improve my sleepquality.
When that's not enough, I'll visit my GP to look at the other options.
I'll also start again with some physical exercises that should reduce my back pain.

Hopefully, in a couple of months I'll be able to get up in the morning and say that I had a good night's sleep and enough energy to get through the day.

donderdag 28 september 2017

Balans inspanning/ontspanning - Balance effort/relaxation

De voorbije weken verliepen moeilijk.
Ik merkte bij mezelf dat ik langzaam terug naar beneden leek te glijden.
Ik heb hier met een aantal mensen over gesproken en ook gemaild met mijn therapeute.
Tijdens de sessie gisteren hebben we het er ook uitgebreid over gehad.

Ik voel me mentaal moe, niet fysiek.
Nergens zin in, geen interesse en sterk verminderde concentratie.
Het enige wat ik eigenlijk wil doen, is rusten en slapen.
Desondanks doe ik wel nog heel veel dus het is niet dat ik me laat gaan.

Mijn therapeute heeft me uitgelegd dat de spanning op het werk en de frustratie van niet altijd genoeg werk te hebben zich opstapelen als adrenaline.
Het is die adrenaline die met alle goede gevoel gaat lopen en me lamlendig laat zitten.
Ik moet er dus aan werken om overprikkeling tegen te gaan en de adrenaline kwijt te raken.

Afbouwen van mijn medicatie in combinatie van werkstress was duidelijk geen idee.
Ik ga dus nog een beetje wachten en opnieuw proberen wanneer de lente start.

We hebben een lijstje opgesteld van wat voor mij kan helpen en misschien wel noodzakelijk is om te vechten tegen het slechte gevoel.

Voor mij is het dus dit:

  • fysieke activiteit. Als ik met de fiets/trein ga werken, stevig doorfietsen in het naar huis gaan. Werken met de auto='s avonds touwtje springen .
  • overprikkeling vermijden. Zodra ik ook maar iets voel alles buiten sluiten met hoofdtelefoon.
  • herhaling: haken, de kat aaien, strijken, werken in de tuin.
  • water/warmte (douche, afwassen)
  • mentaal letterlijk ontspannen en niet gewoon fysiek rusten. Dus niet gewoon in de zetel zitten en tv kijken, maar wel mentaal bezig zijn met puzzels, breinbrekers.
  • tablet mag, maar geen uren aan een stuk.

https://www.autismevanuitdetail.nl/lezingen-advies/lezing-multicomplex-gezin-met-autisme

The past weeks were difficult.
I noticed I was gliding down again.
I spoke to a couple of people and wrote to my therapist.
During our session we talked about it at length.

I feel mentally tired, not physically.
No interests, no concentration.
The only thing I wanted to do is resting and sleeping.
But I'm still doing a lot so it's not like I'm letting myself go.

My therapist explained that tension at work and frustration accumulate as adrenaline.
It's that adrenaline that takes all the good feelings and makes me miserable.
So I need to keep an eye at my sensory overload and getting rid of the adrenaline.

My attempt at reducing my antidepressants in combination with the stress at work wasn't a good idea either. Maybe it will be easier to try again when spring starts.

We made a list of things that might be helpful and maybe necessary to fight the bad feeling.

This is my list:

  • physical activity. When I go working by train/bike I should ride at high speed when going home. The days I use the car I should do some rope skipping in the evening.
  • Avoid sensory overload. As soon as I feel overwhelmed I should use my headphones.
  • repetitive jobs: crochet, petting the cats, ironing, gardening.
  • water/warmth (taking a shower, doing the dishes)
  • relaxing mentally by doing puzzles and brainteasers
  • playing on the tablet is ok, but not too long.