vrijdag 23 juni 2017

Metacommunicatie - Metacommunication

Vorige week kreeg ik via mail de samenvatting van de therapie die ik kreeg de voorbije twee jaar.
Nu ja, samenvatting :-). Zoals ze zelf al zegt, is het allesbehalve evident om zoiets beknopt samen te vatten, maar ze is er toch in geslaagd om de belangrijkste punten op te schrijven:
  • de werkpunten die we geselecteerd hadden;
  • het belang van te investeren in het opbouwen van een goede band met de nodige professionele hechting;
  • het belang van "echtheid" en "er echt zijn";
  • metacommunicatie.
Metacommunicatie was een nieuw begrip voor mij en wat nieuw is, moet bestudeerd worden :-).

Google leerde me dit: "Metacommunicatie betekent communicatie over de communicatie zelf. Metacommunicatie is `praten over de manier waarop je met elkaar praat`. Metacommunicatie is communiceren over de toon of de betrekkingsaspecten van de communicatie. Het is niet spreken over de inhoud van de boodschap, maar over de achterliggende betekenis daarvan en over de relatione..."

Direct dacht ik "ja, dit klopt". Hoe dikwijls hebben we geen gesprekken gehad waarin ik telkens opnieuw vroeg hoe ik iets moest zeggen of hoe ik iets moest interpreteren.

Ik ben me er totaal niet van bewust hoe mijn lichaamstaal overkomt, maar ik merk die van de gesprekspartner wel op. Jammer genoeg sta ik meestal pas achteraf stil bij bepaalde gedragingen.
Op het ogenblik zelf zie ik ze wel, maar ze dringen niet door. 
Hierdoor mis ik dus wel eens stukken gesprek of besef ik achteraf dat iemand vermoedelijk iets heel anders wou zeggen dan ik begrepen heb.

Achteraf op een gesprek terugkomen, vind ik moeilijk. Bij belangrijke gesprekken of therapiegerelateerd doe ik dat wel, maar niet bij alledaagse babbels.
Dat bewustzijn zorgt er voor dat ik het de laatste tijd heel open en direct durf zeggen wanneer ik iets niet goed begrijp of wanneer ik context mis.
Ik probeer dat te doen op een ludieke manier, zonder ASS te vermelden en meestal wordt dat door de mensen wel goed ontvangen.

Veel mensen kijken dan wel eens op omdat ze niet gewend zijn om met die metacommunicatie bezig te zijn. Bij hen gebeurt alles intuïtief en automatisch, maar ik moet er bij nadenken. 
Door mijn vraag moeten ze dan heel bewust gaan nadenken over wat ze doen en/of zeggen.
Sommigen vinden dat vervelend, maar af en toe zie ik ook wel een paar ogen verwonderd open gaan alsof ze net iets nieuws ontdekt hebben.

http://usualerror.com/e-book/meta-communication/


Last week I received an email with the synthesis of my therapy the past years.
Well, summary might be too optimistic. As she said herself, it's difficult to summarize 2 years of therapy, but she succeeded in writing down the most important points:

  • all the working points that we selected during that time;
  • the importance of creating a close bond with the necessary but professional attachment;
  • being "real" to me and being really present;
  • metacommunication.
Metacommunication is something new to me and all that's new, needs to be studied :-).

Google showed me some definitions including this one: "metacommunication

[-kəmyo̅o̅′nikā′shən]
Etymology: Gk, meta + L, communicare, to inform
communication that indicates how verbal information should be interpreted; stimuli surrounding the verbal communicationthat also have meaning, which may or may not be congruent with that of or support the verbal talk. It may support orcontradict verbal communication.

Mosby's Medical Dictionary, 9th edition. © 2009, Elsevier"

I immediately thought "YES, this is correct". We had a lot of talks where I asked again and again how I should say or interpret what was said.

I have no idea if my bodylanguage corresponds with what I say, but I do notice the bodylanguage of of the person talking to me or others. Unfortunately those signals don't really sink in with me.
It's mostly retrospectively that I become aware of those signs.
So it occurs often that I miss parts of a conversation or that I understand that someone might have been saying something completely different than what he/she actually said.

It's difficult to come back to a conversation. I'll do it with therapy related talks or really important ones, but not with daily chitchat.
Now that I'm aware of my ASD I often say it very openly when I don't understand something or when I'm missing context.
Without mentioning ASD and rather playfully brought most people don't mind these questions.

A lot of them give me a bit of a strange look because there not used to think about metacommunication or context. 
For them it's all automatic and intuitively, but I have to think about it all. 

Some people don't like it, but I like it when someone gets an amazed look in his eyes as if they discover something unknown.


donderdag 15 juni 2017

Opnieuw aanpassen - Adjusting again

Niet enkel een nieuw job, maar ook een nieuwe therapeut.
Een hele hoop veranderingen waar ik moet mee leren omgaan.

't Is moeilijk om op 1 sessie een heel intensieve begeleiding van bijna 2 jaar samen te vatten.
Moeilijk om de diegene die me zo hard geholpen heeft, maar nu te ziek is om die hulp nog verder te bieden, los te laten.
Telkens opnieuw het gevoel in de steek gelaten te worden en te moeten herbeginnen.
En ook al weet ik rationeel wel dat ziek zijn niet hetzelfde is als in de steek gelaten worden, toch voelt het zo.

Eindelijk is er genoeg vertrouwen en dan stopt het daar.
Je wordt doorverwezen naar iemand anders en je moet weer herbeginnen.

Op zich heb ik nog wel wat geluk.
Die arm van mijn octopus werd niet afgesneden, maar voorzichtig losgemaakt én hij hangt nog steeds met een paar zuignapjes vast.
Mijn vorige therapeute wil het contact behouden en blijft beperkt bereikbaar via mail als steun op afstand.

De nieuwe werkt niet zo intensief dus wekelijks kan ik bij haar niet terecht.
Op zich geen ramp aangezien we net op een punt waren gekomen waar de wekelijkse afspraken tweewekelijks werden.
En ik mag ook naar haar mailen.
Dus zelfs al duurt het weer een hele tijd voor het mondeling lukt, schriftelijk zal ze dan wel op de hoogte zijn van de chaos in mijn hoofd.

We gaan proberen om de werkpunten over te nemen en uitzoeken hoe haar manier van werken kan geïntegreerd worden in de oude manier van werken gecombineerd met mijzelf.
Normaal gezien zal er ook nog een verslagje overgemaakt worden om te verduidelijken van waar ik kom, waar ik nu stond en waar ik naartoe wou.

Op zich zie ik het wel zitten, denk ik.
De nieuwe is niet geheel nieuw. We hebben elkaar al ontmoet buiten de context van therapie.
Het zal wennen worden.
Meer voor mij dan voor haar.
Het voelt aan alsof er een hele grote kei van onder mijn voeten weggehaald is waardoor ik allesbehalve stabiel sta, maar ondertussen ligt er alweer een nieuwe klaar.
Een nieuwe kei die nog wat geschaafd moet worden om goed te passen.

Veranderingen en nieuwigheden zijn niet altijd negatief.
Ze zijn moeilijk te verteren en zorgen voor heel wat spanning en onzekerheid, maar zolang ik het niet probeer, ga ik ook niet weten of het een verbetering is ten opzichte van het oude.
 
Casper & Hobbes hebben me tot nu toe door alle moeilijkheden heen geholpen. - Calvin & Hobbes helped me through all the difficulties I've met so far.


Not only a new job, but also a new therapist.
A lot of changes to adapt to.

It's hard to summarize a very intensive therapy of almost 2 years in 1 session.
It's hard to let go of the one person who helped me so much and who is now to ill to help me any more.
Again and again I have the feeling that she is abandoning me.
Although I rationally know that being ill isn't the same as abandoning someone, it still feels that way.

When you finally trust someone the relationship stops.
You get transferred to someone else and you can start over again.

I know I'm lucky in a way.
The arm of my octopus  hasn't been brutally cut off, but it has been loosened very gently and it will hold on with a couple of suction cups.
My previous therapist wants to keep me in touch. I can contact her by email and she will be a support from a distance. She certainly doesn't want to abandon me.

The new one doens't work as intensive as the old one so the weekly appointments won't be possible.
That's not a disaster as we just reached a point of changing the weekly appointments to two-weekly appointments.
And I can mail! Very important to me as I can express myself much more by writing than by talking.
Even if it takes a lot of time before I can tell her about the chaos in my head, she certainly will have all the knowledge she needs by reading my mails.

We will try and continue with all the working points and find out if there is a way of adapting her therapy style with the style of the previous therapist in combination with myself.
Normally we should get a small summary of my previous therapist to explain where I come from, where I am now and where I would like to go.

I like the big idea.
The new therapist isn't completely new because we've already met outside the context of therapy.
It will take some time to get used to it.
Especially for me, maybe less for her.
It's like someone took away a large boulder from beneath my feet making me unstable, but there is already a new boulder ready to be placed.
It only needs to be scraped and polished so it will fit.

Changes and novelties aren't always negative.
They are hard to digest and create lots of tension and uncertainties, but if I don't try them out, I will never new if there are an improvement.

 

woensdag 14 juni 2017

Werk - Work

In Solliciteren 12 en 3 vertelde ik jullie over mijn sollicitatieperikelen.
Door een logica die geen logica is binnen het bedrijf waar ik werk, heb ik uiteindelijk toch 1 van de 2 jobs gekregen.
Vanaf juli start ik in Job 1.

Nog 3 weken om af te tellen wat ik dus helemaal niet doe.
Ik doe mijn huidige job nog steeds graag en ik vind het jammer om weg te gaan.
Ik heb er een hoop geleerd over mezelf, over werken met collega's en over communicatie.
Toen ik startte, bevond ik me in een diepe put, maar dankzij vele mensen waaronder een aantal collega's ben ik uit dat gat geklommen.
Zij hebben met begeleid tijdens die eerste maanden.
Zij zagen mijn potentieel.
Ze vonden en vinden mijn eigenaardigheden niet storend.

Ik heb eindelijk een plaats gevonden, naast thuis, waar ik kan proberen mezelf te zijn zonder hiervoor veroordeeld te worden.

Ik ga die collega's missen, net zoals ik mijn job ga missen.
Mijn collega's zijn enthousiast en in mijn plaats en tellen de dagen af tot mijn nieuwe job.
Ik probeer er zelf zo weinig mogelijk aan te denken om op die manier mijn zenuwen onder controle te houden.

Het is moeilijk om er over na te denken en te beseffen dat ik terug moet herbeginnen in juli.
Opnieuw mijn eigen plek vinden en een connectie proberen vinden met collega's.

Gelukkig zal ik nog regelmatig 2 van mijn huidige collega's terug zien aangezien ze soms in hetzelfde gebouw werken (telewerk).
Zij zullen me zeker opvangen wanneer ik dreig te vallen en ze zullen me door alle mogelijke sociale problemen heen helpen.

Binnenkort ga ik op bezoek naar m'n nieuwe werkplek om antwoord te krijgen op een aantal vragen.

Praktische, maar ook minder praktische vragen:
- Waar gaat mijn bureau staan?
- Gaat er een radio spelen?
- Hoeveel mensen gaan er rondom me zitten?
- Ga ik een kast krijgen om kledij en ander materiaal in te steken?
- Waar zijn de kleedkamers/douches voor als ik met de fiets kom werken?
- Moet ik al mijn overuren opnemen of kan ik ze meenemen?
- Zeg ik iets of niets over mijn "bijzonderheden"?
-....

Wanneer ben je klaar voor iets nieuws?


I told you about my job interviews in 3 previous posts.
Thanks to some logic that can't be called logic in my company I did get 1 of the 2 jobs I applied for.
Start date for job 1 will be July 1.

Another three weeks to count down the days, but I won't do that.
I still like my current job and I will be sad to leave it.
I learned a lot about myself, about working with colleagues, about communication.
When I started I found myself deep down in a dark hole, but thanks to a lot of people and that includes certainly some colleagues I managed to climb out of the hole.
They guided me during the first months and saw my potential.
They don't mind my peculiarities.

I finally found a place, besides home, where I could try and be myself without judgement by others.

I will miss them.
I will miss my job.
It's hard to think about it and realising that I have to start over again in July.
Again I'll have to try and find my place, find a connection with colleagues.

I'll see 2 of my current colleagues again because they sometimes work in the same building (shared offices).
I know they will be there to catch me when I'm falling and to help me get through the social difficulties.

When are you ready for something new?

woensdag 31 mei 2017

Octopus

North Pacific Giant Octopus by photographer Mark Laita from his project Sea
Ik ben een schrijver, geen prater.
Schrijven is voor mij de manier om mijn gedachten te ordenen en een ander een inkijk te geven in mijn hoofd.
Schrijven zonder feedback is voor mij echter van niet veel nut dus stuur(de) ik tussen de gesprekken door ook altijd mails naar mijn therapeute.
Tijdens onze gesprekken zorgde ze er dan voor dat mijn hoofd weer geordend werd als een mooie boekenkast.
Dankzij mijn schrijfsels bleef ze op de hoogte van wat er gebeurd was en op die manier kon ik ook onthouden wat ik allemaal te vertellen had.
Als ik het niet opgeschreven had dan wist ik niet wat de moeite waard was om te vertellen.

Vorige week was ik op reis en de weken voor de reis waren hele moeilijke weken.
Tussendoor eens telefoneren lukte niet omdat ze te ziek was en mijn laatste afspraak net voor de reis werd ook geannuleerd door ziekte.
Die week voor mijn vertrek, stuurde ik een mailtje met als titel "Octopus".

Beeldspraak is mijn hoofdtaal.
Ik denk en schrijf in beelden en vergelijkingen.
Zo goed als alles moet verwerkt worden in een beeldend voorbeeld zodat het blijft hangen in mijn hoofd.

De afwezigheid en onbereikbaarheid van mijn therapeute wakkerde mijn angst voor verlies en verlating serieus aan.
Deze blog is niet bedoeld om psychologische theorieën uit te schrijven.
Toch geef ik jullie een zicht op mijn psyche, al dan niet gelinkt aan autisme (spectrum).
Of mijn "verlatingsangst" iets te maken heeft met mijn ASS weet ik niet, maar er zou gerust een link kunnen zijn met de nood aan voorspelbaarheid, duidelijkheid en zekerheid.
Ik ga hier niet de psycholoog spelen en het hoe en het waarom zijn voor deze tekst slechts bijzaak.

Door haar afwezigheid en mijn reactie hierop kreeg ik het beeld van een octopus in mijn hoofd.
Een octopus met vele armen waarmee hij de mensen en de dingen die hij graag ziet vasthoudt.
Zuignappen om er voor te zorgen dat hij niet weg glijdt.
Zuignappen die er voor zorgen dat zijn prooi niet ontsnapt.
Zowel positief als negatief.
Veel armen die ook kunnen leren om los te laten, want er is altijd wel een arm die nog vasthangt en er voor zorgt dat hij niet valt.

Loslaten en afscheid nemen is belangrijk.
Vooral omdat mijn psychologe me tijdens mijn vakantie liet weten dat ze zo ziek is dat ze me niet langer kan begeleiden.
Ze maakt mijn arm zuignap per zuignap los in de wetenschap dat ik andere armen heb die me vasthouden.
De arm waarmee ik haar vasthield, geeft ze door aan een andere therapeute.
Iemand die ik al ken, maar waarmee ik toch weer moet herbeginnen.
Mijn zuignappen willen niet loslaten. 
Op een paar jaar tijd is het al de tweede keer dat iemand zich losmaakt van mij.
Ook al was het vorige keer een bruuske amputatie en is het deze keer een zacht losmaken, toch doet het pijn en heb ik verdriet.

Loslaten en herbeginnen is misschien wel de essentie van het leven, maar het blijft een uitdaging.
Een uitdaging die ik niet echt zie zitten en waar ik bang van ben.
Een uitdaging die altijd weer pijn doet.
Een uitdaging waar ik iets van zou moeten leren om verder te kunnen.

Afscheid nemen....
Ik heb nog héél veel te leren voor dit gaat lukken...




I am a writer, not a talker.
Writing is my way of organizing my thoughts and provinding an inside look of my mind.
Writing without feedback is pointless to me so I (used to) send emails to my therapist.
During our talks she used those mails to organize my mind like a library.
My writings made sure she knew what was happening in my life and it was the perfect way to remember everything.
I never knew what was important enough to talk about. 

Last week I want on a holiday and the weeks before the holiday were very difficult weeks.
I tried a phonecall to my therapist, but she was too ill and my last appointment just before I left was cancelled, also due to her illness.
The week before I left I wrote an email titled "Octopus".

Metaphors are my main language.
I think and write by using images.
Almost everything I process has to be changed into an image to make sure I can remember it.

The absence and unavailability of my therapist fueled my fear of loss and abandonment.
I've never used this blog to write psychological theories.
I give you all insight in my psyche, my mind, whether it's linked to autism or not.
I don't know if my abandonment issues have something to do with ASD, but there could be a link with the need for predictability, clarity and certainty.
I'm not a psychologist and in fact how and why isn't what this text is about.

Her absence and the way I reacted created the image of an octopus in my head.
An octopus with many arms to hold the people and objects it likes/loves.
Suction cups to make sure it doesn't slip.
Suction cups to make sure its prey doesn't escape.
Positive as well as negative.
Many arms to learn to let go because there will always be an arm holding on and making sure it won't fall.

Letting go and saying goodbye is important.
Especially because my therapist let me know during my holiday that she's too ill to guide me any further.
She is forcing the suction cups to let go one by one knowing that I have other arms to hold me.
She gave the arm I used to keep her close to another therapist.
I already know my new therapist, but nevertheless I have to start over again.
My suction cups don't want to let go.
It's the second time in 3 years someone dislodges himself from me.
Although the previous time was a very abrupt amputation and this time it's a soft and gentle let go, it still hurts and I'm very sad.

Letting go and starting over may be the essence of life, but it's still a challenge.
A challenge I don't like and it frightens me.
A challenge that will hurt again.
A challenge that should teach me something to go on.

Saying goodbye.....
I still have to learn a lot before I'll be able to do this.....


zaterdag 13 mei 2017

Overprikkeling - Sensory Overload.

Een hoofd voor stormachtige chaos....
of hoe een opeenstapeling van kleine onzekerheden voor overprikkeling kan zorgen en wat je er aan kan doen.

Een werkvergadering die 5 uur duurde, waarbij spanningen duidelijk voelbaar waren en er onrechtvaardige beschuldigingen geuit werden.
Nadien met compleet oververmoeid en overprikkeld beginnen werken terwijl de tranen in je ogen staan.
Dagen later nog steeds niet 100% gerecupereerd zijn en daar echt van ondersteboven zijn.

De jobverandering nadert met rasse schreden en wanneer je vraagt wie je gaat vervangen, krijg je telkens de vraag of je niet wilt blijven want je bent zo moeilijk vervangbaar.
Langs de ene kant een compliment, maar langs de andere kant wordt je schuldgevoel steeds groter.

Collega's niet willen in de steek laten en ze ook niet kwijt willen.
De onzekerheid van hoe de nieuwe job zal uitdraaien, hoe de nieuwe collega's zullen meevallen, is groot.
Ga je daar een nieuwe "grote broer/zus-collega" vinden die je kan helpen met je sociale moeilijkheden. Iemand die zorgt voor steun en stabiliteit.

Veel werk, vroeg opstaan, steeds minder goed slapen zorgen voor een langzame afdaling.
Een afdaling die je voelt, maar waarvan je niet goed weet hoe je ze moet tegenhouden.
Je therapeut contacteren en vragen of je eens mag bellen om de tijd tussen de afspraken te overbruggen, want het lukt niet zo goed meer.
Antwoord krijgen dat ze ziek is en het dus niet gaat lukken.

Daar sta je dan....
Denken aan een mogelijke backup die gelukkig bereid is om via mail wat basissteun te leveren.
Weer maar eens beseffen dat je niet alleen bent en dat er echt wel mensen zijn die je willen helpen, maar dan uiteindelijk toch weer aan je psychologe vragen of je ze zeker niet in de steek zal laten.

Na die 2 drukke weken nog een trouwfeest en in je achterhoofd al met de planning voor volgende week bezig zijn: veel werk, een speciale opdracht, examen muziek, eerste communice van je nichtje, valiezen maken voor de reis die begint na de communie.

Het trouwfeest: 
- veel volk, veel lawaai, op maat gemaakte oordopjes bij je hebben
- lang leve de friemelkubus (fidget cube) die je al van zoveel zenuwen verlost heeft
- een mooie nieuwe jurk en nog veel mooiere rode lakschoenen met een hakje
- lekker eten
- een mooi en zelfgemaakt aandenken krijgen
- roepen om boven de muziek uit te komen, maar ondanks dat toch een goed gesprek hebben met een neefje dat ook ASS heeft. Uit de kast komen over je eigen ASS en weer maar eens beseffen dat het leuk is om zoveel te herkennen.
- om 2u gaan slapen en om 7u wakker zijn

Vermoeidheid zal ooit wel wennen zeker?

https://yourdailyshine.nl/tips-om-als-hsper-overprikkeling-te-voorkomen/


A head full of stormy chaos...
or how an accumulation of  a lot of small uncertainties can cause a sensory overload and what to do with it.

A working meeting that lasted 5 hours with evident tension and injust accusations.
Afterwards completely exhausted and having a sensory overload, but nevertheless starting to work while the tears are in your eyes.
Days later you still haven't recuperated completely and you feel really devastated by it.

The change of jobs that's coming nearer makes you wonder who will replace you.
When you ask that question they always answer that you're so hard to replace.
A nice compliment, but it makes your guilt grow.

You don't want to abandon your colleagues and you don't want to loose them.
The incertainty of the new job, the new colleagues is really hard.
Will you have a colleague/big brother who can help you with your social difficulties?
Someone to give you support and stability.

A lot of work, getting up really early, sleeping less well makes you descend slowly.
You feel that descend, but you don't really know how to stop it.
You contact your therapist to ask if you can call so you can bridge the time between your appointments.
You get the answer that she's sick and can't talk.

There you are....
Luckily you find a backup willing to give you some basic support by email.
Realising again that you're not alone and that there really are some people who will help you, but in the end you send a text to your therapist asking her not to abandon you.

You end 2 very busy weeks with a wedding and in the back of your head your are already planning the next week: again a lot of work, a special appointment, music examination, first holy communion of your niece, preparing the luggage for your holiday which starts after the communion.

The wedding:
- a lot of people, a lot of noise and being very happy you brought your custom-made earplugs
- long live the fidget cube that already saved you of so much nerves
- a beautiful new dress and even more beautiful red lacquered high heeled shoes
- good food
- a nice, handmade token of appreciation
- yelling to get over the music, but still having a good conversation with a nephew with ASD. Coming out about your own ASD and again you realise how nice it is to recognise so much.
- going to sleep at 2 am and being awake at 7 am.

You hope you'll get used to being tired some day...






Bullet Journal

Om een beetje rust te creëren in mijn hoofd, kreeg ik de tip om eens te kijken of een bullet journal niets voor mij zou zijn.
Dag in dag uit in mijn hoofd lijstjes herhalen van wat ik allemaal wou/moest doen, is inderdaad heel vermoeiend.

Een bullet journal is een soort agenda waarin je lijstjes maakt.
Lijstjes met wat je tijdens het jaar wil doen.
Lijstjes taken, hobby's, reizen, boeken, films, activiteiten.

Er is een massa informatie te vinden online en de meeste bullet journals zien er ongelofelijk mooi uit.
Sommige mensen maken er echte kunstwerkjes van.
Allemaal heel leuk en mooi, maar ik vind dat het tijdbesparende en de overzichtelijkheid moeten primeren op het esthetische.
Ik was op zoek naar iets dat me tijd zou besparen en zag het niet zitten om uren te besteden aan het mooi uitwerken van een boekje.
Bij mij is het dus heel erg basic geworden.
Meer dan een zwarte/blauwe/rode/groene balpen en een kleine hoeveelheid gekleurde tape is het niet.
Die tape gebruik ik om aan te duiden waar een nieuwe week start.

Ik ben gestart met een jaaroverzicht voor 2017 en een kort overzicht van welke symbolen ik ga gebruiken.
Voor een taak gebruik ik een blokje, een afspraak is een cirkeltje, een evenement is een driehoekje.
Onverwachte bijkomende zaken zijn kruisjes.
Elke keer ik iets afgewerkt heb, kleur ik het groen.
Zaken die niet meer gedaan hoeven te worden, worden doorstreept.

Elke maand maak ik een to do-lijstje van wat ik die maand allemaal zou willen doen.
Daarna maak ik weekoverzichten.
Zaterdag en zondag zijn bij mij het grootst aangezien ik dan tijd heb om iets gedaan te krijgen.
Eén pagina met de weekdagen, de pagina ernaast een to do-lijstje voor die week.
Hier staan dan alle afspraken en taken op die ik wil doen.
De volgende pagina gebruik ik om notities te maken van dingen die ik zeker wil zeggen tijdens mijn gesprekken bij mijn psychologe.
Daarna start een nieuwe week.

Het heeft eventjes geduurd om een schema te vinden dat werkt voor mij.
Er bestaan heel veel manieren om je pagina's in te delen en het hangt ook allemaal af van het formaat van je notitieboekje.

Wat zijn voor mij nu de voordelen?
- een overzicht van de maand, week en dag
- meer rust in mijn hoofd
- niet langer continu nadenken over wat er moet gebeuren



To relax my mind someone asked me if a bullet journal wouldn't be my cup of tea.
Day in, day out repeating lists inside your head of all the things you want to do or have to do.

A bullet journal is a notebook you use to make lists.
Lists of all the things you want to do this year.
Lists of jobs, hobby's, travels, appointments, books, films, activities...

You can find loads of tips online and most bullet journals are little pieces of art.
It all looks lovely, but I think the whole concept of a bullet journal is making life easier, more manageable and less time consuming.
I was looking for something that wouldn't be too much work and that would calm my mind.
I wasn't looking forward to spending hours creating a piece of art.

My bullet journal is very basic.
All I need is a blue/black/green/red ballpoint and some washi tape.
I use the tape to mark the start of a new week/month.

I started with an overview for 2017 and a short list of the symbols I use.
Tasks are small cubes, appointments are circles, events are triangles.
For unexpected things I use a cross.
Every time I finish a task, I colour the cube/circle/triangle in green.
Tasks that can be cancelled are crossed off the list.

Every month I make a to do-lists with all I'd like do that month.
Than I make a review every week.
Saturday and sunday are largest because I can only do stuff during the weekends.
I use 1 page to write down the days of the week.
The page next to it is my to do-list for that week where I write down all the tasks and appointments.
The following page is to make notes of everything I need to remember for my therapy sessions.

It took me some time and experimenting to find a useable schedule.
There are a lot of different schemes you can use and it also depends on the format of your notebook.

What are the advantages for me?
- a preview of the month/week/day
- less stress in my head
- no more continuously repeating lists inside my head.

zondag 30 april 2017

Herman in concert

Een rood hemd in plaats van het blauwe.
Steeds minder haar, maar nog steeds even wit.
Dartel op het podium ondanks de reeds gevorderde leeftijd.
Mooie muziek.
Aangrijpende teksten.
Emoties in het kwadraat.
Een heel enthousiast publiek.
Een lach, een traan.
Herinneringen aan een gestorven muzikant.
Herinneringen aan de dag dat we wakker werden en hij president was in plaats van zij.
Denken aan wij die onze kinderen leren niet te liegen, manipuleren, schelden en geen vooroordelen te hebben.
Denken en benoemen van al het onrecht in de wereld,
de doden, vluchtelingen, mishandelden,
maar uiteindelijk toch altijd weer de lach en de liefde die alles overwinnen.

Een 2,5 jaarlijks hoogtepunt waar ik naar uitkijk en dat nog nooit ontgoochelde.


https://www.artiestennieuws.nl/62301/herman-van-veen-carre-najaar-2017


A red shirt in stead of the usual blue.
Every time less hair, but still as white as ever.
Prancing on stage despite the advanced age.
Beautiful music.
Gripping lyrics.
Squared emotions.
A very enthousiast audience.
Laughter and tears.
Remembering a friend/musician who died.
Remembering the day we all woke up and he was president, not she.
Thinking about all the children we learn not to lie, to manipulate, to scold and not to have prejudices while he who is president does it all....
Thinking and naming all the injustice,
the dead, the drowned, the refugees, the ones that are mistreated in any way,
but in the end it's always laughter and love that will survive.


Every 2,5 years this is a highlight to me and it has never disappointed .