Pagina's

dinsdag 22 mei 2018

Binnenin mijn hoofd - Inside my head

Als men mij vraagt waaraan ik denk dan moet ik meestal het antwoord schuldig blijven.
Ik kan zelden zeggen wat zich in mijn hoofd afspeelt.
Meestal heb ik het gevoel dat mijn hoofd een blanco blad is, soms een zwart blad.
In elk geval een blad zonder woorden.

Er gebeurt onnoemelijk veel in mijn hoofd, maar ik krijg er geen vat op.
Er is altijd een chaos aanwezig die ik niet kan beschrijven.

Als beeldspraak gebruik ik graag het volgende:
in mijn hoofd zit een visser die continu stukjes en brokjes opvist.
Soms zijn dat woorden, soms emoties, soms beelden, soms voorwerpen....
Hij gebruikt meerdere vislijnen tegelijk en al wat hij vangt, puzzelt hij samen tot iets bruikbaars.

Meestal vist hij overdag en ziet hij wat er te vangen is zodat hij goed kan mikken met zijn vislijnen.
Op slechte dagen vist hij in het donker en moet hij het doen met wat hij vangt.

Soms kan hij al zijn vislijnen niet onder controle houden en vangt hij veel meer en veel sneller dan hij kan verwerken. Op andere dagen lijkt het alsof hij weinig of niets lijkt te vangen en duurt het lang voor de puzzel gemaakt is.

Een vriendin van mij gebruikt een ander beeld om de chaos in haar hoofd te verwoorden.
In haar hoofd is ze een cowboy op een prairie die paarden probeert te vangen.

Soms vind ik dat beeld makkelijker dan mijn visser.
Onlangs had ik het gevoel dat ik een paard gevangen had dat zich absoluut niet wou laten doen en mij gewoon over de prairie meesleepte.
Misschien is dit wel te vergelijken met mijn visser die in z'n bootje zit middenin een storm waar hij geen controle over heeft.

In mijn hoofd gebeurt er heel erg veel ook al kan ik het niet omschrijven en denk ik (of jij) soms dat er alleen maar chaotische leegte aanwezig is....

Bijschrifhttp://faunaimage.com/horse-hay-field-lonely-animal-yellow-run-nature-free-black-wallpaper/lonely-animal-nature-hay-yellow-field-horse-run-friesian-wallpaper-desktop/t toevoegen

Picture by Nejc Petrovic - http://foto.orbisterrarum.eu/landscape/



When someone asks me what I'm thinking I often can't answer them.
I rarely can describe my thoughts, the inside of my head.
Mostly it feels like there is a blank page in my head, or sometimes a black page.
A page without words.

There is happening a lot in my head, but I can't grasp it.
It's always an undescribable chaos.

As a metaphor I like to use this:
there is a fisherman in my head fishing for bits and pieces.
Sometimes he catches words, sometimes emotions, images or objects...
He uses several fishing lines and he uses all he catches as piece of a puzzle.

Most days he's fishing during the day because than he can see everything in the water.
He tries to aim his rods at the most useful things.
On bad days he's fishing in the dark and has to be happy with whatever he catches.

There are days when he can't control his rods and he catches a lot more than he can handle at a speed that's too high. 
On other days he barely catches anything and it takes forever to finish the puzzle.

A friend of mine uses another metaphor to describe the chaos in her head.
Inside her head there lives a cowboy on a prairie and he tries to catch horses.

Sometimes I think her metaphor is easier than my fisherman.
Lately I had the feeling that I had caught a very wild horse that couldn't be tamed.
It dragged me across the prairie like I was a doll and I couldn't stop it.

Maybe such a wild horse can be compared to my fisherman sitting all alone in his little boat in a storm. You can't control a storm....

Inside my head a lot is happening even if I can't describe it and I (or you) might think there is only a chaotic emptiness.



maandag 7 mei 2018

Omgaan met verlies - Dealing with a loss.



Er zijn al heel veel artikels en boeken geschreven waarin dieper wordt in gegaan op het omgaan met verlies. Meestal gaat dat dan over het sterven van iemand uit je omgeving.
Zelden wordt er vermeld dat ook het sterven van een huisdier of het totale verlies van contact met iemand die je graag zag (zonder dat die dood is) tot een rouwproces kan leiden.

Ook ik heb de voorbije weken (weer) moeten leren omgaan met verlies.
Het is en blijft telkens weer hard en moeilijk.
Deze keer ben ik een huisdier verloren. Meer bepaald één van onze katten.

Onze katten zijn huiskatten van een heel specifiek ras dat enorm gericht is op mensen. 
Wij zeggen al lachend wel eens dat we velcro-katten hebben. 
Waar je ook bent of gaat, altijd is er eentje in de buurt die geen enkele kans om op je schoot te liggen zal onbenut laten.

Onze kat sukkelde al jaren met darmproblemen.
Na 5 dagen hospitalisatie bij de dierenarts mocht hij naar huis komen in de hoop dat hij het ook zonder baxter zou kunnen redden.
Jammer genoeg bleek al heel snel dat zijn lichaampje niet meer kon.

Gedurende die 5 dagen zijn we 2 keer per dag langs geweest. 
Hij kreeg de allerbeste zorgen van een team dierenartsen en assistenten dat al jaren zijn toestand van heel nabij opvolgde en waar hij kat aan huis was. 

De dag nadat hij thuis kwam, stonden we alweer bij de dierenarts.
De echtgenoot in levende lijve, ik via de telefoon, want ja, het werk laat ook niet op zich wachten.
Diezelfde middag ben ik nog naar huis gereden.

Ons beestje was op. Hij wou niet meer eten of drinken en stond te wankelen op zijn pootjes.
Diezelfde namiddag hebben we allemaal genoten van zijn laatste uurtjes.
Hij heeft de hele namiddag languit op een schoot of op de zetel in de zon gelegen.
Genietend van begin tot eind, want knuffelen was zijn leven.

In de late namiddag hebben we dan de dierenarts verwittigd dat we hem niet langer wilden laten afzien. Genezen ging hij niet meer doen en hem nog verder zien aftakelen wilden we niet.

's Avonds is de dierenarts dan bij ons gekomen.
Geusje is gestorven op mijn schoot en we hebben alle tijd genomen om afscheid te nemen.
Hij ligt nu naast zijn poezenbroertje in de tuin, maar in mijn hoofd woont hij in het huisje van Mr. Mol uit "De Wind in de Wilgen" van Kenneth Grahame.
Dat is mijn poezenhemel....

Nu begint het missen pas...
Met één kat is er zoveel leven in huis verdwenen. 
Ook al hebben we er nog twee die des te meer aandacht vragen en krijgen, toch is het huis een beetje leger geworden.
Nu pas beseffen we hoeveel tijd en aandacht er naar ons sukkelkatje ging.
Zijn gebabbel en opdringerige aanwezigheid worden dagelijks gemist, net als de, anders zo vervloekte, accidentjes naast de kattenbak.

Buiten de vele tranen en het verdriet durft een rouwproces bij mij ook al eens een echte fysieke weerslag hebben.
Het zou niet de eerste keer zijn dat ik fysiek ziek word na zo'n plotse gebeurtenis en dat is deze keer ook gebeurd.
Een banale virale infectie die me letterlijk 2 weken aan de zetel gekluisterd heeft.

Ik ben zelden ziek, weet niet eens hoe ziek zijn aanvoelt en zou ook nu gewoon gaan werken zijn.
De echtgenoot en de dokter hebben echter anders beslist en misschien is dat maar goed ook.

Alle verdriet, pijn en vermoeidheid krijgen nu de kans om verwerkt te worden.


Mr. Mole's house from The Wind in the Willows - Illustration by Inga Moore
Het huis van Mr. Mol uit De Wind in de Wilgen - Illustratie door Inga Moore



There are a lot of books and articles about dealing with loss. Often they speak about the loss of a person. Rarely they mention that the loss of a pet or the total loss of contact of someone you really liked (without dying) can also start a mourning process.

I have had to learn (again) how to deal with loss.
It's every time and again so hard and painful.
This time I lost a pet, more specifically one of our cats.

Our cats are housecats of a special breed that is hugely human-oriented.
We often say we have velcro-cats.
Wherever you are or go, there is always at least one of them behind you. 
They'll never miss the opportunity to get on your lap.

Our cat struggled with intestinal issues for years.
A couple of weeks ago he was hospitalised at our vet for 5 days.
We took him home hoping he would be able to cope without a baxter, but to no avail.
His body couldn't cope anymore.

We visited him twice a day during those 5 days.
He got the very best treatment by our vets and their team who followed his condition for years.
They saw him at least once a month and they loved him as much as we did.

The day after he came home we were at the vet already.
The husband was there in person, I listened by phone, because I still had to work.
An hour after that phonecall I drove home.

Our pet was at his end. He didn't want to eat or drink anymore and was swaying around .
That afternoon we enjoyed together. 
He crawled from one lap to the other to a sunny spot on the couch. 
He enjoyed his last hours as much as we did.
I'm sure of it because being cuddling was his long life.

We contacted our vet late that afternoon to tell her our decision.
He wouldn't recover anymore and we didn't want him to suffer any longer.

That night our vet came by. 
Geusje died on my lap and we took a long long time to say goodbye.
He's buried next to his feline brother in our garden, but in my mind he's living in the house of Mr. Mole from The Wind in the Willows by Kenneth Grahame.
That's my feline heaven....

And now the missing starts....
So much life has disappeared from our home with just one cat.
We still have two other cats that want and get attention, but still the house has become emptier.
Now we realise how much time and energy our sickly cat needed.
He's no longer talking and his pushy presence is really missed daily, as much as the, otherwise despised, accidents next to the litter box.

Now about the dealing with a loss...

My mourning process consists of a lot of tears and sadness, but it often also has a physical impact.
It wouldn't be the first time I get really ill after such an event and this time it happened as well.
About two weeks after the death of my precious little one I'm struck down by a stupid viral infection.

Nothing serious, but serious enough for my doctor to keep me at home.
I'm used to being sick and I don't even know when to stay home because, even with a fever, I feel alright.
But the husband and the doctor decided otherwise and in the end I'm thankful for it.

All the sadness and sorrow and tiredness can get out now.

woensdag 11 april 2018

Autismeweek - Autismweek

BEGRIP

De autismeweek is gepasseerd, maar nu heb ik eindelijk wat tijd gevonden om mee te doen met de uitnodiging van Tistje: elke dag van de week een letter bespreken.

Die week is ondertussen voorbij dus 't is in 1 keer alle letters.

B voor bravoure: de dapperheid, moed, onversaagdheid om onszelf te zijn in een maatschappij waar het keurslijf het geliefde kledingstuk is.

E voor echtheid: de onmogelijkheid om (toch voor lange tijd) een rol te spelen en een masker te dragen.

G voor gevoelig: voor textuur, structuur, licht, kleur, geluid, emoties…Voor onszelf, voor anderen. Dikwijls te veel of te weinig, maar altijd veel  gevoel.

R voor rechtuit: openhartig. Soms met opzet, meestal totaal onwetend. Het levert al eens vreemde blikken en onbegrip op, maar heel dikwijls opent het deuren, zet het mensen aan het denken en wordt het met gelach onthaald.

I voor interessant: interessant voor wie open staat voor andere denkpatronen en die wil leren kennen. Niet beperkt, wel interessant. Net door het anders denken, anders kijken, anders luisteren, zien, horen en vangen we de interessante zaken op.

P voor persoonlijkheid: allemaal aparte personen, allemaal anders. Net zoals alle mensen hebben we onze eigen persoonlijkheid, gevormd door omgeving, cultuur, opvoeding. Wij zijn met onze eigen persoonlijkheid allemaal evenwaardig aan iedere andere persoon.

Logo Vlaamse Vereniging Autisme (https://mezelfzijn.be/vva/wereld-autisme-dag/)


The autismweek is just finished and I've finally found some time to accept the invitation of Tistje: talk about one letter a day of the word "begrip". This means "understanding" in English.
Understanding has too many letters so I'll translate the text I wrote for "begrip".

All the letters at once:

B for bravado: the bravery, courage, vigor and valour we show to be ourselves in a society that wears its shackles so proudly. 

E for "echtheid" or authenticity: the impossibility to play a role (for a long time anyway) and to wear a mask.

G for "gevoelig" or sensitive: for textures, structures, light, colour, noise, emotions....Sensitive to ourselves, to others. Often too much or not enough, but always with a lot of emotions.

R for "rechtuit" of straight: candid. Sometimes on purpose, but mostly unknowingly. It may result in glares and misunderstanding, but sometimes there's a bright side to it when it makes people lought. It opens doors to conversations and connections. It helps people think out of the box.

I for interesting: interesting for all who are open to different ways of thinking and who want to learn about them. Not restricted, but interesting. Just by thinking, looking, listening differently we hear, see and pick up interesting things.

P for personality: all individual persons, all different. Just like all other people we have our own personality, shaped by surroundings, culture, education. Equal to all other persons.

maandag 26 maart 2018

Emotieworkshop, het besluit - Emotions workshop, the end.

De workshop rond emotieherkenning en -management is ten einde.
De voorlaatste sessie werd nog gewerkt rond het maken van een signaleringsplan en de laatste sessie kregen we een samenvatting van de voorbije sessies.

De grote vraag is natuurlijk: was het de inspanning waard en wat heb ik er nu juist van geleerd.

Dit heb ik er uit geleerd:

  • ik herken mijn eigen emoties beter en sneller.
  • ik ben me veel meer bewust geworden van welke lichamelijke reacties mijn emoties kunnen veroorzaken.
  • het herkennen van de emoties van een ander ging voor mij al vrij vlot voor de workshop dus daar is niet zoveel aan veranderd.
  • de achterliggende behoeftes zijn nu ook wat duidelijker geworden al blijft het moeilijk om die behoeftes in te vullen.
  • er is een heel grote diversiteit te merken, zowel bij mensen met als zonder ASS, in het omgaan met de emoties van zichzelf en de andere.
Wat vond ik moeilijker:
  • de intensiteit van de workshop. De wekelijkse sessies volgden elkaar soms te snel op waardoor ik geen tijd had om het obsessieve bezig zijn met een taak los te laten en aan de volgende taak te starten.
  • een groep van 10 mensen is wat te groot om tijdens een uur iedereen kort aan het woord te laten. Niet iedereen praat even vlot of komt even snel tot de essentie.
  • er is te weinig mogelijkheid feedback te vragen/krijgen rond het toepassen van de oefeningen op de eigen situatie.
  • ik was heel blij dat ik mijn therapiesessies tussendoor nog had om daar dan met hulp van mijn psychologe al het geleerde toe te passen op mijn persoonlijke situatie.
Mijn besluit is algemeen wel positief.
Het is zeker leerrijk en interessant om deze of een gelijkaardige workshop te volgen.
Onthoud echter wel dat het niet zaligmakend is en dat er heel veel persoonlijke inzet gevraagd wordt tijdens de workshop, maar ook nadien.


We finished the workshop about emotions, recognitions and management.
The session before last was used to talk about making a signalling plan and the last session was a summary of all we learned.

The big question: did I learn something and was it worth the effort?

This is wat I learned:
  • I can recognize my own emotions better and quicker.
  • I am much more aware of the physical reactions caused by emotions.
  • Recognizing the emotions of someone else, was already rather easy for me so that didn't change much.
  • It's easier to see and understand the underlying needs that are linked with emotions, but it's still hard to fulfill those needs.
  • There is a huge diversity between people with and without ASD when it comes to dealing with emotions.
This is what I found difficult:
  • the intensity of the workshop. The weekly sessions followed each other quickly. I always develop a sort of obsession when doing a task and I didn't have time to let those obsessions die out before a new one started.
  • A group of 10 people is bit too big to let everyone talk during a session of an hour. Not everyone talks easy of gets to the point quickly enough.
  • There are no or not much options to get/ask feedback about implementing the exercises to your personal life.
  • I was very happy to have my therapysessions in between where my therapist could help me implement everything on my life.
All in all I'm positive about this workshop.
It's been very interesting and informative and I would definitely advise it to everyone.
If possible I would do it again.

Just remember it's not a true solution. It asks a lot of personale engagement during the workshop and afterwards if you want to reap the benefits.

zaterdag 3 maart 2018

Emoties, het vervolg - Emotions, follow-up

De cursus Emotiemanagement is over de helft.
Sessie 5 was een hele moeilijke. Zo moeilijk dat ik mezelf een weekje emotieverlof gegeven heb om te bekomen.
Zodra we aan het punt kwamen waarop we onze eigen behoeftes moesten proberen ontdekken, herkennen en benoemen, werd het me te zwaar.
Het lukt niet om 1 keer per dag met emoties en behoeften bezig te zijn.
Mijn hoofd was er continu mee bezig en ik kon het niet meer stoppen.
Ik zag constant emoties en behoeften en vooral het niet kunnen invullen van al die behoeften vond ik moeilijk om mee op te gaan en om los te laten.
Eventjes een paar dagen afstand nemen, heeft me geholpen om er terug zicht op te krijgen.

Ondertussen zijn we toegekomen aan de pyramide van Maslow:

https://www.vecteezy.com/vector-art/91591-maslow-s-pyramid

Kunnen we onze behoeften in de pyramide plaatsen en waar vinden we dan de meeste van onze behoeften terug? Hoe kunnen we deze behoeften invullen?

Langzaamaan begint het hele emotieverhaal vorm te krijgen.
Een relatie of verbinding met mensen bestaan uit meer dan feiten.
We moeten trachten die verbinding tot stand te brengen en te houden door zicht te krijgen op de emoties en onderliggende behoeften van de andere. 
Dat lukt enkel en alleen maar als we zelf zicht hebben op onze eigen emoties en behoeften.




The workshop Emotion management is half finished.
Session 5 was a very hard one for me.
It was so difficult that I took a holiday in my mind to get some emotional rest.
We came to the point where we had to discover, recognize and name our own emotional needs and that was just too hard.
The exercise was to try this once a day, but my mind couldn't stop it.
I was constantly seeing emotions and needs without being able to fulfill them or to let them go.
It drove me crazy.
It helped me to look at it from a distance without working with it for some days.

We started working with the Maslow piramid:


https://www.vecteezy.com/vector-art/91591-maslow-s-pyramid
Can we place our needs in the piramid and on what level do we find most of them?
How can we resolve those needs?

Slowly the whole story of emotions is getting a shape.
A connection or relation between people consists of a lot more than just facts.
If we want to connect and to keep that connection we need to see and recognize the emotions and underlying needs of the other person.
The only way to do this is by having an insight to our own emotions and needs.

zondag 4 februari 2018

Verfwerken en praten over emoties - Paint jobs and talking about emotions

Een maand verder en de verbouwingswerken zijn nog steeds niet afgelopen op het werk.
De gezaag en geboor is afgelopen en nu wordt er geschilderd.
Aangezien ik het meeste last heb van omgevingsgeluid en minder van geurprikkels valt het dus al wat beter mee.

Mijn leidinggevende en ik hebben afgesproken van een maandelijks gesprekje te houden om even af te tasten hoe alles loopt. Tussendoor ben ik ook nog steeds welkom als het even niet (meer) gaat.
Dat laatste wordt een werkpunt, want meestal wacht ik te lang voor ik iets ga zeggen.

Het is moeilijk om die grens tussen "het lukt" en "het gaat niet meer" aan te voelen en het is voor haar ook niet altijd zichtbaar. Deze week vond ik een lastige week terwijl zij dacht dat het wel goed ging.
En ja, het ging oppervlakkig en uiterlijk inderdaad goed, maar innerlijk en naar werk toe ging het niet goed. Ik heb niet veel gepresteerd door continue overprikkeling.

Ondertussen ben ik ook gestart met een workshop bij Psysense: "emotiemanagement en zelfcontrole bij mensen met autisme."
Een workshop waar ik met een bang hart aan gestart ben aangezien "emoties" niet mijn favoriete onderwerp zijn.
We zijn nu 3 sessies ver en het is net zo moeilijk als ik verwacht had, maar aan de andere kant zijn er ook punten waar ik het heel goed op doe.

Het herkennen van de eigen emoties vind ik moeilijk, maar het herkennen van de emoties van een ander vind ik dan weer een pak makkelijker. Stilstaan bij wat een ander zou voelen, is minder confronterend dan stilstaan bij mezelf. Ik vind mijn eigen emoties niet de moeite waard in vergelijkbaar met die van een ander. Ook dat wordt dus een groot werkpunt :-).

Het beloven nog drukke weken te worden!

Inside Out - Disney


It's been a month since I wrote my last blog.
The refurbishment at work is still going on. The drilling and sawing has been replaced by painting.
Luckily I'm less sensitive for smell than noise so it's not so bad.

My boss and I made a deal that I go to see her every month for a talk about how things are going. 
I'm still welcome in between appointments as well when I'm having a hard time or when I want a chat.
It will be hard to know when to go and when not to go because I don't know very well when I need someone and when I can do it alone. It's hard to know when I'm going into the red.

It's hard to distinguish the line between "I can do it" and "I can't take anymore" and she isn't always around to see it.
For example, this week was a hard week for me, but she tought everything went well.
And yes, externally and superficially everything was alright, but internally and linked to my work it didn't go well. I tried working, but due to being continually overstimulated I didn't do a lot.

In the meantime I started a workshop at Psysense (a psychotherapy practice specialised in autism): management of emotions and selfcontrol for people with autism.".
I was scared to do this, because emotions aren't my favourite subject.
I did 3 sessions and it's as hard as I'd expected, but I was suprised to notice there are things I'm good at as well.

I'm finding it very hard to recognise my own feelings, but recognising the emotions of someone else is a lot easier for me. It's less confrontational to focus on someone else's emotions than focusing on my own. I don't think my emotions are worth as much as the other's. 
So that'll be a working point as well :-).

Busy weeks ahead!

maandag 8 januari 2018

Werken op verplaatsing - Working on the move.

De feestdagen zijn achter de rug, maar het feestvieren is nog niet gedaan.
Vandaag was er een nieuwjaarsontbijt op het werk en op de agenda voor de komende weken staan nog 2 kerst-/nieuwjaarsfeestjes.

Het wordt een drukke maand een aantal repetities op de muziekschool, een toonmoment en een miniconcertje.
Een daguitstap naar Engeland en een aantal spelnamiddagen met vrienden staan ook nog gepland.
Ook de therapie gaat gewoon door en vanaf volgende week komt daar dan nog een 10-delige workshop rond emotieherkenning en - management bovenop.

Het zal een maand worden waarin gepuzzeld gaat worden om de nodige rust en ontspanning te vinden.

Vandaag was het echter de zoveelste vervelende dag op het werk.
Vervelend door dat nieuwjaarsontbijt met een paar honderd mensen in een zaal zonder akoestiek.
Vooral vervelend doordat ik vorige week totaal onverwacht van werklocatie moest veranderen.
Een chinees vrijwillige verplaatsing, want ik was tevreden waar ik zat.

Door omstandigheden buiten mijn wil om heb ik dus mijn pc, materiaal en al mijn plantjes moeten verplaatsen.
Rationeel kan ik er weinig tegen inbrengen, maar emotioneel lukt het voorlopig niet om het een plaats te geven.
Nu zit ik bij andere collega's met andere gewoonten en opnieuw aanpassen, is niet gemakkelijk.

Ik voel me opnieuw thuisloos op mijn werk.
Ik heb leuke collega's (auti en NT) en leuke bazen die rekening houden met mijn autisme.
Bazen zonder autisme die wel begrijpen, maar niet ten volle beseffen, dat ik me hier niet goed bij voel.
Gelukkig laten ze me voorlopig af en toe eens wat zagen, klagen en zeggen dat ik niet blij ben.
Ook mijn dienst heeft zijn beperkingen waar ik me ten volle van bewust ben, maar waar ik momenteel absoluut niet gelukkig mee ben.

Thuisloos als een vlinder die van team naar team fladdert en helpt waar nodig zonder een vaste uitvalsbasis.
Een vlinder die nergens echt bij hoort, maar desondanks wel gezien en geapprecieerd wordt voor het geleverde werk.

De afwisseling geeft me de uitdaging die ik nodig heb, maar ik zou graag een vast plek hebben, een team waar ik bij hoor.

Nochtans vond ik mezelf nooit veeleisend.
Zeg nu zelf: een plaats met voldoende daglicht, liefst rustig en zonder of met weinig muziek en collega's die niet met een wolk parfum rondom zich in mijn buurt zitten.
Ik vind dat geen moeilijke verwachtingen, maar blijkbaar denk ik weer eens anders dan de meerderheid :-).

Ergens begin ik ook te merken dat ik nooit geleerd heb om met een groep mensen om te gaan, om echt in een team te zitten, om te communiceren met dat team en tegelijkertijd mezelf te zijn.
Ik voel nu al dat ik mezelf automatisch ga wegcijferen ten voordele van de anderen en dat wil ik niet meer.
Nu nog uitzoeken hoe ik mijn geklaag en gezaag kan verwoorden naar de collega's zonder te direct en kwetsend over te komen.


The festive season is over, but the celebrations aren't over yet.
Today we had a new years breakfast at work and the next weeks there are 2 more christmas/new year parties planned the coming weeks.

It will be a very busy month with rehearsals at music school, a solo concert and a little concert with a choir. 
We also planned a daytrip to England and some gaming afternoons with friends.
Therapy continues and starting from next week I have a 10-week workshop about management and recognition of emotions.

It will be a month of puzzling to find some necessary rest and relaxation.

Today was the umpteenth annoying and irritation day at work.
Annoying because of the new years breakfast with a couple of hundred people in a room without accoustics.
Especially annoying because I had to change my desk location last week and that was totally unexpected.
Not a forced replacement, but not a voluntary one either.

Due to circumstances I can't control I had to relocate my pc, material and all my plants.
Rationally I understand why they asked me to replace my stuff, but emotionally it's very hard and for the moment I can't settle for the moment.
I know the colleagues but there habits are new and adapting again is difficult.

Again, I feel homeless at work.
I have nice colleagues (some NT, some auti) and nice bosses who take my autism into account.
Bosses without autism who understand how I feel, but who don't really appreciate my emotions.
Luckily they let me moan and complain and telling them I'm not happy.
My service also has its own limitations of which I'm well aware, but they make me feel unhappy now.

I'm homeless like a butterfly, flying from team to team to help them when there is a lot of work.
A butterfly without base.
A butterfly that belongs nowhere, but that is seen and appreciated for the delivered work.
The work variety gives me the challenge I need, but I'd like a fixed spot, a team, to return to.

I've never seen myself as demanding.
What do you think: a place with enough daylight, preferably silent or with a little bit of music and no colleagues walking around in clouds of perfume.
I don't think this is very demanding, but apparently I'm thinking on a different level again :-).

Somewhere I'm also realising and noticing that I've never learned to deal with a group of people, to be really in a team, to communicate with that team without losing myself.
I'm already feeling that I'm adapting myself again in favour of the colleagues and I'm not sure I want this.

Now all I have to do is find out how I can moan and complain to those colleagues without being too direct and hurtfull.