ASS en collega's - ASD and colleagues.

Stilaan leer ik mijn nieuwe collega's een beetje kennen.

Zo hoorde ik via via dat er iemand was die graag bordspellen speelt.

Aangezien wij dat thuis ook doen, was het makkelijk om een gesprek aan te knopen met die collega.

Naast de bordspellen blijken we ook een voorliefde te hebben voor strips en fantasy.

Ook voor haar is het een verademing om eens iemand tegen te komen die dezelfde "rare" hobby's heeft.

Collega heeft een zoon met autisme waar ze heel open over praat. 

We hadden vorige week een 1 op 1 gesprek waarin ze dit vertelde.

Hij is ongeveer 12-13 jaar oud en recent volgde ze een cursus over autisme en hoe er mee omgaan.

Daar hadden de organisatoren opgemerkt dat het niet enkel de zoon was die ASS heeft, maar dat de mama het zo goed als zeker ook heeft.

Ze gaat volledig akkoord met het vermoeden en twijfelt of ze nu voor een volledige diagnose zou gaan of niet.

Schoorvoetend liet ik vallen dat ikzelf ook die diagnose heb.

Antwoord van de collega: "Ik wist het al. Het was me al opgevallen in de manier waarop je reageert op de anderen en de antwoorden die je geeft op hun vragen. Maar om je gerust te stellen: het valt niet echt op hoor. 't Is omdat ik er zelf middenin zie dat ik het herken."

Dit kwam toch wel wat hard aan.

De allereerste keer dat iemand me zegt dat mijn ASS zichtbaar is als ASS.

Daar moest ik toch eventjes van bekomen.

Al duurde dat niet lang.

Ik weet al langer dat anderen wel merken dat er iets "vreemds" is aan me zonder dat ze het kunnen duiden.

Nu is er eindelijk eens iemand die mijn reacties en gedrag herkent en kan plaatsen.

Eerlijk gezegd is het een hele opluchting.

Met de jobverandering ben ik ook mijn referentiecollega kwijtgeraakt. 

Hij is wel nog bereikbaar, maar aangezien hij niet meer naast mij zit, is het ook voor hem moeilijker geworden om situaties in te schatten aan de hand van mijn verhaal.

Ik heb dan ook mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd aan de nieuwe collega of ze het ziet zitten om een soort van referentie te zijn voor mij.

Iemand waar ik naartoe kan gaan als het niet gaat en ik niet kan uitleggen wat er niet gaat.

Iemand die me kan helpen met de sociale spelregels tussen al mijn nieuwe collega's.

Iemand die me kan helpen wanneer mijn contextblindheid de overhand neemt.

Iemand waarmee ik over autisme kan praten, ervaringsdeskundigen onder elkaar.

Ze zei "ja", blij dat ze ook eindelijk iemand heeft om mee te praten over autisme.

Een stukje thuiskomen op het werk.

Slowly I'm getting to know my new colleagues.

Someone told me that there's a colleague who likes playing boardgames.

Knowing this made it much easier for me to start a conversation.

Apart from boardgames we apparently have the same interests in comics and graphic novels as well.

For that colleague it was a refreshing change to meet someone with the same "odd" hobby's.

One day she was openly talking about her 13 year old son with autism.

We had a 1 on 1 conversation that time.

She was telling me about a course about autism and how to deal with a kid with autism.

The organisation had mentioned that it wasn't just her son having ASD, but almost certainly she as well.

She agreed with this idea and is now struggling with the decision wether or not to go for a full scale testing and diagnosis.

Very hesitantly I mentioned my diagnosis.

Answer of the colleague: "I knew that already. I noticed it by the way you react to others and by the answers you give them. But you know, it's not that obvious. It's because of myself, my son and that course that I recognise it in you."

It came as quite a shock to me.

This was the very first time that someone tells me my ASD is visible as ASD.

It took me some minutes to get myself back together.

I've known for some time that other people notice something "strange" when they're talking to me.

Now there is finally someone who can see my reactions and behaviour for what they really are.

Honestly, this is a big relief.

With the change of job I lost my reference colleague.

I can talk to him by phone, but that makes it much more difficult for him to read situations by what I tell him.

So I took a bold step towards the auti-colleague and asked her if she wants to be my reference.

Someone I can go to when I'm having a bad day without knowing why.

Someone to help me read the social game rules between my new colleagues.

Someone to help me when my context blindness takes over.

Someone to talk to about ASD, as "autism experts" among ourselves.

She said "yes", happy to also finally have someone to talk to about ASD.

A piece of home at work.

Nieuwe job - New job

Nieuwe job, eerste dag.

Toekomen met 2 taarten die tijdens de pauze gezamelijk opgegeten werden.

Verlofperiode dus minder volk, minder werk.

Perfect om langzaamaan iedereen te leren kennen.

Al direct aanvoelen dat niet iedereen met evenveel plezier komt werken.

Team per team het werk leren kennen en zo ook de ongenoegens.

Mensen die aanvoelen dat jouw vragen gemeend zijn en beetje bij beetje hun pijnlijke plekken laten zien, die vertellen wat ze meegemaakt hebben.

Nieuwe job, maar toch direct thuiskomen.

New job, first day.

Arriving with  cakes that tasted really good during break.

Holiday period so there's less people and less work.

Ideal time to slowly get to know everyone.

Immediately sensing that not everybody is happy to be there.

Getting to know the people and the job team by team, but also the grievances.

People sense that your questions are genuine and sincere. 

One by one they show their sore spots and tell about their (job related) past.

New job, but feeling at home at once.

Opnieuw emoties - Emotions again.

Het onderwerp "emoties" word mijn stokpaardje.

Er valt zoveel over te zeggen en het is zo onbegrijpelijk en ongrijpbaar.

Een continue zoektocht waar geen einde aan lijkt te komen.

Ik zit nog steeds in de knoop met de basis: voel ik iets en zo ja, wat voel ik dan en hoe benoem ik het.

In mijn hoofd is er altijd chaos, maar dan wel een zichtbare chaos.

Indien nodig lukt het me meestal om er de bruikbare elementen uit te vissen.

Als het over emoties gaat, dan is het een nachtelijke chaos waarin ik niets zie.

Vraag je aan mij hoe het gaat dan hoor noch zie ik ook maar iets in die chaos.

Een zwarte gat, een zwarte leegte, zwarte chaos waarin ik blind het goede probeer uit te vissen.

Ooit hoorde ik een andere omschrijving die voor sommigen misschien herkenbaarder of positiever klinkt: "Praten over emoties is als een wit blad. Er staat niets op en ik moet het zelf invullen met woorden die ik wel ken, maar niet kan koppelen aan iets."

Ondertussen heb ik wel al verschillende theoriën gehoord en gelezen in verband met autisme en emoties. Of ze nu correct zijn of niet, één ding hebben ze wel gemeen: ze zijn het er allemaal over eens dat mensen met autisme emoties anders ervaren dan mensen zonder autisme.

In mijn zoektocht heb ik ondertussen een stapje gezet. 

Ik laat in het midden of het ene stapje vooruit is of zijwaarts of achterwaarts.

Het is een stapje dat ik zie zitten en waarbij ik wil proberen of het me verder kan helpen.

Bij mijn vorige therapeute bespraken we de pseudogevoelenskaartjes.

Kaartjes van die per pseudogevoel/emotie weergeven wat de mogelijke gevoelens zijn en aan welke mogelijke behoeftes dan moet voldaan worden. 

Via mijn nieuwe therapeute kreeg ik een lijst met basisemoties.
Bij elke emotie worden een aantal synoniemen vermeld en er staat ook bij of de bijhorende behoeften voldaan zijn of niet.

Beide concepten horen bij de geweldloze communicatie van Marshall B. Rosenberg.

Je kan ze hier terugvinden.

De lijst met emoties heb ik zelf verwerkt tot kaartjes om makkelijker te kunnen gebruiken.

Ik probeer nu dagelijks eens stil te staan bij mezelf en op dat moment na te gaan wat ik nu juist voel.

Ook al ken ik de woorden van alle emoties die op mijn kaartjes staan toch slaag ik er niet zelfstandig in om dat wat ik voel te benoemen.

Door die kaartjes te gebruiken lukt dat iets makkelijker.

Op (lange) termijn hoop ik sneller en intuïtiever mijn emoties te herkennen en te weten wat ik er mee kan doen.

Emoties leren herkennen met Disney ;-)
Getting in touch with emotions by using Disney ;-)

The "emotions" topic is a thing with me.
So much can be told about it and it still is elusive and inconceivable.
An everlasting search.

I'm still struggling with the basics: do I feel something and if so, what do I feel and what's it called.

My head is always full of chaos, but it's a visible chaos.
When necessary I mostly succeed in fishing out the useable elements.
Everything to do with emotions tends to be a nightly black chaos where I can't see a thing.
When I'm asked how I feel I hear nor see anything in that chaos.
It's like a black hole, a black emptiness in which I throw out my fishing rod hoping I'll catch someting.

Once I heard a more positive description that might appeal more to some people than my black one.
It sounded like this: "Talking about emotions is like a blank sheet of paper. There is nothing written on it and I have to fill it myself with words I know but I can't link to anything.".

I've heard and read a lot of theories about autisme and emotions.
Whether they are correct or not, they all have one thing in common: people with autism experience emotions completely different than people without autism.

I've made a step in my search.
I won't comment on whether it's a step forward, sideways or backwards.
It's a step that I like and I want to try and see if it can help me.

My previous therapist and I talked about and used cards with pseudofeelings.
Those cards mention a pseudofeeling/emotion and tell you what feelings might be connected with these emotions and which needs might need to be fulfilled.
My new therapist gave me a list of basic emotions.
Every emotion mentions some synonyms and it's also mentioned if the necessary needs are fulfilled or not.
Both concepts belong to the non-violent communication by Marshall B. Rosenberg.
More information can be found here.

Every day I try to think about what I feel.
Even if I know all the words and emotions on my cards it still is very difficult to link them to my emotions. I always need help with this.
Hopefully I'll once be able to recognise my emotions more quickly and more intuitively.
I also hope that I'll know what to do with what I feel.

Work in progress...

Metacommunicatie - Metacommunication

Vorige week kreeg ik via mail de samenvatting van de therapie die ik kreeg de voorbije twee jaar.
Nu ja, samenvatting :-). Zoals ze zelf al zegt, is het allesbehalve evident om zoiets beknopt samen te vatten, maar ze is er toch in geslaagd om de belangrijkste punten op te schrijven:

• de werkpunten die we geselecteerd hadden;
• het belang van te investeren in het opbouwen van een goede band met de nodige professionele hechting;
• het belang van "echtheid" en "er echt zijn";
• metacommunicatie.

Metacommunicatie was een nieuw begrip voor mij en wat nieuw is, moet bestudeerd worden :-).

Google leerde me dit: "Metacommunicatie betekent communicatie over de communicatie zelf. Metacommunicatie is `praten over de manier waarop je met elkaar praat`. Metacommunicatie is communiceren over de toon of de betrekkingsaspecten van de communicatie. Het is niet spreken over de inhoud van de boodschap, maar over de achterliggende betekenis daarvan en over de relatione..."

Direct dacht ik "ja, dit klopt". Hoe dikwijls hebben we geen gesprekken gehad waarin ik telkens opnieuw vroeg hoe ik iets moest zeggen of hoe ik iets moest interpreteren.

Ik ben me er totaal niet van bewust hoe mijn lichaamstaal overkomt, maar ik merk die van de gesprekspartner wel op. Jammer genoeg sta ik meestal pas achteraf stil bij bepaalde gedragingen.

Op het ogenblik zelf zie ik ze wel, maar ze dringen niet door. 

Hierdoor mis ik dus wel eens stukken gesprek of besef ik achteraf dat iemand vermoedelijk iets heel anders wou zeggen dan ik begrepen heb.

Achteraf op een gesprek terugkomen, vind ik moeilijk. Bij belangrijke gesprekken of therapiegerelateerd doe ik dat wel, maar niet bij alledaagse babbels.

Dat bewustzijn zorgt er voor dat ik het de laatste tijd heel open en direct durf zeggen wanneer ik iets niet goed begrijp of wanneer ik context mis.

Ik probeer dat te doen op een ludieke manier, zonder ASS te vermelden en meestal wordt dat door de mensen wel goed ontvangen.

Veel mensen kijken dan wel eens op omdat ze niet gewend zijn om met die metacommunicatie bezig te zijn. Bij hen gebeurt alles intuïtief en automatisch, maar ik moet er bij nadenken. 

Door mijn vraag moeten ze dan heel bewust gaan nadenken over wat ze doen en/of zeggen.

Sommigen vinden dat vervelend, maar af en toe zie ik ook wel een paar ogen verwonderd open gaan alsof ze net iets nieuws ontdekt hebben.

http://usualerror.com/e-book/meta-communication/

Last week I received an email with the synthesis of my therapy the past years.
Well, summary might be too optimistic. As she said herself, it's difficult to summarize 2 years of therapy, but she succeeded in writing down the most important points:

• all the working points that we selected during that time;
• the importance of creating a close bond with the necessary but professional attachment;
• being "real" to me and being really present;
• metacommunication.

Metacommunication is something new to me and all that's new, needs to be studied :-).

Google showed me some definitions including this one: "metacommunication

[-kəmyo̅o̅′nikā′shən]

Etymology: Gk, meta + L, communicare, to inform

communication that indicates how verbal information should be interpreted; stimuli surrounding the verbal communicationthat also have meaning, which may or may not be congruent with that of or support the verbal talk. It may support orcontradict verbal communication.

Mosby's Medical Dictionary, 9th edition. © 2009, Elsevier"

I immediately thought "YES, this is correct". We had a lot of talks where I asked again and again how I should say or interpret what was said.

I have no idea if my bodylanguage corresponds with what I say, but I do notice the bodylanguage of of the person talking to me or others. Unfortunately those signals don't really sink in with me.
It's mostly retrospectively that I become aware of those signs.
So it occurs often that I miss parts of a conversation or that I understand that someone might have been saying something completely different than what he/she actually said.

It's difficult to come back to a conversation. I'll do it with therapy related talks or really important ones, but not with daily chitchat.
Now that I'm aware of my ASD I often say it very openly when I don't understand something or when I'm missing context.
Without mentioning ASD and rather playfully brought most people don't mind these questions.

A lot of them give me a bit of a strange look because there not used to think about metacommunication or context. 
For them it's all automatic and intuitively, but I have to think about it all. 

Some people don't like it, but I like it when someone gets an amazed look in his eyes as if they discover something unknown.

Opnieuw aanpassen - Adjusting again

Niet enkel een nieuw job, maar ook een nieuwe therapeut.
Een hele hoop veranderingen waar ik moet mee leren omgaan.

't Is moeilijk om op 1 sessie een heel intensieve begeleiding van bijna 2 jaar samen te vatten.
Moeilijk om de diegene die me zo hard geholpen heeft, maar nu te ziek is om die hulp nog verder te bieden, los te laten.
Telkens opnieuw het gevoel in de steek gelaten te worden en te moeten herbeginnen.
En ook al weet ik rationeel wel dat ziek zijn niet hetzelfde is als in de steek gelaten worden, toch voelt het zo.

Eindelijk is er genoeg vertrouwen en dan stopt het daar.
Je wordt doorverwezen naar iemand anders en je moet weer herbeginnen.

Op zich heb ik nog wel wat geluk.
Die arm van mijn octopus werd niet afgesneden, maar voorzichtig losgemaakt én hij hangt nog steeds met een paar zuignapjes vast.
Mijn vorige therapeute wil het contact behouden en blijft beperkt bereikbaar via mail als steun op afstand.

De nieuwe werkt niet zo intensief dus wekelijks kan ik bij haar niet terecht.
Op zich geen ramp aangezien we net op een punt waren gekomen waar de wekelijkse afspraken tweewekelijks werden.
En ik mag ook naar haar mailen.
Dus zelfs al duurt het weer een hele tijd voor het mondeling lukt, schriftelijk zal ze dan wel op de hoogte zijn van de chaos in mijn hoofd.

We gaan proberen om de werkpunten over te nemen en uitzoeken hoe haar manier van werken kan geïntegreerd worden in de oude manier van werken gecombineerd met mijzelf.
Normaal gezien zal er ook nog een verslagje overgemaakt worden om te verduidelijken van waar ik kom, waar ik nu stond en waar ik naartoe wou.

Op zich zie ik het wel zitten, denk ik.

De nieuwe is niet geheel nieuw. We hebben elkaar al ontmoet buiten de context van therapie.

Het zal wennen worden.

Meer voor mij dan voor haar.

Het voelt aan alsof er een hele grote kei van onder mijn voeten weggehaald is waardoor ik allesbehalve stabiel sta, maar ondertussen ligt er alweer een nieuwe klaar.

Een nieuwe kei die nog wat geschaafd moet worden om goed te passen.

Veranderingen en nieuwigheden zijn niet altijd negatief.

Ze zijn moeilijk te verteren en zorgen voor heel wat spanning en onzekerheid, maar zolang ik het niet probeer, ga ik ook niet weten of het een verbetering is ten opzichte van het oude.

 

Casper & Hobbes hebben me tot nu toe door alle moeilijkheden heen geholpen. - Calvin & Hobbes helped me through all the difficulties I've met so far.

Not only a new job, but also a new therapist.
A lot of changes to adapt to.

It's hard to summarize a very intensive therapy of almost 2 years in 1 session.
It's hard to let go of the one person who helped me so much and who is now to ill to help me any more.
Again and again I have the feeling that she is abandoning me.
Although I rationally know that being ill isn't the same as abandoning someone, it still feels that way.

When you finally trust someone the relationship stops.
You get transferred to someone else and you can start over again.

I know I'm lucky in a way.
The arm of my octopus  hasn't been brutally cut off, but it has been loosened very gently and it will hold on with a couple of suction cups.
My previous therapist wants to keep me in touch. I can contact her by email and she will be a support from a distance. She certainly doesn't want to abandon me.

The new one doens't work as intensive as the old one so the weekly appointments won't be possible.
That's not a disaster as we just reached a point of changing the weekly appointments to two-weekly appointments.
And I can mail! Very important to me as I can express myself much more by writing than by talking.
Even if it takes a lot of time before I can tell her about the chaos in my head, she certainly will have all the knowledge she needs by reading my mails.

We will try and continue with all the working points and find out if there is a way of adapting her therapy style with the style of the previous therapist in combination with myself.
Normally we should get a small summary of my previous therapist to explain where I come from, where I am now and where I would like to go.

I like the big idea.
The new therapist isn't completely new because we've already met outside the context of therapy.
It will take some time to get used to it.
Especially for me, maybe less for her.
It's like someone took away a large boulder from beneath my feet making me unstable, but there is already a new boulder ready to be placed.
It only needs to be scraped and polished so it will fit.

Changes and novelties aren't always negative.
They are hard to digest and create lots of tension and uncertainties, but if I don't try them out, I will never new if there are an improvement.

 

Werk - Work

In Solliciteren 1, 2 en 3 vertelde ik jullie over mijn sollicitatieperikelen.
Door een logica die geen logica is binnen het bedrijf waar ik werk, heb ik uiteindelijk toch 1 van de 2 jobs gekregen.
Vanaf juli start ik in Job 1.

Nog 3 weken om af te tellen wat ik dus helemaal niet doe.
Ik doe mijn huidige job nog steeds graag en ik vind het jammer om weg te gaan.
Ik heb er een hoop geleerd over mezelf, over werken met collega's en over communicatie.
Toen ik startte, bevond ik me in een diepe put, maar dankzij vele mensen waaronder een aantal collega's ben ik uit dat gat geklommen.
Zij hebben met begeleid tijdens die eerste maanden.
Zij zagen mijn potentieel.
Ze vonden en vinden mijn eigenaardigheden niet storend.

Ik heb eindelijk een plaats gevonden, naast thuis, waar ik kan proberen mezelf te zijn zonder hiervoor veroordeeld te worden.

Ik ga die collega's missen, net zoals ik mijn job ga missen.
Mijn collega's zijn enthousiast en in mijn plaats en tellen de dagen af tot mijn nieuwe job.
Ik probeer er zelf zo weinig mogelijk aan te denken om op die manier mijn zenuwen onder controle te houden.

Het is moeilijk om er over na te denken en te beseffen dat ik terug moet herbeginnen in juli.
Opnieuw mijn eigen plek vinden en een connectie proberen vinden met collega's.

Gelukkig zal ik nog regelmatig 2 van mijn huidige collega's terug zien aangezien ze soms in hetzelfde gebouw werken (telewerk).
Zij zullen me zeker opvangen wanneer ik dreig te vallen en ze zullen me door alle mogelijke sociale problemen heen helpen.

Binnenkort ga ik op bezoek naar m'n nieuwe werkplek om antwoord te krijgen op een aantal vragen.

Praktische, maar ook minder praktische vragen:
- Waar gaat mijn bureau staan?
- Gaat er een radio spelen?
- Hoeveel mensen gaan er rondom me zitten?
- Ga ik een kast krijgen om kledij en ander materiaal in te steken?
- Waar zijn de kleedkamers/douches voor als ik met de fiets kom werken?
- Moet ik al mijn overuren opnemen of kan ik ze meenemen?
- Zeg ik iets of niets over mijn "bijzonderheden"?
-....

Wanneer ben je klaar voor iets nieuws?

I told you about my job interviews in 3 previous posts.
Thanks to some logic that can't be called logic in my company I did get 1 of the 2 jobs I applied for.
Start date for job 1 will be July 1.

Another three weeks to count down the days, but I won't do that.
I still like my current job and I will be sad to leave it.
I learned a lot about myself, about working with colleagues, about communication.
When I started I found myself deep down in a dark hole, but thanks to a lot of people and that includes certainly some colleagues I managed to climb out of the hole.
They guided me during the first months and saw my potential.
They don't mind my peculiarities.

I finally found a place, besides home, where I could try and be myself without judgement by others.

I will miss them.
I will miss my job.
It's hard to think about it and realising that I have to start over again in July.
Again I'll have to try and find my place, find a connection with colleagues.

I'll see 2 of my current colleagues again because they sometimes work in the same building (shared offices).
I know they will be there to catch me when I'm falling and to help me get through the social difficulties.

When are you ready for something new?

Octopus

North Pacific Giant Octopus by photographer Mark Laita from his project Sea

Ik ben een schrijver, geen prater.

Schrijven is voor mij de manier om mijn gedachten te ordenen en een ander een inkijk te geven in mijn hoofd.

Schrijven zonder feedback is voor mij echter van niet veel nut dus stuur(de) ik tussen de gesprekken door ook altijd mails naar mijn therapeute.

Tijdens onze gesprekken zorgde ze er dan voor dat mijn hoofd weer geordend werd als een mooie boekenkast.

Dankzij mijn schrijfsels bleef ze op de hoogte van wat er gebeurd was en op die manier kon ik ook onthouden wat ik allemaal te vertellen had.

Als ik het niet opgeschreven had dan wist ik niet wat de moeite waard was om te vertellen.

Vorige week was ik op reis en de weken voor de reis waren hele moeilijke weken.

Tussendoor eens telefoneren lukte niet omdat ze te ziek was en mijn laatste afspraak net voor de reis werd ook geannuleerd door ziekte.

Die week voor mijn vertrek, stuurde ik een mailtje met als titel "Octopus".

Beeldspraak is mijn hoofdtaal.

Ik denk en schrijf in beelden en vergelijkingen.

Zo goed als alles moet verwerkt worden in een beeldend voorbeeld zodat het blijft hangen in mijn hoofd.

De afwezigheid en onbereikbaarheid van mijn therapeute wakkerde mijn angst voor verlies en verlating serieus aan.

Deze blog is niet bedoeld om psychologische theorieën uit te schrijven.

Toch geef ik jullie een zicht op mijn psyche, al dan niet gelinkt aan autisme (spectrum).

Of mijn "verlatingsangst" iets te maken heeft met mijn ASS weet ik niet, maar er zou gerust een link kunnen zijn met de nood aan voorspelbaarheid, duidelijkheid en zekerheid.

Ik ga hier niet de psycholoog spelen en het hoe en het waarom zijn voor deze tekst slechts bijzaak.

Door haar afwezigheid en mijn reactie hierop kreeg ik het beeld van een octopus in mijn hoofd.

Een octopus met vele armen waarmee hij de mensen en de dingen die hij graag ziet vasthoudt.

Zuignappen om er voor te zorgen dat hij niet weg glijdt.

Zuignappen die er voor zorgen dat zijn prooi niet ontsnapt.

Zowel positief als negatief.

Veel armen die ook kunnen leren om los te laten, want er is altijd wel een arm die nog vasthangt en er voor zorgt dat hij niet valt.

Loslaten en afscheid nemen is belangrijk.

Vooral omdat mijn psychologe me tijdens mijn vakantie liet weten dat ze zo ziek is dat ze me niet langer kan begeleiden.

Ze maakt mijn arm zuignap per zuignap los in de wetenschap dat ik andere armen heb die me vasthouden.

De arm waarmee ik haar vasthield, geeft ze door aan een andere therapeute.

Iemand die ik al ken, maar waarmee ik toch weer moet herbeginnen.

Mijn zuignappen willen niet loslaten. 

Op een paar jaar tijd is het al de tweede keer dat iemand zich losmaakt van mij.

Ook al was het vorige keer een bruuske amputatie en is het deze keer een zacht losmaken, toch doet het pijn en heb ik verdriet.

Loslaten en herbeginnen is misschien wel de essentie van het leven, maar het blijft een uitdaging.

Een uitdaging die ik niet echt zie zitten en waar ik bang van ben.

Een uitdaging die altijd weer pijn doet.

Een uitdaging waar ik iets van zou moeten leren om verder te kunnen.

Afscheid nemen....

Ik heb nog héél veel te leren voor dit gaat lukken...

I am a writer, not a talker.

Writing is my way of organizing my thoughts and provinding an inside look of my mind.

Writing without feedback is pointless to me so I (used to) send emails to my therapist.

During our talks she used those mails to organize my mind like a library.

My writings made sure she knew what was happening in my life and it was the perfect way to remember everything.

I never knew what was important enough to talk about. 

Last week I want on a holiday and the weeks before the holiday were very difficult weeks.

I tried a phonecall to my therapist, but she was too ill and my last appointment just before I left was cancelled, also due to her illness.

The week before I left I wrote an email titled "Octopus".

Metaphors are my main language.

I think and write by using images.

Almost everything I process has to be changed into an image to make sure I can remember it.

The absence and unavailability of my therapist fueled my fear of loss and abandonment.

I've never used this blog to write psychological theories.

I give you all insight in my psyche, my mind, whether it's linked to autism or not.

I don't know if my abandonment issues have something to do with ASD, but there could be a link with the need for predictability, clarity and certainty.

I'm not a psychologist and in fact how and why isn't what this text is about.

Her absence and the way I reacted created the image of an octopus in my head.

An octopus with many arms to hold the people and objects it likes/loves.

Suction cups to make sure it doesn't slip.

Suction cups to make sure its prey doesn't escape.

Positive as well as negative.

Many arms to learn to let go because there will always be an arm holding on and making sure it won't fall.

Letting go and saying goodbye is important.

Especially because my therapist let me know during my holiday that she's too ill to guide me any further.

She is forcing the suction cups to let go one by one knowing that I have other arms to hold me.

She gave the arm I used to keep her close to another therapist.

I already know my new therapist, but nevertheless I have to start over again.

My suction cups don't want to let go.

It's the second time in 3 years someone dislodges himself from me.

Although the previous time was a very abrupt amputation and this time it's a soft and gentle let go, it still hurts and I'm very sad.

Letting go and starting over may be the essence of life, but it's still a challenge.

A challenge I don't like and it frightens me.

A challenge that will hurt again.

A challenge that should teach me something to go on.

Saying goodbye.....

I still have to learn a lot before I'll be able to do this.....