Omgaan met verlies - Dealing with a loss.

Er zijn al heel veel artikels en boeken geschreven waarin dieper wordt in gegaan op het omgaan met verlies. Meestal gaat dat dan over het sterven van iemand uit je omgeving.

Zelden wordt er vermeld dat ook het sterven van een huisdier of het totale verlies van contact met iemand die je graag zag (zonder dat die dood is) tot een rouwproces kan leiden.

Ook ik heb de voorbije weken (weer) moeten leren omgaan met verlies.

Het is en blijft telkens weer hard en moeilijk.

Deze keer ben ik een huisdier verloren. Meer bepaald één van onze katten.

Onze katten zijn huiskatten van een heel specifiek ras dat enorm gericht is op mensen. 

Wij zeggen al lachend wel eens dat we velcro-katten hebben. 

Waar je ook bent of gaat, altijd is er eentje in de buurt die geen enkele kans om op je schoot te liggen zal onbenut laten.

Onze kat sukkelde al jaren met darmproblemen.

Na 5 dagen hospitalisatie bij de dierenarts mocht hij naar huis komen in de hoop dat hij het ook zonder baxter zou kunnen redden.

Jammer genoeg bleek al heel snel dat zijn lichaampje niet meer kon.

Gedurende die 5 dagen zijn we 2 keer per dag langs geweest. 

Hij kreeg de allerbeste zorgen van een team dierenartsen en assistenten dat al jaren zijn toestand van heel nabij opvolgde en waar hij kat aan huis was. 

De dag nadat hij thuis kwam, stonden we alweer bij de dierenarts.

De echtgenoot in levende lijve, ik via de telefoon, want ja, het werk laat ook niet op zich wachten.

Diezelfde middag ben ik nog naar huis gereden.

Ons beestje was op. Hij wou niet meer eten of drinken en stond te wankelen op zijn pootjes.

Diezelfde namiddag hebben we allemaal genoten van zijn laatste uurtjes.

Hij heeft de hele namiddag languit op een schoot of op de zetel in de zon gelegen.

Genietend van begin tot eind, want knuffelen was zijn leven.

In de late namiddag hebben we dan de dierenarts verwittigd dat we hem niet langer wilden laten afzien. Genezen ging hij niet meer doen en hem nog verder zien aftakelen wilden we niet.

's Avonds is de dierenarts dan bij ons gekomen.

Geusje is gestorven op mijn schoot en we hebben alle tijd genomen om afscheid te nemen.

Hij ligt nu naast zijn poezenbroertje in de tuin, maar in mijn hoofd woont hij in het huisje van Mr. Mol uit "De Wind in de Wilgen" van Kenneth Grahame.

Dat is mijn poezenhemel....

Nu begint het missen pas...

Met één kat is er zoveel leven in huis verdwenen. 

Ook al hebben we er nog twee die des te meer aandacht vragen en krijgen, toch is het huis een beetje leger geworden.

Nu pas beseffen we hoeveel tijd en aandacht er naar ons sukkelkatje ging.

Zijn gebabbel en opdringerige aanwezigheid worden dagelijks gemist, net als de, anders zo vervloekte, accidentjes naast de kattenbak.

Buiten de vele tranen en het verdriet durft een rouwproces bij mij ook al eens een echte fysieke weerslag hebben.

Het zou niet de eerste keer zijn dat ik fysiek ziek word na zo'n plotse gebeurtenis en dat is deze keer ook gebeurd.

Een banale virale infectie die me letterlijk 2 weken aan de zetel gekluisterd heeft.

Ik ben zelden ziek, weet niet eens hoe ziek zijn aanvoelt en zou ook nu gewoon gaan werken zijn.

De echtgenoot en de dokter hebben echter anders beslist en misschien is dat maar goed ook.

Alle verdriet, pijn en vermoeidheid krijgen nu de kans om verwerkt te worden.

Mr. Mole's house from The Wind in the Willows - Illustration by Inga Moore
Het huis van Mr. Mol uit De Wind in de Wilgen - Illustratie door Inga Moore

There are a lot of books and articles about dealing with loss. Often they speak about the loss of a person. Rarely they mention that the loss of a pet or the total loss of contact of someone you really liked (without dying) can also start a mourning process.

I have had to learn (again) how to deal with loss.

It's every time and again so hard and painful.

This time I lost a pet, more specifically one of our cats.

Our cats are housecats of a special breed that is hugely human-oriented.

We often say we have velcro-cats.

Wherever you are or go, there is always at least one of them behind you. 

They'll never miss the opportunity to get on your lap.

Our cat struggled with intestinal issues for years.

A couple of weeks ago he was hospitalised at our vet for 5 days.

We took him home hoping he would be able to cope without a baxter, but to no avail.

His body couldn't cope anymore.

We visited him twice a day during those 5 days.

He got the very best treatment by our vets and their team who followed his condition for years.

They saw him at least once a month and they loved him as much as we did.

The day after he came home we were at the vet already.

The husband was there in person, I listened by phone, because I still had to work.

An hour after that phonecall I drove home.

Our pet was at his end. He didn't want to eat or drink anymore and was swaying around .

That afternoon we enjoyed together. 

He crawled from one lap to the other to a sunny spot on the couch. 

He enjoyed his last hours as much as we did.

I'm sure of it because being cuddling was his long life.

We contacted our vet late that afternoon to tell her our decision.

He wouldn't recover anymore and we didn't want him to suffer any longer.

That night our vet came by. 

Geusje died on my lap and we took a long long time to say goodbye.

He's buried next to his feline brother in our garden, but in my mind he's living in the house of Mr. Mole from The Wind in the Willows by Kenneth Grahame.

That's my feline heaven....

And now the missing starts....

So much life has disappeared from our home with just one cat.

We still have two other cats that want and get attention, but still the house has become emptier.

Now we realise how much time and energy our sickly cat needed.

He's no longer talking and his pushy presence is really missed daily, as much as the, otherwise despised, accidents next to the litter box.

Now about the dealing with a loss...

My mourning process consists of a lot of tears and sadness, but it often also has a physical impact.

It wouldn't be the first time I get really ill after such an event and this time it happened as well.

About two weeks after the death of my precious little one I'm struck down by a stupid viral infection.

Nothing serious, but serious enough for my doctor to keep me at home.

I'm used to being sick and I don't even know when to stay home because, even with a fever, I feel alright.

But the husband and the doctor decided otherwise and in the end I'm thankful for it.

All the sadness and sorrow and tiredness can get out now.

Doorgaan - Moving on

Ik heb nog steeds contact met mijn vorige psychologe.

Door ziekte moest ze me doorverwijzen, maar het contact is gebleven. 

Af en toe vertel ik hoe het gaat, maar de echt lastige dingen zijn voor mijn huidige psychologe.

Voor deze blog ga ik de eerste psychologe "A" noemen :-).

Gisteren kreeg ik een leuk mailtje van A. Ze stelt het goed, werkt ondertussen weer voltijds, maar mist haar privé praktijk toch nog steeds. Vooral het invullen van de vele vrije uren is soms wat zoeken. Thuis werd er wat gereorganiseerd en de praktijkruimte is nu haar slaapkamer geworden. 

Het geeft me een vreemd gevoel.

De ruimte waar ik meer dan een jaar wekelijks zat. Soms knus en warm, soms pijnlijk en droevig, is nu een slaapkamer.

Ik ga daar nooit meer kunnen zitten.

Nooit meer in haar boekenkast snuisteren of naar de gezelschapspellen kijken.

Nooit meer kijken naar de ondergaande zon door het raam of luisteren naar de lieveheersbeestjes die tegen de plafondlampen vlogen.

Nooit meer vloeken op de vervelende kuipstoeltjes waarin ik me niet kon nestelen, want daarvoor waren ze net te klein en te glibberig.

Zoveel nooit meer.

Zoveel mooie herinneringen aan moeilijke momenten, aan pijn en verdriet, aan ontelbare volgesnotterde zakdoekjes en vele ''ik weet het niet'' als antwoord.

Ik krijg er een vreemd gevoel van dat moeilijk te omschrijven is.

Het is pijn en verdriet gecombineerd met nieuwsgierigheid en opwinding.

Zou er een woord bestaan dat al deze emoties combineert?

Misschien is dat hoe "doorgaan" voelt....

http://www.laroquephoto.com/blog/2012/9/26/forward-sadness-excitement-moving-on.html

I still have contact with my previous psychologist.

Due to illness she had to refer me, but we stayed in touch.

Sometimes we email each other to tell how things are going.

The really heavy stuff is for my current psychologist.

So I got a nice email from her (my previous psychologist).

She's doing OK and she's working again, but she's still missing her private practice.

Especially filling in all the new free hours in the evening is difficult.

They did some reorganisation at home and the room where she used for therapy is now the master bedroom.

It makes me feel weird.

The room where I sat weekly for more than a year - sometimes cosy and warm, sometimes in pain and sad - is now a bedroom.

I'll never be able to sit there,

Never again riffling through her books or looking at the boardgames.

Never again seeing the sunset through the window or listening to the ladybugs flying at the lights.

Never again cursing the chairs where I couldn't snuggle because they were just too small and slippery.

So much never again.

So many nice memories of hard times, of pain and sorrow, of uncountable paper tissues and a lot of "I don't know" answers.

It gives me a strange and hard to describe feeling.

I think it's pain and sadness combined with curiousity and excitement, but I don't know if there is one word combining these emotions.

Maybe this is what it feels like to move on in life....

Opnieuw aanpassen - Adjusting again

Niet enkel een nieuw job, maar ook een nieuwe therapeut.
Een hele hoop veranderingen waar ik moet mee leren omgaan.

't Is moeilijk om op 1 sessie een heel intensieve begeleiding van bijna 2 jaar samen te vatten.
Moeilijk om de diegene die me zo hard geholpen heeft, maar nu te ziek is om die hulp nog verder te bieden, los te laten.
Telkens opnieuw het gevoel in de steek gelaten te worden en te moeten herbeginnen.
En ook al weet ik rationeel wel dat ziek zijn niet hetzelfde is als in de steek gelaten worden, toch voelt het zo.

Eindelijk is er genoeg vertrouwen en dan stopt het daar.
Je wordt doorverwezen naar iemand anders en je moet weer herbeginnen.

Op zich heb ik nog wel wat geluk.
Die arm van mijn octopus werd niet afgesneden, maar voorzichtig losgemaakt én hij hangt nog steeds met een paar zuignapjes vast.
Mijn vorige therapeute wil het contact behouden en blijft beperkt bereikbaar via mail als steun op afstand.

De nieuwe werkt niet zo intensief dus wekelijks kan ik bij haar niet terecht.
Op zich geen ramp aangezien we net op een punt waren gekomen waar de wekelijkse afspraken tweewekelijks werden.
En ik mag ook naar haar mailen.
Dus zelfs al duurt het weer een hele tijd voor het mondeling lukt, schriftelijk zal ze dan wel op de hoogte zijn van de chaos in mijn hoofd.

We gaan proberen om de werkpunten over te nemen en uitzoeken hoe haar manier van werken kan geïntegreerd worden in de oude manier van werken gecombineerd met mijzelf.
Normaal gezien zal er ook nog een verslagje overgemaakt worden om te verduidelijken van waar ik kom, waar ik nu stond en waar ik naartoe wou.

Op zich zie ik het wel zitten, denk ik.

De nieuwe is niet geheel nieuw. We hebben elkaar al ontmoet buiten de context van therapie.

Het zal wennen worden.

Meer voor mij dan voor haar.

Het voelt aan alsof er een hele grote kei van onder mijn voeten weggehaald is waardoor ik allesbehalve stabiel sta, maar ondertussen ligt er alweer een nieuwe klaar.

Een nieuwe kei die nog wat geschaafd moet worden om goed te passen.

Veranderingen en nieuwigheden zijn niet altijd negatief.

Ze zijn moeilijk te verteren en zorgen voor heel wat spanning en onzekerheid, maar zolang ik het niet probeer, ga ik ook niet weten of het een verbetering is ten opzichte van het oude.

 

Casper & Hobbes hebben me tot nu toe door alle moeilijkheden heen geholpen. - Calvin & Hobbes helped me through all the difficulties I've met so far.

Not only a new job, but also a new therapist.
A lot of changes to adapt to.

It's hard to summarize a very intensive therapy of almost 2 years in 1 session.
It's hard to let go of the one person who helped me so much and who is now to ill to help me any more.
Again and again I have the feeling that she is abandoning me.
Although I rationally know that being ill isn't the same as abandoning someone, it still feels that way.

When you finally trust someone the relationship stops.
You get transferred to someone else and you can start over again.

I know I'm lucky in a way.
The arm of my octopus  hasn't been brutally cut off, but it has been loosened very gently and it will hold on with a couple of suction cups.
My previous therapist wants to keep me in touch. I can contact her by email and she will be a support from a distance. She certainly doesn't want to abandon me.

The new one doens't work as intensive as the old one so the weekly appointments won't be possible.
That's not a disaster as we just reached a point of changing the weekly appointments to two-weekly appointments.
And I can mail! Very important to me as I can express myself much more by writing than by talking.
Even if it takes a lot of time before I can tell her about the chaos in my head, she certainly will have all the knowledge she needs by reading my mails.

We will try and continue with all the working points and find out if there is a way of adapting her therapy style with the style of the previous therapist in combination with myself.
Normally we should get a small summary of my previous therapist to explain where I come from, where I am now and where I would like to go.

I like the big idea.
The new therapist isn't completely new because we've already met outside the context of therapy.
It will take some time to get used to it.
Especially for me, maybe less for her.
It's like someone took away a large boulder from beneath my feet making me unstable, but there is already a new boulder ready to be placed.
It only needs to be scraped and polished so it will fit.

Changes and novelties aren't always negative.
They are hard to digest and create lots of tension and uncertainties, but if I don't try them out, I will never new if there are an improvement.

 

Werk - Work

In Solliciteren 1, 2 en 3 vertelde ik jullie over mijn sollicitatieperikelen.
Door een logica die geen logica is binnen het bedrijf waar ik werk, heb ik uiteindelijk toch 1 van de 2 jobs gekregen.
Vanaf juli start ik in Job 1.

Nog 3 weken om af te tellen wat ik dus helemaal niet doe.
Ik doe mijn huidige job nog steeds graag en ik vind het jammer om weg te gaan.
Ik heb er een hoop geleerd over mezelf, over werken met collega's en over communicatie.
Toen ik startte, bevond ik me in een diepe put, maar dankzij vele mensen waaronder een aantal collega's ben ik uit dat gat geklommen.
Zij hebben met begeleid tijdens die eerste maanden.
Zij zagen mijn potentieel.
Ze vonden en vinden mijn eigenaardigheden niet storend.

Ik heb eindelijk een plaats gevonden, naast thuis, waar ik kan proberen mezelf te zijn zonder hiervoor veroordeeld te worden.

Ik ga die collega's missen, net zoals ik mijn job ga missen.
Mijn collega's zijn enthousiast en in mijn plaats en tellen de dagen af tot mijn nieuwe job.
Ik probeer er zelf zo weinig mogelijk aan te denken om op die manier mijn zenuwen onder controle te houden.

Het is moeilijk om er over na te denken en te beseffen dat ik terug moet herbeginnen in juli.
Opnieuw mijn eigen plek vinden en een connectie proberen vinden met collega's.

Gelukkig zal ik nog regelmatig 2 van mijn huidige collega's terug zien aangezien ze soms in hetzelfde gebouw werken (telewerk).
Zij zullen me zeker opvangen wanneer ik dreig te vallen en ze zullen me door alle mogelijke sociale problemen heen helpen.

Binnenkort ga ik op bezoek naar m'n nieuwe werkplek om antwoord te krijgen op een aantal vragen.

Praktische, maar ook minder praktische vragen:
- Waar gaat mijn bureau staan?
- Gaat er een radio spelen?
- Hoeveel mensen gaan er rondom me zitten?
- Ga ik een kast krijgen om kledij en ander materiaal in te steken?
- Waar zijn de kleedkamers/douches voor als ik met de fiets kom werken?
- Moet ik al mijn overuren opnemen of kan ik ze meenemen?
- Zeg ik iets of niets over mijn "bijzonderheden"?
-....

Wanneer ben je klaar voor iets nieuws?

I told you about my job interviews in 3 previous posts.
Thanks to some logic that can't be called logic in my company I did get 1 of the 2 jobs I applied for.
Start date for job 1 will be July 1.

Another three weeks to count down the days, but I won't do that.
I still like my current job and I will be sad to leave it.
I learned a lot about myself, about working with colleagues, about communication.
When I started I found myself deep down in a dark hole, but thanks to a lot of people and that includes certainly some colleagues I managed to climb out of the hole.
They guided me during the first months and saw my potential.
They don't mind my peculiarities.

I finally found a place, besides home, where I could try and be myself without judgement by others.

I will miss them.
I will miss my job.
It's hard to think about it and realising that I have to start over again in July.
Again I'll have to try and find my place, find a connection with colleagues.

I'll see 2 of my current colleagues again because they sometimes work in the same building (shared offices).
I know they will be there to catch me when I'm falling and to help me get through the social difficulties.

When are you ready for something new?

Octopus

North Pacific Giant Octopus by photographer Mark Laita from his project Sea

Ik ben een schrijver, geen prater.

Schrijven is voor mij de manier om mijn gedachten te ordenen en een ander een inkijk te geven in mijn hoofd.

Schrijven zonder feedback is voor mij echter van niet veel nut dus stuur(de) ik tussen de gesprekken door ook altijd mails naar mijn therapeute.

Tijdens onze gesprekken zorgde ze er dan voor dat mijn hoofd weer geordend werd als een mooie boekenkast.

Dankzij mijn schrijfsels bleef ze op de hoogte van wat er gebeurd was en op die manier kon ik ook onthouden wat ik allemaal te vertellen had.

Als ik het niet opgeschreven had dan wist ik niet wat de moeite waard was om te vertellen.

Vorige week was ik op reis en de weken voor de reis waren hele moeilijke weken.

Tussendoor eens telefoneren lukte niet omdat ze te ziek was en mijn laatste afspraak net voor de reis werd ook geannuleerd door ziekte.

Die week voor mijn vertrek, stuurde ik een mailtje met als titel "Octopus".

Beeldspraak is mijn hoofdtaal.

Ik denk en schrijf in beelden en vergelijkingen.

Zo goed als alles moet verwerkt worden in een beeldend voorbeeld zodat het blijft hangen in mijn hoofd.

De afwezigheid en onbereikbaarheid van mijn therapeute wakkerde mijn angst voor verlies en verlating serieus aan.

Deze blog is niet bedoeld om psychologische theorieën uit te schrijven.

Toch geef ik jullie een zicht op mijn psyche, al dan niet gelinkt aan autisme (spectrum).

Of mijn "verlatingsangst" iets te maken heeft met mijn ASS weet ik niet, maar er zou gerust een link kunnen zijn met de nood aan voorspelbaarheid, duidelijkheid en zekerheid.

Ik ga hier niet de psycholoog spelen en het hoe en het waarom zijn voor deze tekst slechts bijzaak.

Door haar afwezigheid en mijn reactie hierop kreeg ik het beeld van een octopus in mijn hoofd.

Een octopus met vele armen waarmee hij de mensen en de dingen die hij graag ziet vasthoudt.

Zuignappen om er voor te zorgen dat hij niet weg glijdt.

Zuignappen die er voor zorgen dat zijn prooi niet ontsnapt.

Zowel positief als negatief.

Veel armen die ook kunnen leren om los te laten, want er is altijd wel een arm die nog vasthangt en er voor zorgt dat hij niet valt.

Loslaten en afscheid nemen is belangrijk.

Vooral omdat mijn psychologe me tijdens mijn vakantie liet weten dat ze zo ziek is dat ze me niet langer kan begeleiden.

Ze maakt mijn arm zuignap per zuignap los in de wetenschap dat ik andere armen heb die me vasthouden.

De arm waarmee ik haar vasthield, geeft ze door aan een andere therapeute.

Iemand die ik al ken, maar waarmee ik toch weer moet herbeginnen.

Mijn zuignappen willen niet loslaten. 

Op een paar jaar tijd is het al de tweede keer dat iemand zich losmaakt van mij.

Ook al was het vorige keer een bruuske amputatie en is het deze keer een zacht losmaken, toch doet het pijn en heb ik verdriet.

Loslaten en herbeginnen is misschien wel de essentie van het leven, maar het blijft een uitdaging.

Een uitdaging die ik niet echt zie zitten en waar ik bang van ben.

Een uitdaging die altijd weer pijn doet.

Een uitdaging waar ik iets van zou moeten leren om verder te kunnen.

Afscheid nemen....

Ik heb nog héél veel te leren voor dit gaat lukken...

I am a writer, not a talker.

Writing is my way of organizing my thoughts and provinding an inside look of my mind.

Writing without feedback is pointless to me so I (used to) send emails to my therapist.

During our talks she used those mails to organize my mind like a library.

My writings made sure she knew what was happening in my life and it was the perfect way to remember everything.

I never knew what was important enough to talk about. 

Last week I want on a holiday and the weeks before the holiday were very difficult weeks.

I tried a phonecall to my therapist, but she was too ill and my last appointment just before I left was cancelled, also due to her illness.

The week before I left I wrote an email titled "Octopus".

Metaphors are my main language.

I think and write by using images.

Almost everything I process has to be changed into an image to make sure I can remember it.

The absence and unavailability of my therapist fueled my fear of loss and abandonment.

I've never used this blog to write psychological theories.

I give you all insight in my psyche, my mind, whether it's linked to autism or not.

I don't know if my abandonment issues have something to do with ASD, but there could be a link with the need for predictability, clarity and certainty.

I'm not a psychologist and in fact how and why isn't what this text is about.

Her absence and the way I reacted created the image of an octopus in my head.

An octopus with many arms to hold the people and objects it likes/loves.

Suction cups to make sure it doesn't slip.

Suction cups to make sure its prey doesn't escape.

Positive as well as negative.

Many arms to learn to let go because there will always be an arm holding on and making sure it won't fall.

Letting go and saying goodbye is important.

Especially because my therapist let me know during my holiday that she's too ill to guide me any further.

She is forcing the suction cups to let go one by one knowing that I have other arms to hold me.

She gave the arm I used to keep her close to another therapist.

I already know my new therapist, but nevertheless I have to start over again.

My suction cups don't want to let go.

It's the second time in 3 years someone dislodges himself from me.

Although the previous time was a very abrupt amputation and this time it's a soft and gentle let go, it still hurts and I'm very sad.

Letting go and starting over may be the essence of life, but it's still a challenge.

A challenge I don't like and it frightens me.

A challenge that will hurt again.

A challenge that should teach me something to go on.

Saying goodbye.....

I still have to learn a lot before I'll be able to do this.....