Autisme en depressie - Autism and depression

Deze week heb ik beslist, in samenspraak met mijn therapeute, om mijn huisdokter de verantwoordelijkheid en het beslissingsrecht te geven als het gaat om mijn antidepressiva.
Ik wil al heel lang afbouwen, maar dat gaat maar moeizaam.
Het is voor mij moeilijk om te weten hoe het met me gaat.
Ik kan zelf niet goed aangeven of ik mentaal/fysiek ziek ben, wanneer ik mijn limiet bereikt heb, omdat ik het zelf onvoldoende of te laat voel, maar ook omdat ik het meestal niet of pas te laat aan mezelf en mijn omgeving wil toegeven dat het niet goed gaat.

Wij gaan naar een groepspraktijk waar 4 dokters zitten en meestal ook nog wel een stagiair-huisarts.
P. heeft me tot nu toe altijd opgevolgd op vlak van medicatie en depressie.
C. is de dokter waar ik bij ga als P. er niet is en voor het behandelen van fysieke kwaaltjes en huidletsels zoals wratten.
De laatste weken/maanden ga ik nogal veel bij C. op consultatie en heb ik geprobeerd om mijn mentale moeilijkheden te laten zien bij hem.

Ik heb geprobeerd om te verwoorden wat er in mijn hoofd zit, maar dat lukt niet zo goed.
Op goed geluk heb ik dan maar eens een mailtje gestuurd naar C. en ik kreeg een uitgebreid antwoord met de mededeling dat ik altijd mag mailen als ik het niet gezegd krijg.

Ik hou van hulpverleners/dokters die zich ter beschikking stellen per mail.
Al schrijvende omzeil ik het probleem dat ik letterlijk en fysiek niets kan zeggen tijdens een consultatie.

Deze week schreef ik dus een mail met de vraag of hij de beslissingen wil nemen in verband met medicatie vanaf nu, maar ook met wat uitleg over hoe ik me eigenlijk diep vanbinnen voel en wat mijn therapeute opmerkte de voorbije sessies.
Ik voel me niet echt depressief, maar toen ik opschreef wat ik voel, rinkelde er toch wel een alarmbelletje.
En ik kreeg weer een uitgebreid antwoord over hoe depressieve stemmingen en periodes meestal verlopen, hoe de medicatie werkt, dat de meeste mensen 1 depressieve periode meemaken, maar sommige ook meerdere en dat er ook mensen zijn die hun hele leven medicatie moeten nemen omdat ze anders telkens opnieuw wegglijden.
Hij stelde dan ook voor om de medicatie terug op te bouwen naar 1/2 pil per dag omdat een 1/4 echt wel (te) weinig is.

Volgens C. kan ik pas afbouwen met medicatie als ik me voel zoals vroeger en ook kan functioneren zoals voor de depressie. Zodra ik me terug de Bie voel die ik wil zijn en dat gedurende maanden, pas dan kunnen we terug een afbouw wagen. Hij wil zich niet uitspreken over hoe lang ik ze zal moeten nemen, maar het zou best wel eens heel lang kunnen zijn en misschien wel voor altijd.

Hij sloot zijn mail af met woorden die me direct raakten en waar ik tot nu toe nooit echt bij stil gestaan heb: als hulp-vrager ben ik mee verantwoordelijk voor de begeleiding van mijn zorg.
Als ik niets zeg, weet hij niet wat hij moet doen dus communicatie, in welke vorm dan ook, is essentieel.
Ik mag altijd mailen als ik iets niet gezegd krijg, maar als het tijdens een consultatie lukt om het te verwoorden, is dat natuurlijk even goed.

Illustration by Julia Yellow

This week I decided, together with my therapist, to give my GP the responsibility and the right to decide about my antidepressants.
I want to reduce them since a long time, but it's a difficult process.
It's hard to know how I feel.
I don't seem to be able to tell if I'm mentally/physically ill or when I reach my limits because I don't feel it in time, but also because it's just hard to admit I don't cope very well.

My GP is part of a group practice of 4 doctors and most of the time an internship as well.
Normally P. is the doctor who follows me when it comes to mental health.
C. is the doctor I go to when P. isn't there and when I have physical ailments or skin lesions like warts.
The last weeks/month I see a lot of C. and I tried showing my mental issues to him.

I tried expressing what's in my head, but that didn't work.
I send him a mail on the off-chance that he might answer me.
C. send me an elaborate answer back and told me I can always mail him when I can't express my feelings.

I love care takers and doctors who are available through mail.
By writing I can bypass the fact that I often can speak physically and literally during a consult.

This week I wrote a mail asking him to take the decisions concerning my medication from now on and I explained him as well how I feel at the moment and what my therapist noticed during the last sessions.
I don't feel depressed, but writing it all down and reading it did sound an alarm.
Again I got an elaborate answer back explaining how depressed moods and episodes pass, the effectiveness of medication, that most people only have 1 major depression but some people have several episodes and that there are people who need to take medication for the rest of their life because they always spiral downwards again once they stop.
He suggested taking 1/2 pill again because 1/4 is really (too) low.

C. says I can only start lowering the medication when I feel again like before and when I can function like before. Once I feel like the Bie I want to be and this has to last months, than we can try to reduce the medication again. He doesn't want to express a time period, but it will be for a long time and maybe for the rest of my life.

He concluded his mail with words that hit me. I've never thought of it before, but the one who asks for help is also partly responsible for how (s)he is guided. When I don't say anything he won't know what to do so communication in one way or another is essential. 
He wants me to mail him when I can't talk about stuff. If I can tell it during a consultation that's ofcourse even better.

Verplichte vakantie - Obligatory holiday

Net een week terug aan het werk na mijn 2 weken ziek thuis zitten.
Evenwicht verloren, voet omgeslagen en gevallen.
Ik kan nog steeds niet goed uitleggen wat er juist gebeurde, want het enige dat ik me herinner, is die voet die plots 90° naar binnen plooide.

Ondanks de plotse pijn en de gigantische zwelling alleen maar kunnen lachen, zou dat ook autisme zijn :-)?
De dag nadien naar spoed gegaan waar ze geen breuk vonden dus moet het een verstuiking zijn.

Voor wie denkt dat een verstuiking niet veel voorstelt: blijkbaar zijn daar gradaties in en ik zit in de gradatie met gedeeltelijk of volledig gescheurde gewrichtsbanden.

Beslissing van de spoedarts: tien dagen open gips en daarna naar de specialist om de gips te verwijderen en te kijken hoe het verder moet.

Daar lig je dan op de onderzoekstafel terwijl de verpleegster het gipsverband verwijdert.
Daar lig je dan te kijken naar een enkel/voet die er nog steeds even gezwollen uitzien en met een blauw/geelverkleuring van halverwege je scheenbeen tot aan je tenen.
Daar lig je dan als de specialist binnenkomt, al van ver zegt dat het er precies niet goed uit ziet en dan heel voorzichtig met 1 vinger je enkel aanraakt.
Daar lig je dan met je handen te flapperen van de pijn.
Nog nooit was ik zo openlijk en visueel zichtbaar autist, al weet ik niet of de dokter het gezien heeft.

Dan maar weer een nieuwe gips, een paarse deze keer, maar wel eentje waar ik op mag en moet steunen.
De komende weken strompel ik rond met 1, 2 of geen krukken.

Zo blij met een echtgenoot die alle dagen thuis is en me in de watten kan leggen.
Zo blij met die onverwachte maand "vakantie", want meer dan in de zetel zitten/liggen en haken en lezen kan ik voorlopig nog altijd niet.
Eindelijk weer een beetje rust gevonden.
Die rust houden, wordt de volgende opgave.

Heimelijk mijn psychologe moeten gelijk geven dat dit op het goede moment gebeurd is.
Het doet me zoveel deugd om verplicht platte rust te hebben, om niets te "moeten" en slechts beperkt te zijn tot een paar hobby's.
Gisteren zei ze dat ze blij was voor mij dat ik nu thuis zit, want dat ze me langzaam naar beneden zag glijden, dat er barsten kwamen in mijn zelfzorg, dat mijn grenzen weer te veel vervaagden.

Thuisblijven is geen optie tenzij we eens het groot lot winnen.
Minder werken misschien wel, maar wil ik dat dan wel?
Psychologe zegt dat er 2 opties zijn: meedraaien in de mallemolen en medicatie weer verhogen of minder werken en minder medicatie nemen.
Het is zoveel makkelijk als zo'n beslissing voor je genomen wordt, als je ze zelf niet moet nemen....

Verplichte vakantie of hoe een verstuikte enkel je tot stil staan dwingt.
Wordt vervolgd...

https://cellcode.us/quotes/legs-hurt-coloring-pages.html

Only back to work after being sick for 2 weeks.
Lost my balance, turned my ankle and fell over.
I still can't explain what happened because I only remember my foot inverting 90°.

Despite the sudden pain and an enormous swelling I could only laugh...Is this also autism :-)?
Went to the emergency one day later where they didn't see any fractures so it has to be a sprain.

For all those thinking a sprain isn't much: apparently there are gradations in sprains and mine is the one with partial/full ruptures of the ligaments.

Decision of the emergency doctor: ten days with an open plaster and than off to see the specialist.

There you are on the examination table while the nurse removes the plaster.
There you are looking at your ankle/foot that's still as swollen and has a blueish/yellowish collour from halfway your shinbone up to your toes.
There you are when the specialist enters the room, immediately says that it doesn't look good and lightly places a finger on your ankle.
There you are flapping your hands with pain.
Never before was I so openly and so clearly autistic, although I'm not sure if the doctor saw this.

There comes a new plaster, a purple one. This time I can and have to put weight on my foot.
The next weeks I'm hobbling around the house on 1, 2 or no crutches.

Happy with the husband who is home all day and treats me like a queen.
Happy with my unexpected "holiday", because all I can do is lay/sit on the couch, crochet and read.
Finally some rest.
Now to keep this rest.

Secretly admitting that my therapist is right when she said it happened at the right moment.
It's so good to be on a strict bed rest regime, that there is nothing I have to do and only being able to do a few hobby's.
Yesterday she said she's happy that I'm home because she saw me slowly sliding down. She saw crackles in my self-care, my boundaries were fading.

Staying at home isn't an option unless we win the lottery.
Working less might be an option, but do I want this?
My therapist says I have 2 options: try to go with the rat race and take more meds again or work less and take less meds.

It's so much easier when such a decision is taken for you and you don't have to decide for yourself....

Obligatory holiday or how a sprained ankle forces you to stand still.
To be continued....

Opnieuw ziek - Sick again

Opnieuw ziek.
Deze keer is het duidelijker gestart: keelpijn en braken.
Na een weekje thuis moest ik beslissen of ik zou gaan werken. Ik voel me niet super, maar ja, ben ik nog wel ziek genoeg om nog thuis te blijven?

Therapeut: "je zou beter nog wat thuis blijven. Je ziet hier naar adem te snakken en je ziet er echt niet goed uit."
Collega/vriendin:"gaan werken en een ganse dag geconcentreerd zijn, is toch iets anders dan een halve dag bezoek hebben. Als je het nu al moeilijk hebt, ga je toch niet kunnen werken."
Echtgenoot: "blijf nog maar een weekje thuis. Je bent zo lusteloos en moe. Kijk hoe je jezelf voortsleept."
Ik: "maar ik heb geen koorts, geen keelpijn, ik ben alleen maar moe".

Uiteindelijk toch maar naar de dokter met een brief.
Ik ken mezelf en als ik niet goed kan verwoorden wat er scheelt, is het altijd beter voor mij om het op te schrijven.
Een kort schrijfsel waarin ik uitlegde dat ik eigenlijk weinig klachten heb behalve de vermoeidheid en een oor dat nog steeds wat vervelend aanvoelt.
Een korte uitleg waarin ik zeg dat ik me niet goed voel, maar geen concrete klachten heb. Dat ik zo moe ben en mezelf voortsleep. Dat ik eigenlijk wel alles kan, maar dat het dan aanvoelt alsof ik me moet forceren. Dat mijn omgeving me nog ziek vindt terwijl ik daar zelf aan twijfel.
Dat mijn lijf niet goed aanvoelt, maar dat ik niet kan uitleggen wat er mis is.
Dat ik bang ben dat hij (de dokter) gaat zeggen dat het in mijn hoofd zit en dat ik niet ziek ben.

Dokter deed wat lichamelijk onderzoek en heeft zelfs bloed geprikt.
Mijn oor voelt vreemd aan omdat het nog steeds ontstoken is.
De bloeduitslag was perfect in orde dus verder geen lichamelijke redenen voor het lamlendige gevoel.
Hij heeft me enkel nog gezegd dat de infectie van vorige week waarschijnlijk nog steeds niet weg is en dat rust voldoende zou zijn.

Wat opzoekwerk op Google en in een paar autisme-gerelateerde Facebookgroepen leert me dat ik niet de enige ASS'er ben die het moeilijk heeft met ziek zijn.
Voor velen onder ons is het moeilijk om met het gebrek aan duidelijkheid om te gaan.
Ziek zijn, is voor ons gekoppeld aan koorts en je bed niet uit geraken terwijl dat in realiteit niet klopt.
Maar hoe bepaal je dan wanneer je naar de dokter gaat?

De vage klachten waarmee ik naar de dokter ging, horen blijkbaar thuis in een lijstje "psychomatische" klachten. Klachten die geen duidelijke lichamelijke oorzaak kennen, maar wel gelinkt kunnen worden aan het mentale welzijn. Een opstapeling van spanning die zich uit in een fysieke klacht.

Ik ben blij om te zien dat ik niet de enige ben die het moeilijk heeft om aan te voelen wanneer ik ziek ben en wanneer thuis blijven de beste optie is.
Ik ben blij dat de dokter iets fysieks gevonden heeft en niet gezegd heeft dat het allemaal tussen de oren zit.

Het dwingt me dan weer wel om eens na te gaan hoe inspannend de voorbije weken geweest zijn.
Misschien is het inderdaad wel allemaal veel te druk geweest.
Misschien heeft het afbouwen van mijn medicatie er ook wel iets mee te maken.

Veel misschiens die wat denkwerk met zich mee gaan brengen.

Ik hoop in elk geval ooit van die allesoverheersende vermoeidheid verlost te geraken.
Voorlopig ga ik proberen genieten van die 2 weken verplichte rust.

https://www.psychologytoday.com/us/blog/roots-radiance/201406/sick-and-tired-being-sick-and-tired

Sick again,
This time it started very obvious: a sore throat and vomiting.
After a week at home I had to decide if I was well enough to go to work or still too sick.
I wasn't feeling super, but was I still too ill to go to work?

My therapist: "you should stay home. You are gasping for breath and you really don't look good."
My colleague/friend: "working and concentrating the whole day is something else than having a visitor. If it's that tiring to have a visitor than you won't be able to work fulltime."
The husband: "you should stay home for another week. You're so listless and tired. Look at how you're draggin on."
Me: "but I don't have a fever, no sore throat. I am only tired."

In the end I decided to listen to my close ones and I went to the doctor with a letter.
I know that when I can't really explain what's wrong I have to write it down.
A short writing explaining that I didn't have any real complaint except for feeling tired and a funny ear.
A short explanation that I don't feel well, but I don't have specific complaints. That I'm so tired and I'm dragging on. That I'm able to do everything but it feels like forcing myself. That the people around me say that I'm still sick, but that I'm not sure.
That my body doesn't feel right, but I can't explain what's wrong.
That I'm afraid he (the doctor) will say it's all in my head and that I'm not ill.

Doctor did a physical examination and took some blood.
I have a funny ear because it's still infected.
The blood results were perfect so there is no physical reason for feeling drained.
He only said that the infection is probably still present in my body and that resting should do the trick.

I did some research on Google and a couple of autism-related Facebookgroups and I have learned that I'm not the only person with ASD that has trouble with the concept of being sick.
Loads of us think it's really hard to deal with the lack of clarity.
We all think that being ill is having a fever and staying in bed, but in reality that's not the case.
When should we go see the doctor?

My vague complaints can be seen as "psychosomatic complaints".
These are all complaints that have no obvious physical cause, but they can be linked to mental wellbeing. An accumulation of stress that manifests in a physical complaint.

I'm very glad knowing that I'm not the only one who finds it hard to know when I'm feeling ill and when staying at home is the best option.
I'm happy the doctor found a physical problem (my ear) and that he didn't tell me it's a psychological thing.

I am however forced to look at the past weeks and at the tension I might have built up.
Maybe it has been too busy.
Maybe it has something to do with the fact that I'm cutting down my medication.

A lot of maybe's to think about.

I do hope that once I will get rid of the tiredness.
For now I think I will try to enjoy my 2 weeks of forced rest.

Bubbel - Bubble

Ik heb een tattoo.
Wat ooit begon als een klein eerbetoon aan een overleden huisdier is uitgegroeid tot een heel groot kunstwerk.
Elk jaar, elke zoveel jaar komt er een stuk bij en er staan nog 2 grote projecten in het verschiet.
Alles vormt een geheel.

Gisteren werd er een stuk bijgezet.
Tijdens zo'n sessie wordt er wat gebabbeld, gelachen, gefilosofeerd.
De kunstenares die zich op mijn lichaam mag uitleven, raakt al tatoeërende altijd in een flow, een bubbel, een trance.

Ik weet niet goed hoe ik het moet noemen, maar ze is zo geconcentreerd bezig dat ze de wereld rondom zich vergeet. Ik ken nog een paar mensen die dit bereiken door creatief bezig te zijn, al tekenend of schilderend vergeten ze waar ze zijn. Ze trekken zich volledig terug in hun hoofd.

Ik zou dat ook willen kunnen. Het hangt wel wat samen met de zoektocht naar mijn "talent" denk ik.
Lang geleden, toen ik nog kind was, kon ik me verliezen in een boek.
Volgens de mama deed ik niets liever dan lezen, tekenen en Lecturama-sprookjes luisteren (voorgelezen verhalen op cassettes).

Nu weet ik niet meer hoe ik in die bubbel kan geraken.
Het lijkt wel alsof alles teveel moeite kost, teveel concentratie vraagt.
Ik mis het....
Af en toe wil ik deze wereld eens verlaten en me terugtrekken in mijn wereld.

https://aminaahmedsblog.wordpress.com/2014/07/09/my-own-little-bubble/

I have a tattoo. 
What started as a small token for a deceased pet become a giant piece of art.
Every year, every so many years it grows and I have 2 more large projects in mind.
It's one big tattoo that keeps growing, not a bunch of small ones.

Yesterday I had a session with my tattooist. During a session we talk, laugh and philosophise.
While tattooing she always gets in a flow, a trance, a bubble.

I'm not sure how I can describe it, but she's so focussed she forgets about the world around her. 
I know a couple of people who can do this by being creative. They forget where they are while drawing or painting. They submerge in their head, in their world.

I'm a bit jealous of this. I thing it's connected with my search for my "talents".
A long time ago, when I was still a child I could loose myself in a book.
According to the mum all I did was reading, drawing and listening to Lekturama-fairy tales (spoken fairy tales on cassettes).

Now I can't remember how to get in my bubble.
It's like it's all too hard, like I need to concentrate too much.
I miss it....
I want to leave this world once in a while and back off to my world....

Talenten - Talents

Sinds de ontdekking dat ik rustig word van creatief bezig te zijn, ben ik verder gegaan met de zoektocht naar mijn talenten.
Het vermelden van Luk Dewulf deed me zijn "talenten" ontdekken en daar ben ik nu mee bezig.
Al moet ik ook wel zeggen dat ik zijn theorie niet 100% kan volgen.
In mijn ogen legt hij teveel de nadruk op de combinatie talent = iets goed kunnen en dus ook graag doen en hier ga ik niet mee akkoord.
Ik heb een paar "talenten" waar vooral op het werk gebruik van gemaakt wordt, maar heel veel voldoening haal ik daar niet uit.
Daarnaast heb ik in de lijst met talenten van Luk Dewulf een aantal zaken herkent waarbij ik me dan weer afvraag in hoeverre dat een talent kan zijn.
Ik herken me bijvoorbeeld heel erg in "herkauwer", maar dat kost me veel meer energie dan dat het opbrengt dus zie ik dat niet als een talent.

Sir Ken Robinson spreekt dan weer van het "element" als in "in je element zijn".
Voor hem is een talent dus meer iets wat je vooral graag doet en wat je energie geeft, ook al kan je het niet zo heel erg goed.

Het gaat dus vooral over competenties en talenten, het verschil tussen beide en de vraag waar je energie wil insteken en wil uithalen.
De discussie over talenten en competenties ga ik hier niet voeren, zeker nu (nog) niet.
Waar ik het wel over wil hebben, is de volgende spreuk:

Ik zou voorlopig niet weten welke mijn talenten zijn die de wereld nodig heeft.
Jullie wel? Wie heeft zijn "roeping" gevonden en hoe heb je dat gedaan.


Since I discovered that I can relax by being creative, I've continued my search to find my talents.
Someone mentioned Luk Dewulf to me which made me read about his "talents".
I don't follow his theory completely. I think he focuses too much on the combination "talent = something you're good at and you like it".
I have some talents which are mainly used at work, but I don't get a lot of fulfillment out of them so I don't think they are real talents.
I read the list of talents that are used by Luk Dewulf and I recognise several of them, but I've also been wondering why they are seen as talents.
He says that "munching" or "ruminating" is a talent. I am a real mucher but it costs a lot of energy and it doens't give me any energy so I don't think it's a talent.

Sir Ken Robinson talks about "being in your element" and about "elements". 
In his opinion a talent is something you like to do and it gives you a lot of energy. 
It doesn't really matter if you're good at it.

All in all it's about competentions and about talents, the difference between them and the question where you want to get your energy from and what you want to give energy.

I'm not yet able to go into discussion about talents and competentions.
I do want to talk about the following saying by Aristotle:

I haven't found my talent that's needed in this world.
Have you? How did you find it?

Creatieve rust - Creative peace.

Een paar weken geleden zei mijn psychologe het volgende: "Ik heb de indruk dat jij vooral rustig wordt en gelukkig wordt als je scheppend kan bezig zijn. Creatief zijn, dingen maken, daar straal je van."

Ze heeft gelijk. Al heeft het wel eventjes geduurd voor ik dat besefte en het ook wou/kon toegeven.
Ik word inderdaad gelukkig van knutselen en prutsen, van kleuren, tekenen, muziek maken.
Ook al kan ik me ontspannen met videogames en lezen, ik word er niet altijd blij van.
Ik word blij als ik iets in elkaar kan steken en als het lukt om te maken wat in mijn hoofd zit.

Eén van mijn voornemens voor 2019 is dus dat ik meer creatief wil bezig zijn.
Ik heb een ganse waslijst ideeën op Pinterest staan en een hoop materiaal in huis.

Dit boek is één van de creatieve zaken die ik al een tijdje liggen had: "Draw every day draw every way" van Jennifer Orkis Lewis .
Het heeft een paar jaar geduurd, maar ik ben er in gestart.


Some weeks ago my therapist said the following: "I have the impression that you find peace of mind when you are creating and can be creative. Making things and being creative makes you shine."

She's right. Although it took a while before I realised this and even longer before I wanted/could admit it. I'm happy when I'm tinkering, doing arts and crafts, colouring, drawing, making music.
Even though I can relax when playing videogames or when reading, it doesn't always make me happy.
I get happy when I'm building stuff and when I can create what's in my mind.

One of my intentions for 2019 was being more creative.
I have a bunch of ideas on Pinterest and loads of material at home.

This book is one of the creative things I have at home:  "Draw every day draw every way" van Jennifer Orkis Lewis .
It took me a couple of years, but I finally started.

Het boek is opgebouwd per maand. Elke maand is er een nieuwe uitdaging. Soms gaat het om tekenen met potlood of gekleurde stiften. Andere maanden gaat het om aquarel of mixed media.
Het boek bestaat uit dik papier in verschillende kleuren, afhankelijk van de opdracht van de maand.
Het is een echt gebonden boek dat heel makkelijk openvalt. Je hoeft de rug dus niet te breken.

Wat me heel erg aanspreekt, zijn de "spelregels" aan het begin van het boek:

• Doe het maand per maand
• Denk niet teveel na over het onderwerp
• Experimenteer met je materiaal
• Zet een tijdslimiet
• Omarm imperfectie (!!!)
• Deel je werk

The book consists of a subject and a task for every month. Sometimes you have to use a pencil or coloured markers. Other months it's all about aquarel painting or mixed media. The book consists of thick paper in different colours, depending of the month.

It's a bound book that falls open so there is no need to break the back of the book.

What I really like are the "rules" at the beginning:

• Take it one month at a time
• don't agonize over subject matter
• experiment with your art supplies
• set a time limit
• Embrace imperfection (!!!)
• Share your work

Hier zijn mijn eerste tekeningen:

These are my first drawings:

2019

Voor de allereerste keer ben ik het jaar gestart met een paar voornemens:

• meer creatief en scheppend bezig zijn met mijn handen dus meer haken, meer knutselen, meer kleuren, meer tuin;
• minder tv en als we tv kijken dan moet het bewust zijn en niet zomaar wat rondzappen;
• meer lezen;
• meer muziek maken;
• meer bordspellen spelen;
• meer audioboeken/audiodrama's;
• een overzichtelijke weekplanning met de hobby's zodat we, mits de nodige flexibiliteit, vooraf weten op welke dag we gaan lezen, film kijken, netflix kijken, spellen spelen. Niet gewoon afwachten tot de dag zelf, maar plannen.

Allemaal voornemens die er hopelijk voor gaan zorgen dat er meer rust in mijn hoofd zal zijn.

For the very first time I've made some good intentions for the new year:

• being more creative and creating things with my hands, more crochet, more tinkering, more colouring, more garden;
• less tv and when we watch tv I'd like it to be deliberate and not just flicking through the channels;
• more reading;
• more music;
• more boardgames;
• audiobooks/audioplays;
• a good weekplanning for all our hobby's so we know, with some flexibilitiy, beforehand what we'll do on each day. Which days are the days for reading, watching movies, watching Netflix, playing boardgames. Not just deciding on the day itself.

These are all my intentions and I hope they will help me find more peace of mind.

Trots op mezelf - Proud of myself.

De voorbije weken waren druk.
Secret Santa organiseren met de collega's, mails verstuurd en een restaurant geboekt voor de teambuilding, kerstbomen versierd.
Daarbij kwamen nog een paar wijzigingen op werkvlak.
Niet verwonderlijk dus dat ik me een beetje vreemd voelde de laatste dagen.

Gelukkig had ik het besef om mijn emotieplan erbij te nemen en eventjes kort te sluiten met mijn psychologe via mail.

Als ik een grote nood aan bevestiging begin te voelen dan komt dat dikwijls door een gebrek aan overzicht en controle.
Dat overzicht en die controle vind ik niet alleen terug. Daar heb ik hulp voor nodig.
Het komt er dus op aan om de trots opzij te zetten en te durven zeggen: "Ik heb teveel gedaan. Ik heb mijn limiet overschreden en ik heb eventjes hulp nodig om alles te ordenen en een overzicht te vinden. Wil je me helpen om mijn prioriteiten weer goed te krijgen en me tot rust te brengen?".

Het hoeft natuurlijk niet met die woorden. Zelf ben ik iets meer rechttoe-rechtaan.
Ik heb dus aan mijn bazin gevraagd of ze eventjes tijd had.
We hebben ons aan tafel gezet met een tas thee en ik heb haar letterlijk gezegd: "mijn nood aan bevestiging is weer heel groot wat meestal betekent dat ik overzicht en controle nodig heb. Ik heb de voorbije weken een beetje teveel hooi op mijn vork genomen."

Ze knikte bevestigend en begreep perfect waar ik het over had. Ze had me al uitvoerig bedankt voor de hulp, voor mijn aanwezigheid en al een paar keer gezegd/gevraagd dat ze echt waardeert wat ik allemaal doe voor haar en de dienst.
In feite wist ze dit wel al, maar het letterlijk horen was nodig om het te beseffen.

Een tas thee en een babbel later wist ik weer hoe mijn werkprioriteiten eruit zagen. Wat er eerst gedaan moest worden en waar ik wat mee mag wachten. Terug wat overzicht en controle in eigen handen en klaar om er weer tegenaan te gaan.

Trots op mezelf. Trots op mijn baas ;-).



The last weeks have been busy.
I've organised a Secret Santa at work, sent e-mails and booked a restaurant for our teambuilding, decorated christmass trees.
There were also some work-related changes.
No wonder I felt a bit odd the last few days.

Luckily I thought of looking at my emotion plan and to contact my therapist via e-mail.

When I feel a huge need of acknowledgement I know it's mostly due to a lack of overview and control.
I can't find overview and control by myself. I need help with this.
All I need to do is putting my ego aside and have the courage to say: "I did too much. I crossed my limits and I need help to sort out my head and to find an overview. Will you help me get my priorities right and bring me some rest?".

It doesn't have to be in those words. I'm more of a straight-to-the-point person.
I asked my boss to make some time for me.
We took a cup of tea, sat at the table and I told her: "My need for acknowledgement is too high which means I'm in need of overview and control. I've done too much the past weeks."

She nodded, acknowledging what I said, knowing perfectly what I meant. She had already thanked me a lot for my help, my presence and she told me a couple of times that she really appreciates what I do at work and for her. 
In fact, she already knew what I told her.

A cup of tea and a nice talk later I knew again where my priorities are. What to do first, what can wait a little bit. An overview and some control back in my hands. Ready to go for it.

Proud of myself. Proud of my boss :-).

Rare kronkels - Crazy coils

Interne opleiding van 3 dagen.

3 dagen met de trein over en weer naar Etterbeek.

Met gekende collega's, maar ook met nieuwe collega's van andere diensten.

3 leuke, maar heel vermoeiende dagen.

Een opleider die plots zegt dat je toch wel hele rare denkkronkels maakt, maar dat die eigenlijk ook wel juist zijn.

Een opleider die ook zegt dat je goed bezig bent: "ik smijt met veel bloempotten, veel pot en weinig bloem, maar nu zijn het bloemen."

Een opleider die zegt dat hij je nog in zijn lessen wil omdat je voor animo zorgt.

Genoten van mijn 3 dagen opleiding, van de complimenten.

Voor mij was het duidelijk dat ik aanvaard werd ondanks de rare kronkels.

Ook al begreep ik niet altijd waarom er gelachen werd om wat ik zei.

Vooral het positieve blijft me bij.

https://www.internetgazet.be/pelt/rare-kronkel-die-boom.aspx

In-service training for 3 days.

Three days of commuting by train to Etterbeek.

Well known colleagues, but also less known colleagues from other services.

Three enjoyable, but also very tiring days.

A trainer who tells you that you have crazy thinking coils that are actually correct in their own way.

A trainer who tells you specifically: "I like throwing flower pots, mostly a lot of pot and rarely flowers, but you get flowers.".

A trainer who says he wants you to be in his classes more often because you're funny and enjoyable.

I enjoyed my training and the compliments.

I felt accepted, even with the crazy coils.

I didn't always understand the laughter, but that doesn't matter.

I'll remember the positive vibes.

Late diagnose autisme - Late autism diagnosis

Recent is er veel te lezen over late diagnoses en diagnoses bij vrouwen.

Ook ik hoor thuis in de categorie: diagnoses op latere leeftijd bij vrouwen.

Ik kreeg mijn diagnose op mijn 35ste in november 2016 na een woelige periode.

In oktober 2014 was ik van job veranderd en voor de nieuwe job moest ik eerst een jaar opleiding volgen. Letterlijk een jaar op de schoolbanken tussen net afgestudeerde 20-jarigen.

Combineer dit met een palliatieve kankerpatiënt in de familie, een partner met depressie en een medisch probleem + een blessure en je kan direct zien dat zelfs NT-ers hier moeilijk zouden door geraken zonder steun.

Ik heb de stap durven zetten om te zeggen dat het allemaal niet meer lukte en heb letterlijk steun gevraagd in het opleidingsinstituut. Die steun heb ik ook gekregen van de omkadering, maar niet van de klasgroep. 

Uiteindelijk was dit de start van heen en weer gestuurd worden tussen hulpverleners.

Ik leerde veel mensen kennen die zagen dat ik het moeilijk had, maar die er net als ik niet in slaagden om "het probleem" te duiden en te benoemen. Uiteindelijk  zag ik mezelf als het probleem. 

Er was 1 hulpverlener die een constante bleek en deels de muur rondom me kon openen. Hij ontdekte dat ik niet kon uitspreken wat er zich in mijn hoofd bevond, maar dat ik het wel kon opschrijven. Deze persoon werd heel belangrijk gedurende dat jaar.

Uiteindelijk, in juli 2015, was er iemand van een sociale dienst die me doorverwees naar een psychologe die hij nog kende van vroeger. Volgens hem was zij perfect voor mij en zou ik me bij haar goed voelen.

Zo gezegd, zo gedaan....Het was nu of nooit. Uitstel zou afstel worden dus sprong ik in het diepe.

Met een heel klein hartje maakte ik een afspraak met haar.

Tijdens de kennismakingssessie kwam de gevreesde vraag: "Wat kan ik voor je doen?" met mijn standaard antwoord: "Ik weet het niet, maar ik ben naar jou gestuurd door X.".

Zo hebben we 6 maanden gewroeteld en geworsteld, op zoek naar de goede vragen en goede vraagstelling waar ik een antwoord op kon geven. Op zoek naar de essentie van mijn "probleem".

Ondertussen had ik mijn opleiding afgerond, maar was er nog onzekerheid over waar ik zou tewerkgesteld worden. De blessure die ik eerder vermeldde, eindigde met een operatie en 3 maanden revalidatie.

In die periode besloot de constante hulpverlener om alle contact te verbreken en de kinesiste die mijn revalidatie begeleidde, sprak voor het eerst "autisme" uit. Ze herkende haar oudste zoon in mij.

Dit bleek een keerpunt te zijn. De psychologe bevestigde dat ze ook al aan autisme dacht, maar dat ze het voorzichtiger en omzichtiger had willen bespreken. Ze herkende veel in mij, maar ook veel niet waardoor ze twijfelde. Nu zaten we er direct middenin.

Omwille van dit vermoeden heb ik slechts 1 keer tranen gelaten.

De herkenning was onmiddellijk zo groot dat ik er weinig moeite mee had.

Een echte rouwperiode omwille van de diagnose heb ik nooit gehad.

We hebben er veel en lang over gepraat en over gediscussieerd.

Vooral het feit dat dit nooit ter sprake was gekomen tijdens mijn jeugd en bij de andere hulpverleners die ik gezien heb tijdens mijn tienerjaren en meer recent.

Hoogsensitiviteit werd door hen wel aangehaald, maar autisme nooit.

Na een aantal maanden besloot ik voor de volledige testing te gaan en een paar maanden later stond het zwart op wit: autisme spectrum stoornis met bovengemiddelde begaafdheid.

Het soort autisme waarvoor je niet in aanmerking komt voor gesubsidieerde hulp. Niet zichtbaar aan de buitenkant tenzij voor echte kenners, alles te goed gecamoufleerd en gecompenseerd, maar desondanks toch autisme.

Voor mij heeft die diagnose ogen en deuren geopend.

Ogen omdat ik eindelijk begreep waarom bepaalde dingen zo moeilijk gaan en soms op een andere manier dan bij "gewone" mensen. Deuren omdat ik door het uitspreken van die diagnose toch hulp gekregen heb, vooral op vlak van mijn werk. Ik loop er niet mee te koop, maar er zijn al vrij veel mensen op de hoogte. De vriendenkring heeft mijn zoektocht van dichtbij meegemaakt. Ook op het werk zijn er een aantal collega's die het weten, maar ook mijn leidinggevenden.

Tot nu toe heb ik geen enkele negatieve reactie gekregen.

Had ik de diagnose vroeger willen hebben?

Ja en neen. Ja, als ik zie hoe de kinderen nu omringd en gesteund worden. Ik leer mezelf nu pas echt kennen en ben nog steeds op zoek naar de echte ik. Misschien was ik mezelf niet zo hard kwijtgeraakt als er vroeger rekening mee was gehouden. 

Achteraf gezien zijn er heel veel moeilijke periodes en momenten geweest van kind tot nu die ik zeker aan autisme kan linken. 

Het verleden kan je niet veranderen en ik neem niemand iets kwalijk. In de jaren '80 en '90 was er nu eenmaal geen beeld van autisme bij meisjes.

Ik heb mijn autisme aanvaard en ben er zelfs blij mee, maar bots er ook nog steeds regelmatig mee.

Af en toe kom ik mijn grens vroeger tegen dan ik zou willen.

Neen, omdat het niet weten me ook gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Ik heb alles kunnen proberen wat ik wilde. Ik werd niet door mijn omgeving, noch door mezelf tegengehouden met de redenering: "met jouw autisme ga je dat niet kunnen". Ik heb veel gedaan en geprobeerd omdat ik dacht dat het zo hoorde, omdat het normaal was om die dingen te doen ook al waren ze voor mij moeilijk. Ik heb constant mijn grenzen moeten verleggen en draag daar nu nog de vruchten van.

Als ik nu mensen hoor praten over zichzelf of hun kinderen met vermoedens, met angsten, met levenspijn en ik herken wat ze vertellen dan raad ik iedereen aan om voor de diagnose te gaan.

Ik zeg er ook direct bij dat ze zichzelf noch hun kinderen mogen zien als die diagnose.

Voor mij was het een opluchting om te horen dat ik me niet alleen anders voel, maar ook effectief anders ben. Biezonder (bijzonder), zonder meer. Niet meer, maar zeker ook niet minder. Gewoon anders.

Dankzij die diagnose en de ondersteuning achteraf kun je een stabiele thuisbasis creëren.

Een nest om jezelf te zijn en rust te vinden. Maar forceer zowel jezelf als de kinderen regelmatig om die dingen te doen waar je bang voor bent, waarvan je denkt ze niet te kunnen.

Hou jezelf en je kinderen niet tegen omdat je autisme hebt. Proberen het gewoon en kijk waar je eindigt.

Stap voorbij het etiket en word jezelf. Door te proberen en te falen, vind je je grenzen.

Soms kun je die verleggen, soms houden ze je tegen, maar dat is nu eenmaal het leven.

https://www.spectrumnews.org/features/deep-dive/the-lost-girls/

Recently I read a lot about late diagnosis and diagnosis and women.

I'm also a member of the category: late diagnosis and women.
I was diagnosed  when I was 35, in november 2016, after a turbulent period.

In October 2014 I changed my job and needed to follow a 1 year formation first. 
One year back to school in a group of 30 youngsters between 18 and 30.
That training combined with a palliative cancerpatient in the family, a partner with a depression, a medical problem and a shoulder injury give you an idea of my year. Even NT's would have difficulties with this without support.

I had enough courage to tell the institute that it was all too much and I asked for support.
They gave me the needed support, but the class didn't.
This was the start of going back and forth between caretakers.
I met a lot of people who saw I had a difficult time, but just like me, they couldn't name "the problem". In the end I saw myself as the problem.
There was 1 caretaker who became a steady presence. He discovered that I managed to write down what was going on in my head even when I could say it out loud. He broke down a small bit of my wall.
As you can imagine, he became very important during that year.

Finally, July 2015, someone from a social service sent me to a psychologist he knew from earlier. He thought she would be perfect for me and was sure I would feel at ease.
All said and done...It was now or never. Delay is the beginning of defeat so I jumped in the deep.
I made an appointment with a tiny little heart.
During the first introduction session she asked the dreaded question: "How can I help you?" and I gave her my standard answer: "I don't know, but X sent me to you.".

This was the start of relationship that lasted almost 2 years.
We struggled and battled for 6 months, looking for the right questions and the right way of asking questions I could answer. Looking for the root of my "problem".
Meanwhile I had finished the formation, but didn't know yet where I had to work.
The shoulder injury ended up with an operation and I needed 3 months of revalidation.
During those months the steady caretaker decided to block all contact and the physiotherapist who helped me revalidate mentioned "autism" because she recognised her son in me.

This was a major turning point. The psychologist mentioned she had been thinking of autism, but wasn't sure. She recognised a lot but there was also a lot she didn't recognise. She would have mentioned her suspicions more subtly and later on in our therapy. 
Now we were caught in the middle of it without warning.

The suspicion made me cry just one session.
I recognised so much that it didn't take long to embrace. I never had a real grieving period.
We talked and discussed a lot.
Why had no one before noticed anything when I was a child? And what about all the other caretakers I had seen during my teens and more recently? 
Someone had mentioned HSP once, but never autism.

After some months I decided to go for the full testing and in the end I had it on writing: autism spectrum disorder with an above average intelligence.
The kind of autism that couldn't garantuee me any subsidised help. Invisible on the outside unless for the true connoisseurs, all camouflaged and compensated too good, but still real autism.

For me the diagnosis opened eyes and doors.
Eyes because I finally understood why some things are so difficult and others so easy for me.
Doors because talking about the diagnoses gave me help, especially at work. 
I don't advertise my ASD, but several people know about it. 
My friends and some colleagues had helped me during my search. My bosses know about it as well.
I never had a negative response.

Would I have like to know it earlier?
Yes and no.
Yes, when I see how autistic kids are supported. I'm only just learning to know myself and I'm still looking for the real me. Maybe I wouldn't have lost myself if I had known as a kid.
Looking back there are several difficult periods and moments during my childhood that can be linked to autism. You can't change the past and I don't blame anyone. Nobody knew that girls could be autistic in the eigthies and nineties.
I have finally excepted my autism and I'm even glad with it, but sometimes it's still hard.
There are times that I find my boundary much quicker than I would have liked.

No, because the not-knowing made me who I am now. I have done everything I wanted. I was never stopped by my environment nor myself with the reason "you can't / shouldn't do this because of your autism". I have done and tried a lot because I thought it was right even when it was hard for me. I constantly pushed my boundaries and I still bear the fruits of this.

I advise everyone to do the tests when I hear them talk about themselves or their children with suspicions, fears, pain and I recognise those feelings.
I also tell them immediately that they shoudn't see themselves nor their kids as the diagnosis.
For me it was a relief to hear that I don't just feel differently but I really am different.
Different but not more nor less.

A diagnosis can give you the possibility the create a stable home.

A place where you can be yourself and find rest. 

You should however force yourself and your kids regularly to do things you're scared off or do things you think you won't be able to.

Don't stop yourself/kids because you have autism. Just try it and see where you end up.

Step beyond the lable and be you. You'll find your boundaries by trying and failing. 

Sometimes you can push them, sometimes you can't, but that's just life.

Ik en autisme - Me and autism

"Hoe gaat het nog met Bie en autisme?" was de vraag die me een paar therapiesessies geleden gesteld werd.

Een moeilijke vraag met een moeilijk antwoord.

Alles goed tussen autisme en ik.

Ik ben er weinig mee bezig.

Behalve als ik het zelf opmerk.

Zoals tijdens het rondlopen op een beurs,

tijdens familiefeestjes met veel kleine kinderen.

Als ik merk dat mijn hoofd niet mee wil bij heel plotse wijzigingen in de planning.

Gefriemel met mijn vingers en flapperen bij zowel negatieve als positieve spanning.

Op die momenten valt het me zelf op.

Dan heb ik het er toch wat moeilijk mee.

Waarom is dit allemaal zo moeilijk voor mij?

Waarom maakt mijn lichaam die bewegingen?

Waarom ben ik toch zo anders?

Zou ik dan nog wel al die moeite doen als het me zoveel moeite kost?

Nochtans nooit negatieve opmerkingen hierop.

Weten dat ik geliefd en graag gezien ben door vrienden, familie en collega's.

Misschien valt het me toch vooral zelf op en valt het niet op voor mijn omgeving?

Het is vreemd dat ik me vroeger nooit zo gedroeg.

Vreemd dat ik dit nu wel doe.

Vreemd dat er precies een stukje vrijgekomen is in mijn hoofd.

Een vogeltje dat eigenlijk mag vliegen en niet langer gekooid is.

Een confrontatie tussen wie ik dacht te zijn en wie ik ben.

Veel verschil voor mij.

Zoveel vrijer, zoveel meer vrijheid.

Weinig tot geen verschil voor mijn naasten.

Geen verschil en toch zo veel.

Dit is mijn autisme.

Soms lastig, soms grappig.

Vooral vrijheid en niet belemmerend.

Autism is ausome pillow by Etsy seller Davs

"How is Bie coping with autism?" was a question I was asked a couple of therapysessions ago.

A hard question with a difficult answer.

Everything is well between autism and me.

It doens't bother me that much.

Except when I notice it myself.

When going to a con or a fair,

during family parties with kids.

When my head doesn't want to follow a sudden change of plan.

Fidgeting with my fingers and flapping my hands due to both negative and positive tension.

That's when I notice it.

That's when I find it difficult to cope with.

Why is everything so much more difficult for me?

Why is my body moving like that?

Why am I so different?

Should I try so hard in the future knowing it's such an effort?

I never get any negative remarks.

I know I'm liked and loved by family, friends and colleagues.

Maybe it's only me who notices it?

It feels weird that I never used to behave like this.

Strange that I do now.

Strange that something got loose in my head.

A little bird finally being able to fly around, no longer caged.

A confrontation between who I thought I was and who I really am.

A big difference for me.

More freedom, more freely.

No difference for those around me.

There is no difference and yet so much.

That's my autism.

Sometimes annoying, sometimes funny.

Above all it's freedom, not a restrictive.

Daar gaan we weer.... - There we go again....

Dan durf ik een paar weken geleden beweren dat alles zo goed gaat om dan nu weer te zeggen dat het alweer een pak minder goed gaat.

Blijkbaar is het afbouwen van mijn medicatie toch niet zo'n goed idee.
Door het afbouwen is duidelijk geworden dat de medicatie ook een grote rol speelde in het onder controle houden van mijn hormonen.
Meer bepaald dan mijn PMS - klachten, gaande van humeurigheid tot wekenlang gezwollen en pijnlijke borsten.

Op dit ogenblik ben ik dus weer in gevecht met mezelf.
Ik wil zo graag alles zonder de medicatie doen en dan blijkt dat het toch niet zo makkelijk zal zijn.
Weten dat je medicatie nodig hebt om gelukkig te kunnen zijn, is toch wel hard hoor.
De huisdokter zegt al dat ik er rekening mee moet houden dat ik waarschijnlijk altijd medicatie zal nodig hebben.

Als mijn psychologe dan zegt: "Je wil alles alleen kunnen en je denkt dat je zwak bent als dat niet lukt. Volgens jou is alles alleen doen hetzelfde als sterk zijn." dan grommel ik eens bevestigend.
Ergens altijd wel confronterend, maar ook wel wat grappig om haar dat te horen zeggen, om te beseffen dat ik inderdaad zo denk, maar ook te beseffen dat dit toch wel een verkeerde denkwijze is.
Ze vindt dat ik het mezelf te moeilijk maak. Als ik me goed voel met de medicatie en ook goed functioneer waarom wil ik dan zo graag alles veranderen?

Dan maar beslist om de medicatie terug op te drijven tot een halfje per dag.
Hopelijk lukt dat dan wel.
En als dat niet lukt, wordt het terug een gans pilletje per dag...
Voor mij is het dus geluk in een pilletje :-).

I have been saying all is well, but now I have to admit it's not all so well anymore.

It wasn't the best idea to take less of my medication.
It has become clear that the medication also controlled my hormones a lot.
I'm pretty sure my PMS, including extreme moodiness and painful, swollen breasts for several weeks, has become worse.

I'm fighting myself again.
I want to do everything without medication but apparently that isn't so easy.
Knowing you need your pills to be happy is very hard.
Even my doctor told me I'd probably need to take them for the rest of my life.

My therapist said this: "you want to do everything on your own because you think it's weak when you can't. You think you're strong when you can do it alone." and I utter a grunt.
She's right and it's confronting but at the same time witty to hear her say this, to admit I'm thinking that way and to acknowledge that it's a wrong way to think.
She says I'm making my life difficult for myself. 
Why do I want to stop the pills when they make me feel and function good?

Decided to increase the medication to half a pill a day.
Hopefully that'll be enough.
And if it isn't I'll take a pill a day....

For me it's luck in a pill :-).

Alles komt uiteindelijk goed... - Everything will be alright eventually...

Sinds mei 2017 is er voor mij heel veel veranderd. Nu dat jaar voorbij is, wil ik even kort terugblikken naar een paar gebeurtenissen.

Mei 2017 werd mijn vorige psychologe ziek en werd ik noodgedwongen doorverwezen naar mijn huidige psychologe. Een gedwongen verandering die te snel kwam na vele andere veranderingen en waar ik toch wel heel veel moeite mee gehad heb.

De wekelijkse afspraken werden tweewekelijkse sessie en sinds een maand of twee begin ik er aan te denken om de tweewekelijkse om te zetten naar een driewekelijkse of misschien zelfs een maandelijkse sessie.
De e-mails die ik tussen de sessies door nog schreef zijn ondertussen ook verminderd en regelmatig zelfs verdwenen. Die teksten zijn/waren een manier om de chaos in mijn hoofd een klein beetje te ordenen en tussen de sessies door ook wat broodnodige ondersteuning te vinden.

Dat die schrijfnood verminderd is, is voor mij een hele grote barometer geweest.
Ik schrijf graag, zowel over leuke als moeilijke dingen, maar het gevoel dat ik moet schrijven, is verdwenen.

Eind juni speelde ik mijn eindexamen muziek met klein orkest en speelde ik eveneens mee in datzelfde kleine orkest. Voor de allereerste keer heb ik ondervonden wat het is om aangenaam zenuwachtig te zijn en dan ook nog eens ongelofelijk goed te spelen.

Achteraf kreeg ik van enkele van de beroepsmuzikanten te horen krijgt dat ze helemaal meegesleept waren toen ik speelde. Dit is het beste compliment dat ze me konden geven.

Begin deze maand was het exact een jaar geleden dat ik van werk veranderde.
Een zelfgekozen verandering die de nodige stress met zich mee bracht.
Ondertussen voel ik me op mijn gemak op mijn nieuwe werkplek. Aangename collega’s en een aangename sfeer zorgden er voor dat ik steeds meer mezelf liet zien.
Het masker dat jarenlang overal met me mee ging, blijft steeds vaker thuis liggen.

Eindelijk voel ik zelf dat ik op de goede weg ben.
Er is letterlijk rust in mijn hoofd gekomen.
Rust die er letterlijk op kousenvoetjes in geslopen is.

Pas toen de psychologe me er attent op maakte dat ze me zoveel rustiger vindt, besefte ik dat het inderdaad goed gaat.
Het gaat zelfs zo goed dat ze voorstelde om voorlopig nieuwe werkpunten aan te snijden, maar op te volgen. De rust zijn werk laten doen voor we er terug onrust bij brengen.
Ze laat me nog niet los, maar wel wat losser.

Eindelijk voel ik zelf dat ik op de goede weg ben.
Er is letterlijk rust in mijn hoofd gekomen.
Rust die er letterlijk op kousenvoetjes in geslopen is.

Ik kan eindelijk eerlijk antwoorden op de vraag "hoe is't?" en dat antwoord is de laatste tijd telkens weer: "goed". Een heel gemeende "GOED".
Ik voel me goed. Goed in mijn vel, goed op het werk, goed in mijn relatie, goed in mijn hobby's (al zou ik daar liever nog meer tijd voor hebben natuurlijk).

https://quotess.net/motivational/strength/strength-quotes-i-feel-good-about-the-person-i-have-become/

Since May 2017 a lot has changed for me. Now a year has passed and I want to look back to a few things that happened.

May 2017: my previous psychologist became seriously ill and she was forced to transfer me to my current psychologist. A forced change that came too quickly on top of a lot of other changes. It was very hard for me to adjust.

The weekly sessions became fortnightly and since a couple of months I’m slowly thinking of making them 3-weekly or even monthly appointments.

The e-mails I wrote in between sessions are less and sometimes even non-existant. Those texts are/were a way to help me see through the chaos in my head and to get some well needed support between the sessions.

The need to write is reduced to almost nothing and this has been a huge barometer to me.
I like writing, wether it’s about good or hard things, but I no longer feel that I need to write to find some rest.

At the end of June I played my final exam in the local music academy. Those who want can play a piece accompanied by a small orchestra. I played both solo and as part of the orchestra.

It was the very first time ever that I felt comfortably nervous and I played very good.

Afterwards some of the professional musicians came to me and said they were really carried away by my playing. There is no better compliment!

At the beginning of this month it was exactly one year ago that I changed my job.
A change that I had chosen and that brought the necessary stress with it.
Now I feel at ease at my job. Pleasant colleagues and an enjoyable atmosphere made me show my true self more and more. I no longer bring the mask I wore for so many years.

Finally I really feel that I’m going the forward.
I’ve literally found peace of mind.
Peace tiptoed into my life.

I only realised it when my therapist said she thought me so much more at ease and relaxed.
She even suggested to do some follow-up for now before starting something new.
It’s time to let rest and peace do their job before we wake up stress again.
She won’t leave me, but she will give me some time and space.

Finally I can answer truthfully to the question “how are you?” and my answer is every time again “I’m fine, I’m doing great”. A very firm “FINE”.
I feel good, good about myself, about my job, about my relationship, about my hobby’s (although I can always use more time (😉).

Binnenin mijn hoofd - Inside my head

Als men mij vraagt waaraan ik denk dan moet ik meestal het antwoord schuldig blijven.
Ik kan zelden zeggen wat zich in mijn hoofd afspeelt.
Meestal heb ik het gevoel dat mijn hoofd een blanco blad is, soms een zwart blad.
In elk geval een blad zonder woorden.

Er gebeurt onnoemelijk veel in mijn hoofd, maar ik krijg er geen vat op.
Er is altijd een chaos aanwezig die ik niet kan beschrijven.

Als beeldspraak gebruik ik graag het volgende:
in mijn hoofd zit een visser die continu stukjes en brokjes opvist.
Soms zijn dat woorden, soms emoties, soms beelden, soms voorwerpen....
Hij gebruikt meerdere vislijnen tegelijk en al wat hij vangt, puzzelt hij samen tot iets bruikbaars.

Meestal vist hij overdag en ziet hij wat er te vangen is zodat hij goed kan mikken met zijn vislijnen.
Op slechte dagen vist hij in het donker en moet hij het doen met wat hij vangt.

Soms kan hij al zijn vislijnen niet onder controle houden en vangt hij veel meer en veel sneller dan hij kan verwerken. Op andere dagen lijkt het alsof hij weinig of niets lijkt te vangen en duurt het lang voor de puzzel gemaakt is.

Een vriendin van mij gebruikt een ander beeld om de chaos in haar hoofd te verwoorden.
In haar hoofd is ze een cowboy op een prairie die paarden probeert te vangen.

Soms vind ik dat beeld makkelijker dan mijn visser.
Onlangs had ik het gevoel dat ik een paard gevangen had dat zich absoluut niet wou laten doen en mij gewoon over de prairie meesleepte.
Misschien is dit wel te vergelijken met mijn visser die in z'n bootje zit middenin een storm waar hij geen controle over heeft.

In mijn hoofd gebeurt er heel erg veel ook al kan ik het niet omschrijven en denk ik (of jij) soms dat er alleen maar chaotische leegte aanwezig is....

Bijschrifhttp://faunaimage.com/horse-hay-field-lonely-animal-yellow-run-nature-free-black-wallpaper/lonely-animal-nature-hay-yellow-field-horse-run-friesian-wallpaper-desktop/t toevoegen

Picture by Nejc Petrovic - http://foto.orbisterrarum.eu/landscape/

When someone asks me what I'm thinking I often can't answer them.
I rarely can describe my thoughts, the inside of my head.
Mostly it feels like there is a blank page in my head, or sometimes a black page.
A page without words.

There is happening a lot in my head, but I can't grasp it.
It's always an undescribable chaos.

As a metaphor I like to use this:
there is a fisherman in my head fishing for bits and pieces.
Sometimes he catches words, sometimes emotions, images or objects...
He uses several fishing lines and he uses all he catches as piece of a puzzle.

Most days he's fishing during the day because than he can see everything in the water.
He tries to aim his rods at the most useful things.
On bad days he's fishing in the dark and has to be happy with whatever he catches.

There are days when he can't control his rods and he catches a lot more than he can handle at a speed that's too high. 
On other days he barely catches anything and it takes forever to finish the puzzle.

A friend of mine uses another metaphor to describe the chaos in her head.
Inside her head there lives a cowboy on a prairie and he tries to catch horses.

Sometimes I think her metaphor is easier than my fisherman.
Lately I had the feeling that I had caught a very wild horse that couldn't be tamed.
It dragged me across the prairie like I was a doll and I couldn't stop it.

Maybe such a wild horse can be compared to my fisherman sitting all alone in his little boat in a storm. You can't control a storm....

Inside my head a lot is happening even if I can't describe it and I (or you) might think there is only a chaotic emptiness.

Omgaan met verlies - Dealing with a loss.

Er zijn al heel veel artikels en boeken geschreven waarin dieper wordt in gegaan op het omgaan met verlies. Meestal gaat dat dan over het sterven van iemand uit je omgeving.

Zelden wordt er vermeld dat ook het sterven van een huisdier of het totale verlies van contact met iemand die je graag zag (zonder dat die dood is) tot een rouwproces kan leiden.

Ook ik heb de voorbije weken (weer) moeten leren omgaan met verlies.

Het is en blijft telkens weer hard en moeilijk.

Deze keer ben ik een huisdier verloren. Meer bepaald één van onze katten.

Onze katten zijn huiskatten van een heel specifiek ras dat enorm gericht is op mensen. 

Wij zeggen al lachend wel eens dat we velcro-katten hebben. 

Waar je ook bent of gaat, altijd is er eentje in de buurt die geen enkele kans om op je schoot te liggen zal onbenut laten.

Onze kat sukkelde al jaren met darmproblemen.

Na 5 dagen hospitalisatie bij de dierenarts mocht hij naar huis komen in de hoop dat hij het ook zonder baxter zou kunnen redden.

Jammer genoeg bleek al heel snel dat zijn lichaampje niet meer kon.

Gedurende die 5 dagen zijn we 2 keer per dag langs geweest. 

Hij kreeg de allerbeste zorgen van een team dierenartsen en assistenten dat al jaren zijn toestand van heel nabij opvolgde en waar hij kat aan huis was. 

De dag nadat hij thuis kwam, stonden we alweer bij de dierenarts.

De echtgenoot in levende lijve, ik via de telefoon, want ja, het werk laat ook niet op zich wachten.

Diezelfde middag ben ik nog naar huis gereden.

Ons beestje was op. Hij wou niet meer eten of drinken en stond te wankelen op zijn pootjes.

Diezelfde namiddag hebben we allemaal genoten van zijn laatste uurtjes.

Hij heeft de hele namiddag languit op een schoot of op de zetel in de zon gelegen.

Genietend van begin tot eind, want knuffelen was zijn leven.

In de late namiddag hebben we dan de dierenarts verwittigd dat we hem niet langer wilden laten afzien. Genezen ging hij niet meer doen en hem nog verder zien aftakelen wilden we niet.

's Avonds is de dierenarts dan bij ons gekomen.

Geusje is gestorven op mijn schoot en we hebben alle tijd genomen om afscheid te nemen.

Hij ligt nu naast zijn poezenbroertje in de tuin, maar in mijn hoofd woont hij in het huisje van Mr. Mol uit "De Wind in de Wilgen" van Kenneth Grahame.

Dat is mijn poezenhemel....

Nu begint het missen pas...

Met één kat is er zoveel leven in huis verdwenen. 

Ook al hebben we er nog twee die des te meer aandacht vragen en krijgen, toch is het huis een beetje leger geworden.

Nu pas beseffen we hoeveel tijd en aandacht er naar ons sukkelkatje ging.

Zijn gebabbel en opdringerige aanwezigheid worden dagelijks gemist, net als de, anders zo vervloekte, accidentjes naast de kattenbak.

Buiten de vele tranen en het verdriet durft een rouwproces bij mij ook al eens een echte fysieke weerslag hebben.

Het zou niet de eerste keer zijn dat ik fysiek ziek word na zo'n plotse gebeurtenis en dat is deze keer ook gebeurd.

Een banale virale infectie die me letterlijk 2 weken aan de zetel gekluisterd heeft.

Ik ben zelden ziek, weet niet eens hoe ziek zijn aanvoelt en zou ook nu gewoon gaan werken zijn.

De echtgenoot en de dokter hebben echter anders beslist en misschien is dat maar goed ook.

Alle verdriet, pijn en vermoeidheid krijgen nu de kans om verwerkt te worden.

Mr. Mole's house from The Wind in the Willows - Illustration by Inga Moore
Het huis van Mr. Mol uit De Wind in de Wilgen - Illustratie door Inga Moore

There are a lot of books and articles about dealing with loss. Often they speak about the loss of a person. Rarely they mention that the loss of a pet or the total loss of contact of someone you really liked (without dying) can also start a mourning process.

I have had to learn (again) how to deal with loss.

It's every time and again so hard and painful.

This time I lost a pet, more specifically one of our cats.

Our cats are housecats of a special breed that is hugely human-oriented.

We often say we have velcro-cats.

Wherever you are or go, there is always at least one of them behind you. 

They'll never miss the opportunity to get on your lap.

Our cat struggled with intestinal issues for years.

A couple of weeks ago he was hospitalised at our vet for 5 days.

We took him home hoping he would be able to cope without a baxter, but to no avail.

His body couldn't cope anymore.

We visited him twice a day during those 5 days.

He got the very best treatment by our vets and their team who followed his condition for years.

They saw him at least once a month and they loved him as much as we did.

The day after he came home we were at the vet already.

The husband was there in person, I listened by phone, because I still had to work.

An hour after that phonecall I drove home.

Our pet was at his end. He didn't want to eat or drink anymore and was swaying around .

That afternoon we enjoyed together. 

He crawled from one lap to the other to a sunny spot on the couch. 

He enjoyed his last hours as much as we did.

I'm sure of it because being cuddling was his long life.

We contacted our vet late that afternoon to tell her our decision.

He wouldn't recover anymore and we didn't want him to suffer any longer.

That night our vet came by. 

Geusje died on my lap and we took a long long time to say goodbye.

He's buried next to his feline brother in our garden, but in my mind he's living in the house of Mr. Mole from The Wind in the Willows by Kenneth Grahame.

That's my feline heaven....

And now the missing starts....

So much life has disappeared from our home with just one cat.

We still have two other cats that want and get attention, but still the house has become emptier.

Now we realise how much time and energy our sickly cat needed.

He's no longer talking and his pushy presence is really missed daily, as much as the, otherwise despised, accidents next to the litter box.

Now about the dealing with a loss...

My mourning process consists of a lot of tears and sadness, but it often also has a physical impact.

It wouldn't be the first time I get really ill after such an event and this time it happened as well.

About two weeks after the death of my precious little one I'm struck down by a stupid viral infection.

Nothing serious, but serious enough for my doctor to keep me at home.

I'm used to being sick and I don't even know when to stay home because, even with a fever, I feel alright.

But the husband and the doctor decided otherwise and in the end I'm thankful for it.

All the sadness and sorrow and tiredness can get out now.

Autismeweek - Autismweek

BEGRIP

De autismeweek is gepasseerd, maar nu heb ik eindelijk wat tijd gevonden om mee te doen met de uitnodiging van Tistje: elke dag van de week een letter bespreken.

Die week is ondertussen voorbij dus 't is in 1 keer alle letters.

B voor bravoure: de dapperheid, moed, onversaagdheid om onszelf te zijn in een maatschappij waar het keurslijf het geliefde kledingstuk is.

E voor echtheid: de onmogelijkheid om (toch voor lange tijd) een rol te spelen en een masker te dragen.

G voor gevoelig: voor textuur, structuur, licht, kleur, geluid, emoties…Voor onszelf, voor anderen. Dikwijls te veel of te weinig, maar altijd veel  gevoel.

R voor rechtuit: openhartig. Soms met opzet, meestal totaal onwetend. Het levert al eens vreemde blikken en onbegrip op, maar heel dikwijls opent het deuren, zet het mensen aan het denken en wordt het met gelach onthaald.

I voor interessant: interessant voor wie open staat voor andere denkpatronen en die wil leren kennen. Niet beperkt, wel interessant. Net door het anders denken, anders kijken, anders luisteren, zien, horen en vangen we de interessante zaken op.

P voor persoonlijkheid: allemaal aparte personen, allemaal anders. Net zoals alle mensen hebben we onze eigen persoonlijkheid, gevormd door omgeving, cultuur, opvoeding. Wij zijn met onze eigen persoonlijkheid allemaal evenwaardig aan iedere andere persoon.

Logo Vlaamse Vereniging Autisme (https://mezelfzijn.be/vva/wereld-autisme-dag/)

The autismweek is just finished and I've finally found some time to accept the invitation of Tistje: talk about one letter a day of the word "begrip". This means "understanding" in English.
Understanding has too many letters so I'll translate the text I wrote for "begrip".

All the letters at once:

B for bravado: the bravery, courage, vigor and valour we show to be ourselves in a society that wears its shackles so proudly. 

E for "echtheid" or authenticity: the impossibility to play a role (for a long time anyway) and to wear a mask.

G for "gevoelig" or sensitive: for textures, structures, light, colour, noise, emotions....Sensitive to ourselves, to others. Often too much or not enough, but always with a lot of emotions.

R for "rechtuit" of straight: candid. Sometimes on purpose, but mostly unknowingly. It may result in glares and misunderstanding, but sometimes there's a bright side to it when it makes people lought. It opens doors to conversations and connections. It helps people think out of the box.

I for interesting: interesting for all who are open to different ways of thinking and who want to learn about them. Not restricted, but interesting. Just by thinking, looking, listening differently we hear, see and pick up interesting things.

P for personality: all individual persons, all different. Just like all other people we have our own personality, shaped by surroundings, culture, education. Equal to all other persons.