Het depressieverhaal gaat verder - The depression story continues

Soms voel ik mij mentaal jonger dan mijn lichaam is en dan probeer ik al eens iets uit dat gecatalogeerd kan worden onder de categorie "onnozel, lomp en voor tieners" :-).
Begin juni resulteerde deze jeugdige mindset in een ongelofelijk zwaar verstuikte voet.
Een maand in het gips gevolgd door een maand in een gipsbrace en sinds begin augustus pas terug aan het werk.

De eerste 10 dagen was ik zo goed als immobiel en heeft de echtgenoot me nog meer verwend dan anders. Daarna werd ik heel erg langzaam weer wat mobieler en kon ik traag en op het gemak weer wat meer doen.

Begin augustus ging ik terug werken en ik moet toegeven dat de eerste 2 dagen een ware marteling waren. Toekomen rond 8u en al compleet overprikkeld zijn om 10u om dan nog aanwezig te moeten zijn tot 16u en dan nog met de auto naar huis.
Die eerste week zat ik dan ook elke dag om 21u in mijn bed met hoofdpijn van ochtend tot ochtend.
De tweede week ging het beter met de overprikkeling, maar toen kwam een maagontsteking roet in het eten gooien.

Gelukkig kon ik in die tweede week weer bij mijn psychologe terecht.
Nadat ze me geholpen had om alles in mijn hoofd wat overzichtelijker te maken, kwam ik tot de volgende conclusie: "ik ben 2 weken aan het werk met als resultaat: ik ben doodmoe, val moeilijk in slaap en slaap niet goed, een maagonsteking, 's avonds geen energie meer om ook maar iets te doen en al zeker niet om TV te kijken."
Volgens mijn psychologe kwam die verplichte rust net op het goede moment omdat ze toen de indruk had dat ik aan het afglijden was naar een depressie. Zoals in de vorige post beschreven, heb ik toen al de stap gezet om de medicatie weer een beetje verhogen.

Ik heb twee maanden thuis doorgebracht in alle rust. Ik sliep goed, was in staat om 's avonds een aantal afleveringen van een serie te bekijken, ging om 23u slapen en was goed wakker om 7u.
Een zalige twee maanden rust en toch vol energie.
Twee weken werken, hebben al direct weer een wrak van me gemaakt en dan moet het schooljaar nog beginnen met de wekelijkse muziek- en pilatesles.
Dit kan toch echt niet....

Langzaam ben ik het volgende beginnen beseffen: thuis, in alle rust, functioneer ik perfect met de licht verhoogde hoeveelheid medicatie. Ik heb gevoeld hoe de depressie en de overbelasting bijna onmiddellijk weer de overhand krijgen zodra ik terug ga werken.
Daaruit kwam de volgende conclusie: 1) ik kan verder met de minimale hoeveelheid medicatie als ik thuis blijf, maar 2) ik ga graag werken, heb een aangenaam contact met mijn collega's en vind het sociaal contact leuk ook al is het super vermoeiend. Als ik echter op deze manier wil verder doen dan moet ik de medicatie misschien toch weer verhogen.

Ik heb hierover een paar dagen nagedacht en daarna een mail gestuurd naar mijn huisdokter C.
Na een hele korte beschrijving van hoe ik me nu voel in vergelijking met tijdens de maanden thuis heb ik gevraagd of ik de medicatie terug kon opdrijven met 1/4.
Dokter C. heeft me duidelijk gemaakt dat 1/4 geen verschil zou maken en zei dat ik beter direct weer naar een volledige pil ga gedurende minimum 3 weken. Eventueel kunnen we op termijn gaan naar de afwisseling van 1 en een 1/2 pil, maar dat zien we nog wel.

Het verhaal zal dus zeker nog een vervolg krijgen. Het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar in realiteit blijf ik een moeilijk gegeven vinden: niet volgens de "norm" kunnen functioneren zonder medicatie.
Ik schaam me er niet voor, maar het zou toch aangenamer zijn, moest de maatschappij beseffen hoeveel moeite het kost voor heel veel mensen om die "norm" te behouden.

https://www.blackmores.com.au/stress-relief/5-easy-ways-to-relax-and-find-your-calm

There are those days when I feel mentally much younger than my body is and I try something that should be catalogued as "silly, clumsy and for teenagers".
This young mindset resulted in a very heavily sprained ankle at the start of june.
A month in plaster followed with a month in a plaster-brace and only just back to work since the start of august.

I spent the first 10 days of plaster almost completely immobile and the husband pampered me even more than usual. Slowly I got a bit more mobile and I could do some stuff sluggishly and at ease.

I went back to work at the beginning of august and I have to admit that the first 2 days were torture.
Arriving at 8 am, being completely overstimulated at 10 am and having to stay till 4 pm before I could drive home. I ended up in my bed every day at 9 pm the first week with a headache from morning till morning. The second week the overstimulation was less, but than I had a gastritis.

Luckily I had a therapy session planned the second week.
She helped me to get my thoughts back in order and I came to this conclusion: "I've been working for 2 weeks with this result: I am exhausted already, it's hard to fall asleep and I don't sleep well, a gastritis, no energy left in the evenings to do anything and especially not to watch TV."
My therapist said that the mandatory rest during 2 months came at the right time because she had the impression that I was getting depressed again. Like I said in the previous post, I had already decided to increase my medication again.

I spent two months at home in all serenity. I slept good, was able to binge watch a serie, got to bed at 11 pm and was awake at 7 am. Two wonderful peaceful months and still full of energy.
Working for 2 weeks turned me into a wreck and the schoolyear has to start yet with the weekly music- and pilateslesson.
This can't go on....

Very slowly I realised this: at home, when I'm at ease, I can function perfectly with a small amount of medication. I have felt the depression and the exhaustion get a hold of me as soon as I go back to work.
This was my conclusion: 1) I can function with a minimal amount of medication when I stay at home, but 2) I like my job, I like my colleagues, I like the social contact although it's very tiring. If I want to continue living like this, I may need to increase the antidepressants again.

I have been pondering over this for a couple of days and than I've sent a mail to my GP C.
After a short description of how I felt while at home and how I feel now I asked him if I could increase the medication with a 1/4 pill.
He answered me that 1/4 wouldn't make any difference. I should take a complete pill again for at least 3 weeks. In future there might be an option to switch between 1 and 1/2 pill every other day, but we'll see about that.

This story isn't over yet. It all seems so easy, but in reality I still found it hard to acknowledge that I can't function according to "the standard" without medication.
I'm not ashamed, but it would be much easier if society would be more aware how hard it is for a lot of people to maintain that standard.

Rare kronkels - Crazy coils

Interne opleiding van 3 dagen.

3 dagen met de trein over en weer naar Etterbeek.

Met gekende collega's, maar ook met nieuwe collega's van andere diensten.

3 leuke, maar heel vermoeiende dagen.

Een opleider die plots zegt dat je toch wel hele rare denkkronkels maakt, maar dat die eigenlijk ook wel juist zijn.

Een opleider die ook zegt dat je goed bezig bent: "ik smijt met veel bloempotten, veel pot en weinig bloem, maar nu zijn het bloemen."

Een opleider die zegt dat hij je nog in zijn lessen wil omdat je voor animo zorgt.

Genoten van mijn 3 dagen opleiding, van de complimenten.

Voor mij was het duidelijk dat ik aanvaard werd ondanks de rare kronkels.

Ook al begreep ik niet altijd waarom er gelachen werd om wat ik zei.

Vooral het positieve blijft me bij.

https://www.internetgazet.be/pelt/rare-kronkel-die-boom.aspx

In-service training for 3 days.

Three days of commuting by train to Etterbeek.

Well known colleagues, but also less known colleagues from other services.

Three enjoyable, but also very tiring days.

A trainer who tells you that you have crazy thinking coils that are actually correct in their own way.

A trainer who tells you specifically: "I like throwing flower pots, mostly a lot of pot and rarely flowers, but you get flowers.".

A trainer who says he wants you to be in his classes more often because you're funny and enjoyable.

I enjoyed my training and the compliments.

I felt accepted, even with the crazy coils.

I didn't always understand the laughter, but that doesn't matter.

I'll remember the positive vibes.

Alles komt uiteindelijk goed... - Everything will be alright eventually...

Sinds mei 2017 is er voor mij heel veel veranderd. Nu dat jaar voorbij is, wil ik even kort terugblikken naar een paar gebeurtenissen.

Mei 2017 werd mijn vorige psychologe ziek en werd ik noodgedwongen doorverwezen naar mijn huidige psychologe. Een gedwongen verandering die te snel kwam na vele andere veranderingen en waar ik toch wel heel veel moeite mee gehad heb.

De wekelijkse afspraken werden tweewekelijkse sessie en sinds een maand of twee begin ik er aan te denken om de tweewekelijkse om te zetten naar een driewekelijkse of misschien zelfs een maandelijkse sessie.
De e-mails die ik tussen de sessies door nog schreef zijn ondertussen ook verminderd en regelmatig zelfs verdwenen. Die teksten zijn/waren een manier om de chaos in mijn hoofd een klein beetje te ordenen en tussen de sessies door ook wat broodnodige ondersteuning te vinden.

Dat die schrijfnood verminderd is, is voor mij een hele grote barometer geweest.
Ik schrijf graag, zowel over leuke als moeilijke dingen, maar het gevoel dat ik moet schrijven, is verdwenen.

Eind juni speelde ik mijn eindexamen muziek met klein orkest en speelde ik eveneens mee in datzelfde kleine orkest. Voor de allereerste keer heb ik ondervonden wat het is om aangenaam zenuwachtig te zijn en dan ook nog eens ongelofelijk goed te spelen.

Achteraf kreeg ik van enkele van de beroepsmuzikanten te horen krijgt dat ze helemaal meegesleept waren toen ik speelde. Dit is het beste compliment dat ze me konden geven.

Begin deze maand was het exact een jaar geleden dat ik van werk veranderde.
Een zelfgekozen verandering die de nodige stress met zich mee bracht.
Ondertussen voel ik me op mijn gemak op mijn nieuwe werkplek. Aangename collega’s en een aangename sfeer zorgden er voor dat ik steeds meer mezelf liet zien.
Het masker dat jarenlang overal met me mee ging, blijft steeds vaker thuis liggen.

Eindelijk voel ik zelf dat ik op de goede weg ben.
Er is letterlijk rust in mijn hoofd gekomen.
Rust die er letterlijk op kousenvoetjes in geslopen is.

Pas toen de psychologe me er attent op maakte dat ze me zoveel rustiger vindt, besefte ik dat het inderdaad goed gaat.
Het gaat zelfs zo goed dat ze voorstelde om voorlopig nieuwe werkpunten aan te snijden, maar op te volgen. De rust zijn werk laten doen voor we er terug onrust bij brengen.
Ze laat me nog niet los, maar wel wat losser.

Eindelijk voel ik zelf dat ik op de goede weg ben.
Er is letterlijk rust in mijn hoofd gekomen.
Rust die er letterlijk op kousenvoetjes in geslopen is.

Ik kan eindelijk eerlijk antwoorden op de vraag "hoe is't?" en dat antwoord is de laatste tijd telkens weer: "goed". Een heel gemeende "GOED".
Ik voel me goed. Goed in mijn vel, goed op het werk, goed in mijn relatie, goed in mijn hobby's (al zou ik daar liever nog meer tijd voor hebben natuurlijk).

https://quotess.net/motivational/strength/strength-quotes-i-feel-good-about-the-person-i-have-become/

Since May 2017 a lot has changed for me. Now a year has passed and I want to look back to a few things that happened.

May 2017: my previous psychologist became seriously ill and she was forced to transfer me to my current psychologist. A forced change that came too quickly on top of a lot of other changes. It was very hard for me to adjust.

The weekly sessions became fortnightly and since a couple of months I’m slowly thinking of making them 3-weekly or even monthly appointments.

The e-mails I wrote in between sessions are less and sometimes even non-existant. Those texts are/were a way to help me see through the chaos in my head and to get some well needed support between the sessions.

The need to write is reduced to almost nothing and this has been a huge barometer to me.
I like writing, wether it’s about good or hard things, but I no longer feel that I need to write to find some rest.

At the end of June I played my final exam in the local music academy. Those who want can play a piece accompanied by a small orchestra. I played both solo and as part of the orchestra.

It was the very first time ever that I felt comfortably nervous and I played very good.

Afterwards some of the professional musicians came to me and said they were really carried away by my playing. There is no better compliment!

At the beginning of this month it was exactly one year ago that I changed my job.
A change that I had chosen and that brought the necessary stress with it.
Now I feel at ease at my job. Pleasant colleagues and an enjoyable atmosphere made me show my true self more and more. I no longer bring the mask I wore for so many years.

Finally I really feel that I’m going the forward.
I’ve literally found peace of mind.
Peace tiptoed into my life.

I only realised it when my therapist said she thought me so much more at ease and relaxed.
She even suggested to do some follow-up for now before starting something new.
It’s time to let rest and peace do their job before we wake up stress again.
She won’t leave me, but she will give me some time and space.

Finally I can answer truthfully to the question “how are you?” and my answer is every time again “I’m fine, I’m doing great”. A very firm “FINE”.
I feel good, good about myself, about my job, about my relationship, about my hobby’s (although I can always use more time (😉).

Verfwerken en praten over emoties - Paint jobs and talking about emotions

Een maand verder en de verbouwingswerken zijn nog steeds niet afgelopen op het werk.
De gezaag en geboor is afgelopen en nu wordt er geschilderd.
Aangezien ik het meeste last heb van omgevingsgeluid en minder van geurprikkels valt het dus al wat beter mee.

Mijn leidinggevende en ik hebben afgesproken van een maandelijks gesprekje te houden om even af te tasten hoe alles loopt. Tussendoor ben ik ook nog steeds welkom als het even niet (meer) gaat.
Dat laatste wordt een werkpunt, want meestal wacht ik te lang voor ik iets ga zeggen.

Het is moeilijk om die grens tussen "het lukt" en "het gaat niet meer" aan te voelen en het is voor haar ook niet altijd zichtbaar. Deze week vond ik een lastige week terwijl zij dacht dat het wel goed ging.
En ja, het ging oppervlakkig en uiterlijk inderdaad goed, maar innerlijk en naar werk toe ging het niet goed. Ik heb niet veel gepresteerd door continue overprikkeling.

Ondertussen ben ik ook gestart met een workshop bij Psysense: "emotiemanagement en zelfcontrole bij mensen met autisme."
Een workshop waar ik met een bang hart aan gestart ben aangezien "emoties" niet mijn favoriete onderwerp zijn.
We zijn nu 3 sessies ver en het is net zo moeilijk als ik verwacht had, maar aan de andere kant zijn er ook punten waar ik het heel goed op doe.

Het herkennen van de eigen emoties vind ik moeilijk, maar het herkennen van de emoties van een ander vind ik dan weer een pak makkelijker. Stilstaan bij wat een ander zou voelen, is minder confronterend dan stilstaan bij mezelf. Ik vind mijn eigen emoties niet de moeite waard in vergelijkbaar met die van een ander. Ook dat wordt dus een groot werkpunt :-).

Het beloven nog drukke weken te worden!

Inside Out - Disney

It's been a month since I wrote my last blog.
The refurbishment at work is still going on. The drilling and sawing has been replaced by painting.
Luckily I'm less sensitive for smell than noise so it's not so bad.

My boss and I made a deal that I go to see her every month for a talk about how things are going. 
I'm still welcome in between appointments as well when I'm having a hard time or when I want a chat.
It will be hard to know when to go and when not to go because I don't know very well when I need someone and when I can do it alone. It's hard to know when I'm going into the red.

It's hard to distinguish the line between "I can do it" and "I can't take anymore" and she isn't always around to see it.
For example, this week was a hard week for me, but she tought everything went well.
And yes, externally and superficially everything was alright, but internally and linked to my work it didn't go well. I tried working, but due to being continually overstimulated I didn't do a lot.

In the meantime I started a workshop at Psysense (a psychotherapy practice specialised in autism): management of emotions and selfcontrol for people with autism.".
I was scared to do this, because emotions aren't my favourite subject.
I did 3 sessions and it's as hard as I'd expected, but I was suprised to notice there are things I'm good at as well.

I'm finding it very hard to recognise my own feelings, but recognising the emotions of someone else is a lot easier for me. It's less confrontational to focus on someone else's emotions than focusing on my own. I don't think my emotions are worth as much as the other's. 
So that'll be a working point as well :-).

Busy weeks ahead!

Werken op verplaatsing - Working on the move.

De feestdagen zijn achter de rug, maar het feestvieren is nog niet gedaan.
Vandaag was er een nieuwjaarsontbijt op het werk en op de agenda voor de komende weken staan nog 2 kerst-/nieuwjaarsfeestjes.

Het wordt een drukke maand een aantal repetities op de muziekschool, een toonmoment en een miniconcertje.
Een daguitstap naar Engeland en een aantal spelnamiddagen met vrienden staan ook nog gepland.
Ook de therapie gaat gewoon door en vanaf volgende week komt daar dan nog een 10-delige workshop rond emotieherkenning en - management bovenop.

Het zal een maand worden waarin gepuzzeld gaat worden om de nodige rust en ontspanning te vinden.

Vandaag was het echter de zoveelste vervelende dag op het werk.
Vervelend door dat nieuwjaarsontbijt met een paar honderd mensen in een zaal zonder akoestiek.
Vooral vervelend doordat ik vorige week totaal onverwacht van werklocatie moest veranderen.
Een chinees vrijwillige verplaatsing, want ik was tevreden waar ik zat.

Door omstandigheden buiten mijn wil om heb ik dus mijn pc, materiaal en al mijn plantjes moeten verplaatsen.
Rationeel kan ik er weinig tegen inbrengen, maar emotioneel lukt het voorlopig niet om het een plaats te geven.
Nu zit ik bij andere collega's met andere gewoonten en opnieuw aanpassen, is niet gemakkelijk.

Ik voel me opnieuw thuisloos op mijn werk.
Ik heb leuke collega's (auti en NT) en leuke bazen die rekening houden met mijn autisme.
Bazen zonder autisme die wel begrijpen, maar niet ten volle beseffen, dat ik me hier niet goed bij voel.
Gelukkig laten ze me voorlopig af en toe eens wat zagen, klagen en zeggen dat ik niet blij ben.
Ook mijn dienst heeft zijn beperkingen waar ik me ten volle van bewust ben, maar waar ik momenteel absoluut niet gelukkig mee ben.

Thuisloos als een vlinder die van team naar team fladdert en helpt waar nodig zonder een vaste uitvalsbasis.
Een vlinder die nergens echt bij hoort, maar desondanks wel gezien en geapprecieerd wordt voor het geleverde werk.

De afwisseling geeft me de uitdaging die ik nodig heb, maar ik zou graag een vast plek hebben, een team waar ik bij hoor.

Nochtans vond ik mezelf nooit veeleisend.
Zeg nu zelf: een plaats met voldoende daglicht, liefst rustig en zonder of met weinig muziek en collega's die niet met een wolk parfum rondom zich in mijn buurt zitten.
Ik vind dat geen moeilijke verwachtingen, maar blijkbaar denk ik weer eens anders dan de meerderheid :-).

Ergens begin ik ook te merken dat ik nooit geleerd heb om met een groep mensen om te gaan, om echt in een team te zitten, om te communiceren met dat team en tegelijkertijd mezelf te zijn.
Ik voel nu al dat ik mezelf automatisch ga wegcijferen ten voordele van de anderen en dat wil ik niet meer.
Nu nog uitzoeken hoe ik mijn geklaag en gezaag kan verwoorden naar de collega's zonder te direct en kwetsend over te komen.


The festive season is over, but the celebrations aren't over yet.
Today we had a new years breakfast at work and the next weeks there are 2 more christmas/new year parties planned the coming weeks.

It will be a very busy month with rehearsals at music school, a solo concert and a little concert with a choir. 
We also planned a daytrip to England and some gaming afternoons with friends.
Therapy continues and starting from next week I have a 10-week workshop about management and recognition of emotions.

It will be a month of puzzling to find some necessary rest and relaxation.

Today was the umpteenth annoying and irritation day at work.
Annoying because of the new years breakfast with a couple of hundred people in a room without accoustics.
Especially annoying because I had to change my desk location last week and that was totally unexpected.
Not a forced replacement, but not a voluntary one either.

Due to circumstances I can't control I had to relocate my pc, material and all my plants.
Rationally I understand why they asked me to replace my stuff, but emotionally it's very hard and for the moment I can't settle for the moment.
I know the colleagues but there habits are new and adapting again is difficult.

Again, I feel homeless at work.
I have nice colleagues (some NT, some auti) and nice bosses who take my autism into account.
Bosses without autism who understand how I feel, but who don't really appreciate my emotions.
Luckily they let me moan and complain and telling them I'm not happy.
My service also has its own limitations of which I'm well aware, but they make me feel unhappy now.

I'm homeless like a butterfly, flying from team to team to help them when there is a lot of work.
A butterfly without base.
A butterfly that belongs nowhere, but that is seen and appreciated for the delivered work.
The work variety gives me the challenge I need, but I'd like a fixed spot, a team, to return to.

I've never seen myself as demanding.
What do you think: a place with enough daylight, preferably silent or with a little bit of music and no colleagues walking around in clouds of perfume.
I don't think this is very demanding, but apparently I'm thinking on a different level again :-).

Somewhere I'm also realising and noticing that I've never learned to deal with a group of people, to be really in a team, to communicate with that team without losing myself.
I'm already feeling that I'm adapting myself again in favour of the colleagues and I'm not sure I want this.

Now all I have to do is find out how I can moan and complain to those colleagues without being too direct and hurtfull.

Emoties op werk - Emotions at work.

Vorige week hadden we op het werk een grote vergadering die naar mijn gevoel veel te lang duurde. Dat heb ik nogal snel bij vergaderingen waar veel volk samen zit.

Er waren de laatste week al vrij veel vragen en opmerkingen mijn richting uit gekomen in verband met mijn werkinvulling.
Tijdens deze vergadering heeft mijn baas onder andere dan ook even heel kort en zonder veel bijkomende uitleg verteld hoe mijn taakinvulling eruit ziet: ik behoor tot team X en daarnaast help ik bij 3 projecten (A, B en C).

Project A doe ik samen met nog een paar mensen zodat er altijd iemand aanwezig is die dringende vragen kan beantwoorden.
Voor B moet er een dringende inhaalbeweging gedaan worden, maar eens dat gedaan is, zal de werklast vermoedelijk vrij laag zijn.
Mijn hoofdtaak ligt voorlopig hier zodat de achterstand zo snel mogelijk kan ingehaald worden.
Project C is samen met een andere collega die dat werk nu alleen doet.
Met mij erbij kunnen we er ook voor zorgen dat het werk continu gedaan wordt en er geen opstapeling is als er iemand ziek is of met verlof.

Een kwartier na de vergadering stond ik al bij een collega in de bureau.
Mijn brein was in 6de versnelling geschoten en had een groot aantal onduidelijkheden en onzekerheden naar voor gebracht.

Ik had die graag nog opgelost gezien voor ik naar huis vertrok, maar dat bleek nogal utopisch te zijn.
Thuisgekomen heb ik alles genoteerd en een berichtje gestuurd naar baas met de mededeling: ''Er zit iets in mijn hoofd dat er uit moet. Mag ik morgen eens passeren.''
Gelukkig heb ik een baas die dit soort berichtjes kan plaatsen en kreeg ik snel de reactie dat dit geen enkel probleem was.

De dag nadien had baas een hele voormiddag vergadering en liep ik wat te ijsberen.
Uiteindelijk eindigde ik bij baas-adjunct die me vroeg of ik het niet tegen hem wou zeggen.
Hij had ook een luisterend oor ter beschikking en is op de hoogte van mijn ASS.
Even getwijfeld, maar me dan toch maar op een stoel gezet.
Het hoofdspook moest en zou uit mijn hoofd verdwijnen.

Ik heb dus alle vragen en opmerkingen verwoord.
Er ook direct bij gezegd dat ik wel besef dat ik al moeilijkheden zie nog voor ze er zijn, maar dat die onduidelijkheden lastig zijn en dat het toch wel belangrijke punten zijn waar ze rekening mee (gaan) moeten houden.
Hij heeft me overal een antwoord op gegeven op z'n normale, soms ietwat chaotische manier.
De verwarring moet duidelijk zichtbaar geweest zijn, want hij is uiteindelijk geëindigd met heel concreet en gestructureerd alles in ''menuutjes'' te steken.
Op die manier kreeg ik een beter overzicht van wanneer ik wat moet doen, waar en met wie.
Ik had dat ook zelf uit z'n uitleg kunnen halen, maar het feit dat hij het vanzelf structureerde, gaf me het gevoel dat hij perfect wist wat ik nodig had.

In de namiddag kwam baas dan even dag zeggen en zei direct dat ze al gehoord had dat ik bij baas-adjunct geweest was. Baas kneep me even in de schouder en was duidelijk blij dat alles duidelijk was voor mij.

Achteraf voelde ik me vreemd.
Alsof er diep vanbinnen een nieuwe emotie wakker was geworden.
Sinds vrijdag ben ik dus aan het zoeken naar wat ik nu eigenlijk voel.
Met hulp van de echtgenoot, vrienden/collega's en mijn emotiekaartjes ben ik al tot de volgende emoties gekomen:
- dankbaarheid
- begrepen voelen
- respect en appreciatie
- aanvaard voelen
- opluchting

Of er een woord bestaat dat al deze emoties samenvat, weet ik niet.
Wat ik wel weet, is dat de combinatie aangenaam is.
Na al die jaren werken, heb ik eindelijk een baas en adjunct-baas die me proberen volgen en willen dat ik me goed voel en daar ook best wel veel voor doen.
Ik doe mijn werk zelfstandig en goed.
Ze begrijpen de moeilijkheden en zonder betuttelend te zijn, helpen ze op hun manier.
Ik ben welkom met vragen en opmerkingen, ook al zijn die niet altijd even werkgerelateerd.
Alleen al die bereikbaarheid geeft me veel rust.

http://photo.elsoar.com/wallpapers/wp-content/uploads/animals/aniwall/Fantastic-Cat-Looking-Forward-To-Light.jpg

Last week we had a big meeting at work which lasted too long. 
For me it's quickly too long, especially when there are lots of people.

I noticed that several colleagues had had some questions and remarks about my work. 
Not about the quality, but about the quantity and the diversity.
During the meeting my boss explained very short and without much words what I'm doing: I am part of team X and I help with 3 projects (A, B and C). 
Project A is together with 2-3 other colleagues so there is always one person present to help with urgent questions. 
Project B has a huge backlog that needs catching up. 
This will temporarily je my main job. 
Project C is a project where one person is working in, but she needs help so the work is also done when she's sick or on holiday.

Fifteen minutes after the end of the meeting I stood at the desk of a colleague. 
My brain had found its sixth gear and suddenly there were a lot of uncertainties and ambiguities.
I would have preferred to solve them before I went home, but that was rather utopian.

Once at home I wrote everything down and send boss a message: "There is something in my head that needs to come out. Can I talk to you tomorrow?".
Luckily my boss knows me and knows how to interpret a message like this so soon after it she answered that I would be welcome.

The day after the meeting boss herself had a lot of meetings before noon.
I was pacing and ended up with deputy-boss.
He asked me if I didn't want to tell him what was bothering me.
He wanted to lend me his ear ánd he knows about my ASD.
I was in doubt for only a couple of seconds, but that "mindghost" just had to go.

I told him about all my questions and remarks, immediately mentioning that I know I'm seeing difficulties before they are visible.
But all these uncertanties are hard and for me they are important enough to be taken into account.
He gave me all the answers I needed in his usual somewhat chaotic manner.

I think my confusion must have been obvious because he ended with a very concrete and structured "menu".
In doing this he helped me get an overview of when I should do what jobs,where and with who.
I could have understood it just by myself, but the fact that he structured it all by himself, I had the feeling he knew what I needed.

Boss came by in the afternoon to say hello and to tell me she already knew I talked to her deputy.
She gave me shoulder squeeze and was clearly happy that it was all clear to me.

Afterwards I felt strange, like someting had awoken deep inside me.
I've been looking for a way to describe it for the last 3 days.
With help of the husband, friends/colleagues and by using my emotion cards I found the following emotions that might be what I'm feeling:
- gratefulness
- understanding
- respect and appreciation
- acceptance
- relief

I'm not sure if there is a word that combines all these emotions, but I do know that I like this feeling.
After all those years of work I finally have a boss and deputy that want to help me, want me to feel good and are willing to follow me and do a lot for me.
I can work completely independant and I know my job.
They understand what's difficult and they help me without patronising.
I'm always welcome with all my questions and my comments, even when they aren,'t completely work-related.
This alone makes offers me peace.

Autisme en collega's - Autism and colleagues.

Ik heb een hele drukke week achter de rug met een therapiesessie waarin ik blokkeerde, een voorbereiding en deelname aan een teambuilding en een belangrijke beslissing.
Over het laatste wil ik het nu hebben, de eerste twee komen later aan bod.

Ik werk nu 2 maanden op mijn nieuwe dienst en na een inloopperiode van 2 weken werd ik toegewezen aan een klein team van (met mij erbij) 3 personen. Twee mannen van 50+ en 60+ en ik (vrouw, 35).
Ik heb me op mijn nieuwe taak gesmeten, vol enthousiasme, ondanks dat ik door onvoorziene omstandigheden af en toe in het diepe werd gegooid.

De voorbije 2 weken heb ik echter gemerkt dat er iets mis is.
Wie, net als ik, al meermaals tegen een muur gebotst is, die weet dat je een nieuwe muur steeds sneller tegenkomt. Het is dan ook heel belangrijk om je eigen alarmsignalen te herkennen.

Het begon me op te vallen dat het steeds langer duurrde om in te slapen en dat ik op onmenselijk vroege uurtjes wakker werd zonder opnieuw in slaap te vallen.
Tijdens de therapiesessie deze week werd duidelijk wat er mis gaat: ik ben teveel aan het compenseren en camoufleren waardoor ik mezelf uit het oog verlies. Ik ga nerveus werken en durf mezelf niet te zijn. Ik ben niet langer op mijn gemak.
Er zijn 2 collega's die mijn ASS opgemerkt hebben omdat ze er zelf ervaring mee hebben (zoon en broer). Als zij er niet zijn, loop ik verloren.

Naast het slaapprobleem ben ik ook emotioneler geworden. Deels ligt dit natuurlijk aan de vermoeidheid, maar het is ook een alarmsignaal.

Na heel wat wikken en wegen, in samenspraak met mijn therapeute en de collega's die het al weten, heb ik dus besloten om mijn 2 rechtstreekse collega's en mijn diensthoofd op de hoogte te brengen van mijn autisme.

Er over schrijven is voor mij veel makkelijker dan er over praten dus heb ik het op papier gezet en afgegeven. Achteraf hebben we er over gesproken. De reacties zijn voorlopig positief, oplossingsgericht en begripvol.

Ik deel mijn "brief" hier in de hoop dat ik er anderen mee kan helpen.

Praten over mezelf gaat moeilijk.

Schrijven vind ik makkelijker.

Ook al probeer ik het zo goed mogelijk te camoufleren, toch denk ik dat jullie al gemerkt hebben dat ik “anders” ben. Wat voor jullie vanzelfsprekend lijkt, is dat niet altijd voor mij.

Ik heb lang getwijfeld wat ik zou doen, maar ik voel zelf al aan dat ik me steeds minder op mijn gemak voel en steeds meer mezelf probeer te verbergen.

Ik loop steeds meer op de toppen van mijn tenen en ik ben mijn grenzen aan het overschrijden.

Aangezien het niet de bedoeling is of kan zijn om met stress te komen werken en met een hoofd dat op barsten staat ’s avonds naar huis te gaan, moet ik er nu iets aan doen.

Ik heb autisme.

Voila, ’t is gezegd.

Al zeg ik zelf liever dat ik me in het autismespectrum bevind.

Voor jullie zeggen dat iedereen wel iets mankeert en iedereen wel een beetje autistisch is: ik ben officieel getest en gediagnosticeerd. Een diagnose die niet lichtzinnig gegeven wordt en waar een degelijk onderzoek aan vooraf gaat. Een diagnose die enkel gegeven wordt wanneer je duidelijk kan aantonen en het ook duidelijk is dat je er last van hebt in je dagelijkse leven.

De keuze voor deze diagnose is pas na veel overwegen genomen. De reden waarom ik dit heb laten testen, doet in deze situatie niet ter zake. Feit is dat ik volledig vastliep en nog steeds regelmatig vastloop in mijn leven. Hiervoor ben ik dan ook in begeleiding.

Iedereen met autisme is anders. Het spectrum is heel erg breed en de clichés uit de media (Rainman, Sheldon Cooper) zal je zelden in het echte leven tegenkomen. Er is ook een heel groot verschil tussen mannen en vrouwen met autisme, net zoals tussen mensen met een lage en normale/hoge intelligentie.

Zoals je geen 2 “gewone” mensen met elkaar kan vergelijken, kan je dat ook niet met mensen met ASS. Mensen met ASS zijn in veel gevallen goed in staat om zich staande te houden in de maatschappij. Op een bepaald ogenblik kan er echter zo’n belasting ontstaan dat de aangeleerde coping mechanismen niet langer voldoende zijn.

Wij hebben letterlijk een andere brein en zien/horen/voelen/verwerken/begrijpen dingen op een andere manier.

Wat echter wel voor iedereen met autisme hetzelfde is, is dat ze allemaal dezelfde “basisproblemen” hebben:

- sociale communicatie en sociaal gedrag, non-verbale communicatie, ontwikkelen en onderhouden van relaties/vriendschap

- tics/repetitieve gedragingen (niet altijd uiterlijk zichtbaar), beperkte/gefixeerde interesses, sensorische overgevoeligheid.

Korte schets van wat mijn spectrum inhoudt:

·         Heel prikkelgevoelig (geluid, licht, tast, geur) met veel zicht op detail. Zeker op vlak van geluid ben ik enorm gevoelig. Hierdoor is werken met radio, over en weer geloop heel moeilijk. Alles komt ongefilterd binnen en ik kan de grootte van de filter niet regelen.. Om het duidelijk te maken, kun je je voorstellen dat je rondloopt in Ikea tijdens de solden op het drukste moment van de dag. Ook een mogelijke vergelijking is deze: jouw radio staat afgesteld tussen 2 frequenties in waardoor je 2 posten tegelijk hoort. De radio van de collega naast je staat tussen 2 andere frequenties afgesteld. Probeer dan maar dag in dag uit te werken in dit geroezemoes. Het grote verschil is dat jullie weg kunnen gaan uit Ikea of de radio kunnen afstellen, maar ik kan niet weglopen uit mijn hoofd. Ik kan dit oplossen door naar white noise te luisteren op mijn ipod met Bose noise cancelling oortjes, maar dan ben ik helemaal afgesloten. Een andere optie is om het gebruik van radio in de mate van het mogelijk (mits afspraken?) te beperken bv. Een paar uur wel, een paar uur niet, of voormiddag/namiddag afwisselen? Stilte is voor mij levensnoodzakelijk.

·         Bovengemiddelde intelligentie met een heel hoge verwerkingssnelheid. Dit betekent dat ik meestal al 4 stappen verder zit in mijn denkwerk terwijl een ander nog aan stap 2 zit. Hierdoor lijk ik soms vreemde denksprongen te maken.

·         Zowel bij langere taken als bij korte opdrachten een heel hoog werktempo. Zeggen dat ik trager moet werken, is als tegen een fietser zeggen dat hij continu moet remmen terwijl hij fietst of tegen iemand zeggen dat hij verplicht sneller moet werken. Zoiets houdt niemand vol….

·         Enkel bij een grote hoeveelheid werk die mentaal ook belastend genoeg is, kan ik me voor 100% concentreren en op mijn gemak werken met een minimum aan fouten. 100% foutloos werken is echter altijd een werkpunt (en een illusie?).

·         Weinig sociale behoefte in de zin dat pauze rond de tafel niet aan mij besteed is. Ik kan echter wel enorm genieten van een één op één gesprek of max met 3. Meer dan 2 mensen rondom mij voelt al aan als een massa en is heel belastend. Gesprekken volgen en hierop inpikken is niet altijd evident. Het interpreteren van wat gezegd wordt, duurt soms wat langer.

·         Ondanks die mindere sociale behoefte heb ik echt wel sociaal contact nodig. Ik heb mensen rondom mij nodig, en ik zal ook zelf spontaan contact zoeken, maar de dosering en de manier waarop is anders.

·         Spontaan een gesprek starten en gaande houden is niet evident. Ik vraag ook regelmatig verduidelijking waar het voor jullie van nature uit duidelijk is.

·         Weinig zelfvertrouwen en laag zelfbeeld ook al lijkt het naar buiten toe het omgekeerde.

·         Koetjes en kalfjes gesprekken vind ik moeilijk. Ik ben meer van het principe: “als ik niets zinnig te vertellen hebt, dan zeg ik liever niets.”

·         Praten over moeilijke en/of persoonlijke problemen lukt niet goed. Ik heb de neiging om me helemaal in mezelf terug te trekken als ik het moeilijk krijg. Ik kan verbaal niet goed uitleggen wat er in me omgaat. Schriftelijk lukt dat wel omdat ik dan meer tijd heb om op de juiste woorden te komen en de dingen te benoemen.

·         Heel emotioneel en begaan met anderen. Tranen zijn bij mij hét teken dat er iets niet in orde is en worden nooit gebruikt om iets te bekomen. Tranen kunnen een eerste uiting zijn van vermoeidheid, onzekerheid, frustratie, onmacht, pijn, verdriet…. Het kan alleen een tijdje duren voor ik zelf goed besef wat er juist aan de hand is.

·         Ik ben niet goed met vage opdrachten en vragen. Concrete, duidelijk taken met een duidelijke deadline en/of de bereidheid van collega’s om me te helpen de hoofdzaak van de bijzaak te onderscheiden. Ondanks mijn hoge verwerkingssnelheid kan ik soms traag lijken omdat ik de link tussen woord en context moet maken.

·         Beeldspraak en voorbeelden zijn noodzakelijk. Ik denk hoofdzakelijk in beelden en als jullie beeldspraak gebruiken, zie ik letterlijk beter wat er bedoeld wordt.

·         Tussen de lijnen lezen, lukt niet goed. Net zoals omgaan met vage begrippen als “straks”, “misschien”. Zoals ik niet goed tussen de lijnen lees/hoor, zo praat/schrijf ik ook. Probeer dus liever niets tussen de lijnen te lezen bij mij. Vraag het liever dan iets te veronderstellen. Ik geef altijd eerlijk antwoord op een concrete vraag.

·         Liegen kan ik niet en als ik het doe, is het overduidelijk. Ik zal ook nooit iemand doelbewust kwetsen. Ik doe niet bij een ander wat ik zelf niet leuk zou vinden. Het kan wel gebeuren dat ik iets zeg zonder de impact te beseffen en daar mag je me gerust op wijzen.

·         Humor durft moeilijk te zijn. Ik kan niet goed onderscheiden wanneer iemand een grapje maakt en wanneer niet. Beter is dus om snel genoeg, wanneer duidelijk is dat ik echt niet kan volgen, de grap dan ook uit te leggen.

·         Ik ben niet zo goed met het concept “tijd” waardoor ik niet goed kan inschatten hoeveel werk ik aan iets zal hebben. Hierdoor plan ik ofwel veel te veel in ofwel te weinig.

·         Stress is mijn tweede natuur J. Ik bijt me in alles vast en kan heel moeilijk loslaten. Ook hier kunnen collega’s helpen door me af en toe figuurlijk een klop op de kop te geven en me te verplichten om te pauzeren of te stoppen.

Ook al lijk ik misschien geen of slechts “licht” autisme te hebben, toch is het meer dan een beetje en heeft het een serieuze impact op mijn leven.

Door mijn intelligentie ben ik in staat om heel veel zaken te compenseren en te camoufleren, maar dat lukt nooit en zeker niet voor langere tijd voor 100%. Het is daarom ook noodzakelijk dat ik “mezelf” kan zijn en dat daar op de een of andere manier wat rekening mee gehouden wordt.

Jullie hoeven me niet anders te behandelen dan nu. Ik ben geen kasplantje en kan best wel wat verdragen. Als jullie iets doen/zeggen, wees jullie er dan gewoon van bewust dat mijn reactie niet noodzakelijk die reactie zal zijn die jullie verwachten. Als dit zo is, is het best om me dit vriendelijk duidelijk te maken en concreet (liefst zelfs met veel beeldspraak) uitleg te geven. Ook op werkvlak heb ik soms wat meer ondersteuning nodig om te starten. Eens ik goed weet hoe ik te werk moet gaan en hoe diep ik mag/moet graven, kan ik volledig zelfstandig werken.

Eigenlijk, heel algemeen gezegd: als jullie bereid zijn om met mijn eigenaardigheden extra rekening te houden en misschien nog net iets meer tijd, energie en geduld in mij te steken, op een respectvolle wijze, en me hierbij de nodige positieve feedback te geven dan krijgen jullie een ongelofelijke loyale, enthousiaste en werkwillige collega in de plaats.

I've had a really busy week with a therapysession in which I completely froze, the preparation and participation of a teambuilding and an important decision.
I want to tell you about that decision. The other 2 items will probably come later.

I've been doing my new job for about 2 months. After an inital run-in I was assigned to a small team of 3 persons (including me). Two men of 50+ and 60+ and then me, woman, 35.
I started my new job full of enthousiasm, despite the fact that, due to unforeseen circumstances, I've been sometimes thrown in the deep without the necessary guidance.

Unfortunately I noticed the past 2 weeks something wasn't right.
All who crashed into a wall before will know that the distance till the next wall becomes shorter every time. It's very important to know your own alarm signals.

Day by day it took me more time to fall asleep and I woke up much too early.
During my last therapy session it became clear that I've been compensating and cloaking myself too much. I'm losing myself. I go to work full of nerves and I am afraid to show myself.
I'm no longer at ease.
There are 2 colleagues who noticed my ASD because they have experience with autism (son and brother with autism), but when they are not around I feel lost.

My second alarm signal is being more emotional. Of course it's partly due to not sleeping enough, but I feel the tears are present all the time and that's not good.

After much deliberation, talking with my therapist and the colleagues that already know my ASD, I decided to inform my 2 teammates and my head of service.

Writing about my ASD is much easier than talking so I wrote it in a letter. We talked about it afterwards. For now the reactions are positive, understanding and solution-focused.

I share my letter here because I hope it might help someone else to take the step and be open about their autism.

Talking about myself is difficult.

Writing is easier.

I've been trying to camouflage it, but I'm sure you've noticed something "different" about me. Things that are obvious to you aren't always obvious to me.

I've been thinking about it a long time, but I'm no longer at ease and I feel that I'm hiding myself more and more.

I'm walking on tip toes and crossing my boundaries.

Given that it can't be the point to come to work full of stress and going home with a head about to burst, I have to do something.

I have autism.

There, I said it.

Although I prefer "I am on the autism spectrum."

Before you say that everybody has problems and everybody is a bit autistic: I have an official diagnosis and have been tested officially. That diagnosis is never given lightly and it takes a lot of tests. You only get this diagnosis when the test results are clear and you can indicate you suffer daily.

It took a lot of time before I decided to get the tests done. The reason why isn't important now. You only should know that I already had several break downs and they still happen regularly. That's also why I'm in therapy.

Everyone with autism is different. It's a broad spectrum and you won't see the media cliché (rainman, Sheldon Cooper) in real life. Also, there is a big difference between men and women with autism, just as between people with a low or medium/high intelligence.

You can't compare 2 "normal" people and you shouldn't do this with people with ASD. 

People with ASD are often quite capable of dealing with life, work and this society. But there can be a moment when the burden gets too heavy and their coping mechanisms aren't enough.

We literally have a different brain and see/hear/feel/process/understand things differently.

However we all have the same "basic" problems:

- Social communication and social behaviour, non-verbal communication, establishing and maintaining relations/friendship

- tics/repetitive behaviour (not always visible), limited/fixed interests, hypersensitivity.

Summary of my spectrum:

• highly hypersensitive (noise, light, taste, smell) and attention to detail. Especially sensitive for noise. Working with a radio and people walking by is very difficult. It all enters my head unfiltered and I can't change the size of that filter. Two examples to help you understand this: imagine you are walking in Ikea during the sales on the busiest moment of the day. Second example: imagine your radio is tuned between 2 frequencies so you hear 2 programmes at once. The radio of your neighbour is tuned between 2 different frequencies. So you're working with the static noise of the radio and the sounds of 4 different programs. Try and work with this noise for 8 hours a day. You can walk away from the noise or leave Ikea, but I can't leave my head. I can solve this a little bit by listening to white noise with my Bose noise cancelling earplugs, but than I'm completely cut off. A different option might be limiting the use of the radio f.e. switching between a couple of hours radio on/off. For me silence is vital.
• Intelligence above average with a very high processing speed. This means I usually am 4 steps ahead of you and it might seem I make really strange "thought jumps".
• Always a very high work pace. Asking me constantly to slow down is like telling a biker he should brake while cycling or like forcing someone constantly to work faster. No one can keep up with this.
• I can only concentrate 100% and work with a minimum of mistakes when I have a lot of work that is mentally taxing. Making no mistakes at all is always an issue (and an illusion?).
• I have very few social needs. Taking a break with colleagues around the table is not relaxing for me. I can, however, really enjoy a talk one on one or with max 3 persons. More than 2 people around me feels like a mass and is really taxing. Following and participating in conversations is difficult, so is interpreting what's being said.
• Even with fewer social needs I really do need social contact. I need people around me and I will look for contact with them, but in a different way and less than you.
• Starting a conversation spontaneously and keeping it going is difficult. I tend to ask  to explain/clarify things that are evident for you.
• low self-esteem and not a lot of confidence.
• Small talk is difficult. I'm more like: "when I have nothing meaningful to say I just don't say anything.".
• Talking about difficult and/or personal problems is hard. I tend to retreat inside myself when things get hard. I can't explain verbally what's going on. I can write it down because writing gives me more time to find the right words and meanings.
• very emotional and concerned about people. I cry easily but tears are a sign that something isn't right. Tears are never used to get something. Crying can be: being tired, insecure, frustrated, helplessness, ineptitude, pain, sadness.... It can take a long time before I know what's going on and what I'm feeling.
• I can't cope with vague tasks and questions. You need to give me a clear instruction/deadline and/or give me some help to distinguish main and side issues. Even with my high processing speed I might seem slow because I need to make the link between word and context.
• Using images and examples is necessary. I think primarily in images and if you use them I literally see what you mean.
• I'm not good at reading between lines, nor with vague terms like "soon", "maybe". As I can't read between lines, I don't talk/write between lines. Don't try and do this when I say something. I prefer you ask me instead of assuming things. I will always give you a correct answer to a specific question.
• I can't lie and when I do you'll see it. I won't hurt people on purpose. I treat people like I want to be treated. It is however possible that I say things without realizing the impact. When I do this, you should tell me.
• Humour can be difficult. I don't alway get the joke. When you notice this it's best to explain it.
• "Time" is a difficult concept for me. Estimating how much time I need to finish a job isn't easy so I might be planning too much or not enough.
• Stress is my second nature. I'm like a pitbull and I sink my teeth in a lot and I can't let go. You, as my colleagues, can help me by hitting me on the head (figuratively) and forcing me to stop or to pause.

You might think I don't have ASD or just "light" autism, but I can assure you my ASD has a huge impact on my life. Thanks to my intelligence I can compensate and cope with a lot, but not for a long time and never for 100%. It's vital that I can be myself and that you try to bear this in mind.

You don't have to treat me differently than before. I'm not a vegetable and I can endure quite a lot. Just keep in mind that my reaction might not be what you expected when you do/say stuff. If you see this, be kind and explain what you meant using metaphores. I might also need a bit more guidance at work to get started. Once I know how to do something and how deep I can put my teeth in I can work completely independant.

Actually, in general: if you are willing to keep in mind my peculiarities and maybe give me a bit more time, energy and patience, respectfully and with positive feedback you will have a very loyal, enthousiastic and willing colleague.

Blijven ademen - Keep breathing

Blijven ademen!!

Sinds 2 jaar zeg ik dit bijna dagelijks tegen mezelf. Soms wordt het tegen me gezegd.
Het staat geschreven op een paar Post-its die op strategische plekken hangen in huis en op het werk.

Het klinkt belachelijk, maar voor mij is het een serieuze uitdaging.

Blijven ademen!!
Bij stress, spanning en verdriet.
Bij pijn, zeker bij emotionele pijn.

Altijd blijven ademen.

Onbewust heb ik de neiging om letterlijk mijn adem in te houden.
Alle spanning binnenhouden. Niets laten ontsnappen.
Alles opstapelen.

Wanneer ik de spanning bij mezelf opmerk, probeer ik eerst wat te zuchten om er een deel van kwijt te raken en het ademen terug op gang te helpen.
Soms gebruik ik ook de app die mijn vorige therapeute me aanraadde: Cardiac Coherence.
Er zijn nog een heleboel andere gelijkaardige apps te vinden.

Hartcoherentie begint steeds meer op te komen.
Het zou een hulpmiddel kunnen zijn bij stress, burn out en hyperventilatie.
Zelf heb ik ooit een aantal weken dagelijks een oefening gedaan met potlood en papier. Na verloop van tijd merkte ik tijdens het oefenen wel effect.
Ik heb echter geen idee wat het effect is op lange termijn aangezien ik het dagelijkse oefenen nooit lang genoeg kon volhouden.

Voor mij persoonlijk is een actieve afleiding waarbij ik mentaal bewust aan andere dingen moet denken een veel betere manier om stress te verminderen.
Enkel als ik niet weg kan (bv. in de auto of op tijdens het rijden) probeer ik wel gebruik te maken van de oefeningen, soms met de app, soms zonder.

Zolang het me maar helpt om te blijven ademen.

Keep breathing!!

For more than 2 years I daily tell myself to keep breathing. Sometimes it's other people who tell me to keep breathing.
I even wrote it down on some Post-it's that are strategically placed at home and at work.

It sounds silly, but for me it's exceptionally difficult.

Keep breathing!!
Stress, tension or sadness.
Pain, especially emotional pain.

Always keep breathing.

Without realizing it I often hold my breathing.
I keep all the tension inside. Don't let it escape.
Peiling up tension.

When I'm aware of it I often start sighing to help release the tension and restart my breathing pattern.
Sometimes I use an app my previous therapist suggested.
It's called ''Cardiac coherence'', but you can find loads of them in the app store.

The topic of cardiac coherence is becoming a hype.
It's supposed to help with stress, burn out and hyperventilatie.
I used to do the exercise with Paper and pencil for some weeks.
After a while I definitely noticed a difference while doing the exercise.
I have no idea what the long term effect might be because I never die the exercise long enough.

For me personality, I prefer a more active way to reduce stress. Something I really need to concentrate on combined with a physical activity.
When I can't leave a situation (at work of while driving) I do the cardiac coherence exercise. Sometimes with the app, sometimes without it.

As long as it helps me to keep breathing.

ASS en collega's - ASD and colleagues.

Stilaan leer ik mijn nieuwe collega's een beetje kennen.

Zo hoorde ik via via dat er iemand was die graag bordspellen speelt.

Aangezien wij dat thuis ook doen, was het makkelijk om een gesprek aan te knopen met die collega.

Naast de bordspellen blijken we ook een voorliefde te hebben voor strips en fantasy.

Ook voor haar is het een verademing om eens iemand tegen te komen die dezelfde "rare" hobby's heeft.

Collega heeft een zoon met autisme waar ze heel open over praat. 

We hadden vorige week een 1 op 1 gesprek waarin ze dit vertelde.

Hij is ongeveer 12-13 jaar oud en recent volgde ze een cursus over autisme en hoe er mee omgaan.

Daar hadden de organisatoren opgemerkt dat het niet enkel de zoon was die ASS heeft, maar dat de mama het zo goed als zeker ook heeft.

Ze gaat volledig akkoord met het vermoeden en twijfelt of ze nu voor een volledige diagnose zou gaan of niet.

Schoorvoetend liet ik vallen dat ikzelf ook die diagnose heb.

Antwoord van de collega: "Ik wist het al. Het was me al opgevallen in de manier waarop je reageert op de anderen en de antwoorden die je geeft op hun vragen. Maar om je gerust te stellen: het valt niet echt op hoor. 't Is omdat ik er zelf middenin zie dat ik het herken."

Dit kwam toch wel wat hard aan.

De allereerste keer dat iemand me zegt dat mijn ASS zichtbaar is als ASS.

Daar moest ik toch eventjes van bekomen.

Al duurde dat niet lang.

Ik weet al langer dat anderen wel merken dat er iets "vreemds" is aan me zonder dat ze het kunnen duiden.

Nu is er eindelijk eens iemand die mijn reacties en gedrag herkent en kan plaatsen.

Eerlijk gezegd is het een hele opluchting.

Met de jobverandering ben ik ook mijn referentiecollega kwijtgeraakt. 

Hij is wel nog bereikbaar, maar aangezien hij niet meer naast mij zit, is het ook voor hem moeilijker geworden om situaties in te schatten aan de hand van mijn verhaal.

Ik heb dan ook mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd aan de nieuwe collega of ze het ziet zitten om een soort van referentie te zijn voor mij.

Iemand waar ik naartoe kan gaan als het niet gaat en ik niet kan uitleggen wat er niet gaat.

Iemand die me kan helpen met de sociale spelregels tussen al mijn nieuwe collega's.

Iemand die me kan helpen wanneer mijn contextblindheid de overhand neemt.

Iemand waarmee ik over autisme kan praten, ervaringsdeskundigen onder elkaar.

Ze zei "ja", blij dat ze ook eindelijk iemand heeft om mee te praten over autisme.

Een stukje thuiskomen op het werk.

Slowly I'm getting to know my new colleagues.

Someone told me that there's a colleague who likes playing boardgames.

Knowing this made it much easier for me to start a conversation.

Apart from boardgames we apparently have the same interests in comics and graphic novels as well.

For that colleague it was a refreshing change to meet someone with the same "odd" hobby's.

One day she was openly talking about her 13 year old son with autism.

We had a 1 on 1 conversation that time.

She was telling me about a course about autism and how to deal with a kid with autism.

The organisation had mentioned that it wasn't just her son having ASD, but almost certainly she as well.

She agreed with this idea and is now struggling with the decision wether or not to go for a full scale testing and diagnosis.

Very hesitantly I mentioned my diagnosis.

Answer of the colleague: "I knew that already. I noticed it by the way you react to others and by the answers you give them. But you know, it's not that obvious. It's because of myself, my son and that course that I recognise it in you."

It came as quite a shock to me.

This was the very first time that someone tells me my ASD is visible as ASD.

It took me some minutes to get myself back together.

I've known for some time that other people notice something "strange" when they're talking to me.

Now there is finally someone who can see my reactions and behaviour for what they really are.

Honestly, this is a big relief.

With the change of job I lost my reference colleague.

I can talk to him by phone, but that makes it much more difficult for him to read situations by what I tell him.

So I took a bold step towards the auti-colleague and asked her if she wants to be my reference.

Someone I can go to when I'm having a bad day without knowing why.

Someone to help me read the social game rules between my new colleagues.

Someone to help me when my context blindness takes over.

Someone to talk to about ASD, as "autism experts" among ourselves.

She said "yes", happy to also finally have someone to talk to about ASD.

A piece of home at work.

Nieuwe job - New job

Nieuwe job, eerste dag.

Toekomen met 2 taarten die tijdens de pauze gezamelijk opgegeten werden.

Verlofperiode dus minder volk, minder werk.

Perfect om langzaamaan iedereen te leren kennen.

Al direct aanvoelen dat niet iedereen met evenveel plezier komt werken.

Team per team het werk leren kennen en zo ook de ongenoegens.

Mensen die aanvoelen dat jouw vragen gemeend zijn en beetje bij beetje hun pijnlijke plekken laten zien, die vertellen wat ze meegemaakt hebben.

Nieuwe job, maar toch direct thuiskomen.

New job, first day.

Arriving with  cakes that tasted really good during break.

Holiday period so there's less people and less work.

Ideal time to slowly get to know everyone.

Immediately sensing that not everybody is happy to be there.

Getting to know the people and the job team by team, but also the grievances.

People sense that your questions are genuine and sincere. 

One by one they show their sore spots and tell about their (job related) past.

New job, but feeling at home at once.

Werk - Work

In Solliciteren 1, 2 en 3 vertelde ik jullie over mijn sollicitatieperikelen.
Door een logica die geen logica is binnen het bedrijf waar ik werk, heb ik uiteindelijk toch 1 van de 2 jobs gekregen.
Vanaf juli start ik in Job 1.

Nog 3 weken om af te tellen wat ik dus helemaal niet doe.
Ik doe mijn huidige job nog steeds graag en ik vind het jammer om weg te gaan.
Ik heb er een hoop geleerd over mezelf, over werken met collega's en over communicatie.
Toen ik startte, bevond ik me in een diepe put, maar dankzij vele mensen waaronder een aantal collega's ben ik uit dat gat geklommen.
Zij hebben met begeleid tijdens die eerste maanden.
Zij zagen mijn potentieel.
Ze vonden en vinden mijn eigenaardigheden niet storend.

Ik heb eindelijk een plaats gevonden, naast thuis, waar ik kan proberen mezelf te zijn zonder hiervoor veroordeeld te worden.

Ik ga die collega's missen, net zoals ik mijn job ga missen.
Mijn collega's zijn enthousiast en in mijn plaats en tellen de dagen af tot mijn nieuwe job.
Ik probeer er zelf zo weinig mogelijk aan te denken om op die manier mijn zenuwen onder controle te houden.

Het is moeilijk om er over na te denken en te beseffen dat ik terug moet herbeginnen in juli.
Opnieuw mijn eigen plek vinden en een connectie proberen vinden met collega's.

Gelukkig zal ik nog regelmatig 2 van mijn huidige collega's terug zien aangezien ze soms in hetzelfde gebouw werken (telewerk).
Zij zullen me zeker opvangen wanneer ik dreig te vallen en ze zullen me door alle mogelijke sociale problemen heen helpen.

Binnenkort ga ik op bezoek naar m'n nieuwe werkplek om antwoord te krijgen op een aantal vragen.

Praktische, maar ook minder praktische vragen:
- Waar gaat mijn bureau staan?
- Gaat er een radio spelen?
- Hoeveel mensen gaan er rondom me zitten?
- Ga ik een kast krijgen om kledij en ander materiaal in te steken?
- Waar zijn de kleedkamers/douches voor als ik met de fiets kom werken?
- Moet ik al mijn overuren opnemen of kan ik ze meenemen?
- Zeg ik iets of niets over mijn "bijzonderheden"?
-....

Wanneer ben je klaar voor iets nieuws?

I told you about my job interviews in 3 previous posts.
Thanks to some logic that can't be called logic in my company I did get 1 of the 2 jobs I applied for.
Start date for job 1 will be July 1.

Another three weeks to count down the days, but I won't do that.
I still like my current job and I will be sad to leave it.
I learned a lot about myself, about working with colleagues, about communication.
When I started I found myself deep down in a dark hole, but thanks to a lot of people and that includes certainly some colleagues I managed to climb out of the hole.
They guided me during the first months and saw my potential.
They don't mind my peculiarities.

I finally found a place, besides home, where I could try and be myself without judgement by others.

I will miss them.
I will miss my job.
It's hard to think about it and realising that I have to start over again in July.
Again I'll have to try and find my place, find a connection with colleagues.

I'll see 2 of my current colleagues again because they sometimes work in the same building (shared offices).
I know they will be there to catch me when I'm falling and to help me get through the social difficulties.

When are you ready for something new?

Bullet Journal

Om een beetje rust te creëren in mijn hoofd, kreeg ik de tip om eens te kijken of een bullet journal niets voor mij zou zijn.
Dag in dag uit in mijn hoofd lijstjes herhalen van wat ik allemaal wou/moest doen, is inderdaad heel vermoeiend.

Een bullet journal is een soort agenda waarin je lijstjes maakt.
Lijstjes met wat je tijdens het jaar wil doen.
Lijstjes taken, hobby's, reizen, boeken, films, activiteiten.

Er is een massa informatie te vinden online en de meeste bullet journals zien er ongelofelijk mooi uit.
Sommige mensen maken er echte kunstwerkjes van.
Allemaal heel leuk en mooi, maar ik vind dat het tijdbesparende en de overzichtelijkheid moeten primeren op het esthetische.
Ik was op zoek naar iets dat me tijd zou besparen en zag het niet zitten om uren te besteden aan het mooi uitwerken van een boekje.
Bij mij is het dus heel erg basic geworden.
Meer dan een zwarte/blauwe/rode/groene balpen en een kleine hoeveelheid gekleurde tape is het niet.
Die tape gebruik ik om aan te duiden waar een nieuwe week start.

Ik ben gestart met een jaaroverzicht voor 2017 en een kort overzicht van welke symbolen ik ga gebruiken.
Voor een taak gebruik ik een blokje, een afspraak is een cirkeltje, een evenement is een driehoekje.
Onverwachte bijkomende zaken zijn kruisjes.
Elke keer ik iets afgewerkt heb, kleur ik het groen.
Zaken die niet meer gedaan hoeven te worden, worden doorstreept.

Elke maand maak ik een to do-lijstje van wat ik die maand allemaal zou willen doen.
Daarna maak ik weekoverzichten.
Zaterdag en zondag zijn bij mij het grootst aangezien ik dan tijd heb om iets gedaan te krijgen.
Eén pagina met de weekdagen, de pagina ernaast een to do-lijstje voor die week.
Hier staan dan alle afspraken en taken op die ik wil doen.
De volgende pagina gebruik ik om notities te maken van dingen die ik zeker wil zeggen tijdens mijn gesprekken bij mijn psychologe.
Daarna start een nieuwe week.

Het heeft eventjes geduurd om een schema te vinden dat werkt voor mij.
Er bestaan heel veel manieren om je pagina's in te delen en het hangt ook allemaal af van het formaat van je notitieboekje.

Wat zijn voor mij nu de voordelen?
- een overzicht van de maand, week en dag
- meer rust in mijn hoofd
- niet langer continu nadenken over wat er moet gebeuren



To relax my mind someone asked me if a bullet journal wouldn't be my cup of tea.
Day in, day out repeating lists inside your head of all the things you want to do or have to do.

A bullet journal is a notebook you use to make lists.
Lists of all the things you want to do this year.
Lists of jobs, hobby's, travels, appointments, books, films, activities...

You can find loads of tips online and most bullet journals are little pieces of art.
It all looks lovely, but I think the whole concept of a bullet journal is making life easier, more manageable and less time consuming.
I was looking for something that wouldn't be too much work and that would calm my mind.
I wasn't looking forward to spending hours creating a piece of art.

My bullet journal is very basic.
All I need is a blue/black/green/red ballpoint and some washi tape.
I use the tape to mark the start of a new week/month.

I started with an overview for 2017 and a short list of the symbols I use.
Tasks are small cubes, appointments are circles, events are triangles.
For unexpected things I use a cross.
Every time I finish a task, I colour the cube/circle/triangle in green.
Tasks that can be cancelled are crossed off the list.

Every month I make a to do-lists with all I'd like do that month.
Than I make a review every week.
Saturday and sunday are largest because I can only do stuff during the weekends.
I use 1 page to write down the days of the week.
The page next to it is my to do-list for that week where I write down all the tasks and appointments.
The following page is to make notes of everything I need to remember for my therapy sessions.

It took me some time and experimenting to find a useable schedule.
There are a lot of different schemes you can use and it also depends on the format of your notebook.

What are the advantages for me?
- a preview of the month/week/day
- less stress in my head
- no more continuously repeating lists inside my head.