De voorbije weken waren druk.
Secret Santa organiseren met de collega's, mails verstuurd en een restaurant geboekt voor de teambuilding, kerstbomen versierd.
Daarbij kwamen nog een paar wijzigingen op werkvlak.
Niet verwonderlijk dus dat ik me een beetje vreemd voelde de laatste dagen.
Gelukkig had ik het besef om mijn emotieplan erbij te nemen en eventjes kort te sluiten met mijn psychologe via mail.
Als ik een grote nood aan bevestiging begin te voelen dan komt dat dikwijls door een gebrek aan overzicht en controle.
Dat overzicht en die controle vind ik niet alleen terug. Daar heb ik hulp voor nodig.
Het komt er dus op aan om de trots opzij te zetten en te durven zeggen: "Ik heb teveel gedaan. Ik heb mijn limiet overschreden en ik heb eventjes hulp nodig om alles te ordenen en een overzicht te vinden. Wil je me helpen om mijn prioriteiten weer goed te krijgen en me tot rust te brengen?".
Het hoeft natuurlijk niet met die woorden. Zelf ben ik iets meer rechttoe-rechtaan.
Ik heb dus aan mijn bazin gevraagd of ze eventjes tijd had.
We hebben ons aan tafel gezet met een tas thee en ik heb haar letterlijk gezegd: "mijn nood aan bevestiging is weer heel groot wat meestal betekent dat ik overzicht en controle nodig heb. Ik heb de voorbije weken een beetje teveel hooi op mijn vork genomen."
Ze knikte bevestigend en begreep perfect waar ik het over had. Ze had me al uitvoerig bedankt voor de hulp, voor mijn aanwezigheid en al een paar keer gezegd/gevraagd dat ze echt waardeert wat ik allemaal doe voor haar en de dienst.
In feite wist ze dit wel al, maar het letterlijk horen was nodig om het te beseffen.
Een tas thee en een babbel later wist ik weer hoe mijn werkprioriteiten eruit zagen. Wat er eerst gedaan moest worden en waar ik wat mee mag wachten. Terug wat overzicht en controle in eigen handen en klaar om er weer tegenaan te gaan.
Trots op mezelf. Trots op mijn baas ;-).
The last weeks have been busy.
I've organised a Secret Santa at work, sent e-mails and booked a restaurant for our teambuilding, decorated christmass trees.
There were also some work-related changes.
No wonder I felt a bit odd the last few days.
Luckily I thought of looking at my emotion plan and to contact my therapist via e-mail.
When I feel a huge need of acknowledgement I know it's mostly due to a lack of overview and control.
I can't find overview and control by myself. I need help with this.
All I need to do is putting my ego aside and have the courage to say: "I did too much. I crossed my limits and I need help to sort out my head and to find an overview. Will you help me get my priorities right and bring me some rest?".
It doesn't have to be in those words. I'm more of a straight-to-the-point person.
I asked my boss to make some time for me.
We took a cup of tea, sat at the table and I told her: "My need for acknowledgement is too high which means I'm in need of overview and control. I've done too much the past weeks."
She nodded, acknowledging what I said, knowing perfectly what I meant. She had already thanked me a lot for my help, my presence and she told me a couple of times that she really appreciates what I do at work and for her.
In fact, she already knew what I told her.
A cup of tea and a nice talk later I knew again where my priorities are. What to do first, what can wait a little bit. An overview and some control back in my hands. Ready to go for it.
Proud of myself. Proud of my boss :-).
Posts tonen met het label Mensen - People. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mensen - People. Alle posts tonen
zondag 16 december 2018
dinsdag 22 mei 2018
Binnenin mijn hoofd - Inside my head
Als men mij vraagt waaraan ik denk dan moet ik meestal het antwoord schuldig blijven.
Ik kan zelden zeggen wat zich in mijn hoofd afspeelt.
Meestal heb ik het gevoel dat mijn hoofd een blanco blad is, soms een zwart blad.
In elk geval een blad zonder woorden.
Er gebeurt onnoemelijk veel in mijn hoofd, maar ik krijg er geen vat op.
Er is altijd een chaos aanwezig die ik niet kan beschrijven.
Als beeldspraak gebruik ik graag het volgende:
in mijn hoofd zit een visser die continu stukjes en brokjes opvist.
Soms zijn dat woorden, soms emoties, soms beelden, soms voorwerpen....
Hij gebruikt meerdere vislijnen tegelijk en al wat hij vangt, puzzelt hij samen tot iets bruikbaars.
Meestal vist hij overdag en ziet hij wat er te vangen is zodat hij goed kan mikken met zijn vislijnen.
Op slechte dagen vist hij in het donker en moet hij het doen met wat hij vangt.
Soms kan hij al zijn vislijnen niet onder controle houden en vangt hij veel meer en veel sneller dan hij kan verwerken. Op andere dagen lijkt het alsof hij weinig of niets lijkt te vangen en duurt het lang voor de puzzel gemaakt is.
Een vriendin van mij gebruikt een ander beeld om de chaos in haar hoofd te verwoorden.
In haar hoofd is ze een cowboy op een prairie die paarden probeert te vangen.
Soms vind ik dat beeld makkelijker dan mijn visser.
Onlangs had ik het gevoel dat ik een paard gevangen had dat zich absoluut niet wou laten doen en mij gewoon over de prairie meesleepte.
Misschien is dit wel te vergelijken met mijn visser die in z'n bootje zit middenin een storm waar hij geen controle over heeft.
In mijn hoofd gebeurt er heel erg veel ook al kan ik het niet omschrijven en denk ik (of jij) soms dat er alleen maar chaotische leegte aanwezig is....
When someone asks me what I'm thinking I often can't answer them.
I rarely can describe my thoughts, the inside of my head.
Mostly it feels like there is a blank page in my head, or sometimes a black page.
A page without words.
There is happening a lot in my head, but I can't grasp it.
It's always an undescribable chaos.
As a metaphor I like to use this:
there is a fisherman in my head fishing for bits and pieces.
Sometimes he catches words, sometimes emotions, images or objects...
He uses several fishing lines and he uses all he catches as piece of a puzzle.
Most days he's fishing during the day because than he can see everything in the water.
He tries to aim his rods at the most useful things.
On bad days he's fishing in the dark and has to be happy with whatever he catches.
There are days when he can't control his rods and he catches a lot more than he can handle at a speed that's too high.
On other days he barely catches anything and it takes forever to finish the puzzle.
A friend of mine uses another metaphor to describe the chaos in her head.
Inside her head there lives a cowboy on a prairie and he tries to catch horses.
Sometimes I think her metaphor is easier than my fisherman.
Lately I had the feeling that I had caught a very wild horse that couldn't be tamed.
It dragged me across the prairie like I was a doll and I couldn't stop it.
Maybe such a wild horse can be compared to my fisherman sitting all alone in his little boat in a storm. You can't control a storm....
Inside my head a lot is happening even if I can't describe it and I (or you) might think there is only a chaotic emptiness.
Ik kan zelden zeggen wat zich in mijn hoofd afspeelt.
Meestal heb ik het gevoel dat mijn hoofd een blanco blad is, soms een zwart blad.
In elk geval een blad zonder woorden.
Er gebeurt onnoemelijk veel in mijn hoofd, maar ik krijg er geen vat op.
Er is altijd een chaos aanwezig die ik niet kan beschrijven.
Als beeldspraak gebruik ik graag het volgende:
in mijn hoofd zit een visser die continu stukjes en brokjes opvist.
Soms zijn dat woorden, soms emoties, soms beelden, soms voorwerpen....
Hij gebruikt meerdere vislijnen tegelijk en al wat hij vangt, puzzelt hij samen tot iets bruikbaars.
Meestal vist hij overdag en ziet hij wat er te vangen is zodat hij goed kan mikken met zijn vislijnen.
Op slechte dagen vist hij in het donker en moet hij het doen met wat hij vangt.
Soms kan hij al zijn vislijnen niet onder controle houden en vangt hij veel meer en veel sneller dan hij kan verwerken. Op andere dagen lijkt het alsof hij weinig of niets lijkt te vangen en duurt het lang voor de puzzel gemaakt is.
Een vriendin van mij gebruikt een ander beeld om de chaos in haar hoofd te verwoorden.
In haar hoofd is ze een cowboy op een prairie die paarden probeert te vangen.
Soms vind ik dat beeld makkelijker dan mijn visser.
Onlangs had ik het gevoel dat ik een paard gevangen had dat zich absoluut niet wou laten doen en mij gewoon over de prairie meesleepte.
Misschien is dit wel te vergelijken met mijn visser die in z'n bootje zit middenin een storm waar hij geen controle over heeft.
In mijn hoofd gebeurt er heel erg veel ook al kan ik het niet omschrijven en denk ik (of jij) soms dat er alleen maar chaotische leegte aanwezig is....
 |
| Bijschrifhttp://faunaimage.com/horse-hay-field-lonely-animal-yellow-run-nature-free-black-wallpaper/lonely-animal-nature-hay-yellow-field-horse-run-friesian-wallpaper-desktop/t toevoegen |
 |
| Picture by Nejc Petrovic - http://foto.orbisterrarum.eu/landscape/ |
When someone asks me what I'm thinking I often can't answer them.
I rarely can describe my thoughts, the inside of my head.
Mostly it feels like there is a blank page in my head, or sometimes a black page.
A page without words.
There is happening a lot in my head, but I can't grasp it.
It's always an undescribable chaos.
As a metaphor I like to use this:
there is a fisherman in my head fishing for bits and pieces.
Sometimes he catches words, sometimes emotions, images or objects...
He uses several fishing lines and he uses all he catches as piece of a puzzle.
Most days he's fishing during the day because than he can see everything in the water.
He tries to aim his rods at the most useful things.
On bad days he's fishing in the dark and has to be happy with whatever he catches.
There are days when he can't control his rods and he catches a lot more than he can handle at a speed that's too high.
On other days he barely catches anything and it takes forever to finish the puzzle.
A friend of mine uses another metaphor to describe the chaos in her head.
Inside her head there lives a cowboy on a prairie and he tries to catch horses.
Sometimes I think her metaphor is easier than my fisherman.
Lately I had the feeling that I had caught a very wild horse that couldn't be tamed.
It dragged me across the prairie like I was a doll and I couldn't stop it.
Maybe such a wild horse can be compared to my fisherman sitting all alone in his little boat in a storm. You can't control a storm....
Inside my head a lot is happening even if I can't describe it and I (or you) might think there is only a chaotic emptiness.
woensdag 11 april 2018
Autismeweek - Autismweek
BEGRIP
De autismeweek is gepasseerd, maar nu heb ik eindelijk wat tijd gevonden om mee te doen met de uitnodiging van Tistje: elke dag van de week een letter bespreken.
Die week is ondertussen voorbij dus 't is in 1 keer alle letters.
B voor bravoure: de dapperheid, moed, onversaagdheid om onszelf te zijn in een maatschappij waar het keurslijf het geliefde kledingstuk is.
E voor echtheid: de onmogelijkheid om (toch voor lange tijd) een rol te spelen en een masker te dragen.
G voor gevoelig: voor textuur, structuur, licht, kleur, geluid, emoties…Voor onszelf, voor anderen. Dikwijls te veel of te weinig, maar altijd veel gevoel.
R voor rechtuit: openhartig. Soms met opzet, meestal totaal onwetend. Het levert al eens vreemde blikken en onbegrip op, maar heel dikwijls opent het deuren, zet het mensen aan het denken en wordt het met gelach onthaald.
I voor interessant: interessant voor wie open staat voor andere denkpatronen en die wil leren kennen. Niet beperkt, wel interessant. Net door het anders denken, anders kijken, anders luisteren, zien, horen en vangen we de interessante zaken op.
P voor persoonlijkheid: allemaal aparte personen, allemaal anders. Net zoals alle mensen hebben we onze eigen persoonlijkheid, gevormd door omgeving, cultuur, opvoeding. Wij zijn met onze eigen persoonlijkheid allemaal evenwaardig aan iedere andere persoon.
The autismweek is just finished and I've finally found some time to accept the invitation of Tistje: talk about one letter a day of the word "begrip". This means "understanding" in English.
Understanding has too many letters so I'll translate the text I wrote for "begrip".
All the letters at once:
B for bravado: the bravery, courage, vigor and valour we show to be ourselves in a society that wears its shackles so proudly.
E for "echtheid" or authenticity: the impossibility to play a role (for a long time anyway) and to wear a mask.
G for "gevoelig" or sensitive: for textures, structures, light, colour, noise, emotions....Sensitive to ourselves, to others. Often too much or not enough, but always with a lot of emotions.
R for "rechtuit" of straight: candid. Sometimes on purpose, but mostly unknowingly. It may result in glares and misunderstanding, but sometimes there's a bright side to it when it makes people lought. It opens doors to conversations and connections. It helps people think out of the box.
I for interesting: interesting for all who are open to different ways of thinking and who want to learn about them. Not restricted, but interesting. Just by thinking, looking, listening differently we hear, see and pick up interesting things.
P for personality: all individual persons, all different. Just like all other people we have our own personality, shaped by surroundings, culture, education. Equal to all other persons.
De autismeweek is gepasseerd, maar nu heb ik eindelijk wat tijd gevonden om mee te doen met de uitnodiging van Tistje: elke dag van de week een letter bespreken.
Die week is ondertussen voorbij dus 't is in 1 keer alle letters.
B voor bravoure: de dapperheid, moed, onversaagdheid om onszelf te zijn in een maatschappij waar het keurslijf het geliefde kledingstuk is.
E voor echtheid: de onmogelijkheid om (toch voor lange tijd) een rol te spelen en een masker te dragen.
G voor gevoelig: voor textuur, structuur, licht, kleur, geluid, emoties…Voor onszelf, voor anderen. Dikwijls te veel of te weinig, maar altijd veel gevoel.
R voor rechtuit: openhartig. Soms met opzet, meestal totaal onwetend. Het levert al eens vreemde blikken en onbegrip op, maar heel dikwijls opent het deuren, zet het mensen aan het denken en wordt het met gelach onthaald.
I voor interessant: interessant voor wie open staat voor andere denkpatronen en die wil leren kennen. Niet beperkt, wel interessant. Net door het anders denken, anders kijken, anders luisteren, zien, horen en vangen we de interessante zaken op.
P voor persoonlijkheid: allemaal aparte personen, allemaal anders. Net zoals alle mensen hebben we onze eigen persoonlijkheid, gevormd door omgeving, cultuur, opvoeding. Wij zijn met onze eigen persoonlijkheid allemaal evenwaardig aan iedere andere persoon.
 |
| Logo Vlaamse Vereniging Autisme (https://mezelfzijn.be/vva/wereld-autisme-dag/) |
The autismweek is just finished and I've finally found some time to accept the invitation of Tistje: talk about one letter a day of the word "begrip". This means "understanding" in English.
Understanding has too many letters so I'll translate the text I wrote for "begrip".
All the letters at once:
B for bravado: the bravery, courage, vigor and valour we show to be ourselves in a society that wears its shackles so proudly.
E for "echtheid" or authenticity: the impossibility to play a role (for a long time anyway) and to wear a mask.
G for "gevoelig" or sensitive: for textures, structures, light, colour, noise, emotions....Sensitive to ourselves, to others. Often too much or not enough, but always with a lot of emotions.
R for "rechtuit" of straight: candid. Sometimes on purpose, but mostly unknowingly. It may result in glares and misunderstanding, but sometimes there's a bright side to it when it makes people lought. It opens doors to conversations and connections. It helps people think out of the box.
I for interesting: interesting for all who are open to different ways of thinking and who want to learn about them. Not restricted, but interesting. Just by thinking, looking, listening differently we hear, see and pick up interesting things.
P for personality: all individual persons, all different. Just like all other people we have our own personality, shaped by surroundings, culture, education. Equal to all other persons.
zaterdag 3 maart 2018
Emoties, het vervolg - Emotions, follow-up
De cursus Emotiemanagement is over de helft.
Sessie 5 was een hele moeilijke. Zo moeilijk dat ik mezelf een weekje emotieverlof gegeven heb om te bekomen.
Zodra we aan het punt kwamen waarop we onze eigen behoeftes moesten proberen ontdekken, herkennen en benoemen, werd het me te zwaar.
Het lukt niet om 1 keer per dag met emoties en behoeften bezig te zijn.
Mijn hoofd was er continu mee bezig en ik kon het niet meer stoppen.
Ik zag constant emoties en behoeften en vooral het niet kunnen invullen van al die behoeften vond ik moeilijk om mee op te gaan en om los te laten.
Eventjes een paar dagen afstand nemen, heeft me geholpen om er terug zicht op te krijgen.
Ondertussen zijn we toegekomen aan de pyramide van Maslow:
Sessie 5 was een hele moeilijke. Zo moeilijk dat ik mezelf een weekje emotieverlof gegeven heb om te bekomen.
Zodra we aan het punt kwamen waarop we onze eigen behoeftes moesten proberen ontdekken, herkennen en benoemen, werd het me te zwaar.
Het lukt niet om 1 keer per dag met emoties en behoeften bezig te zijn.
Mijn hoofd was er continu mee bezig en ik kon het niet meer stoppen.
Ik zag constant emoties en behoeften en vooral het niet kunnen invullen van al die behoeften vond ik moeilijk om mee op te gaan en om los te laten.
Eventjes een paar dagen afstand nemen, heeft me geholpen om er terug zicht op te krijgen.
Ondertussen zijn we toegekomen aan de pyramide van Maslow:
 |
| https://www.vecteezy.com/vector-art/91591-maslow-s-pyramid |
Kunnen we onze behoeften in de pyramide plaatsen en waar vinden we dan de meeste van onze behoeften terug? Hoe kunnen we deze behoeften invullen?
Langzaamaan begint het hele emotieverhaal vorm te krijgen.
Een relatie of verbinding met mensen bestaan uit meer dan feiten.
We moeten trachten die verbinding tot stand te brengen en te houden door zicht te krijgen op de emoties en onderliggende behoeften van de andere.
Dat lukt enkel en alleen maar als we zelf zicht hebben op onze eigen emoties en behoeften.
The workshop Emotion management is half finished.
Session 5 was a very hard one for me.
It was so difficult that I took a holiday in my mind to get some emotional rest.
We came to the point where we had to discover, recognize and name our own emotional needs and that was just too hard.
The exercise was to try this once a day, but my mind couldn't stop it.
I was constantly seeing emotions and needs without being able to fulfill them or to let them go.
It drove me crazy.
It helped me to look at it from a distance without working with it for some days.
We started working with the Maslow piramid:
Can we place our needs in the piramid and on what level do we find most of them?
|
| https://www.vecteezy.com/vector-art/91591-maslow-s-pyramid |
How can we resolve those needs?
Slowly the whole story of emotions is getting a shape.
A connection or relation between people consists of a lot more than just facts.
If we want to connect and to keep that connection we need to see and recognize the emotions and underlying needs of the other person.
The only way to do this is by having an insight to our own emotions and needs.
maandag 8 januari 2018
Werken op verplaatsing - Working on the move.
De feestdagen zijn achter de rug, maar het feestvieren is nog niet gedaan.
Vandaag was er een nieuwjaarsontbijt op het werk en op de agenda voor de komende weken staan nog 2 kerst-/nieuwjaarsfeestjes.
Het wordt een drukke maand een aantal repetities op de muziekschool, een toonmoment en een miniconcertje.
Een daguitstap naar Engeland en een aantal spelnamiddagen met vrienden staan ook nog gepland.
Ook de therapie gaat gewoon door en vanaf volgende week komt daar dan nog een 10-delige workshop rond emotieherkenning en - management bovenop.
Het zal een maand worden waarin gepuzzeld gaat worden om de nodige rust en ontspanning te vinden.
Vandaag was het echter de zoveelste vervelende dag op het werk.
Vervelend door dat nieuwjaarsontbijt met een paar honderd mensen in een zaal zonder akoestiek.
Vooral vervelend doordat ik vorige week totaal onverwacht van werklocatie moest veranderen.
Een chinees vrijwillige verplaatsing, want ik was tevreden waar ik zat.
Door omstandigheden buiten mijn wil om heb ik dus mijn pc, materiaal en al mijn plantjes moeten verplaatsen.
Rationeel kan ik er weinig tegen inbrengen, maar emotioneel lukt het voorlopig niet om het een plaats te geven.
Nu zit ik bij andere collega's met andere gewoonten en opnieuw aanpassen, is niet gemakkelijk.
Ik voel me opnieuw thuisloos op mijn werk.
Ik heb leuke collega's (auti en NT) en leuke bazen die rekening houden met mijn autisme.
Bazen zonder autisme die wel begrijpen, maar niet ten volle beseffen, dat ik me hier niet goed bij voel.
Gelukkig laten ze me voorlopig af en toe eens wat zagen, klagen en zeggen dat ik niet blij ben.
Ook mijn dienst heeft zijn beperkingen waar ik me ten volle van bewust ben, maar waar ik momenteel absoluut niet gelukkig mee ben.
Thuisloos als een vlinder die van team naar team fladdert en helpt waar nodig zonder een vaste uitvalsbasis.
Een vlinder die nergens echt bij hoort, maar desondanks wel gezien en geapprecieerd wordt voor het geleverde werk.
De afwisseling geeft me de uitdaging die ik nodig heb, maar ik zou graag een vast plek hebben, een team waar ik bij hoor.
Nochtans vond ik mezelf nooit veeleisend.
Zeg nu zelf: een plaats met voldoende daglicht, liefst rustig en zonder of met weinig muziek en collega's die niet met een wolk parfum rondom zich in mijn buurt zitten.
Ik vind dat geen moeilijke verwachtingen, maar blijkbaar denk ik weer eens anders dan de meerderheid :-).
Ergens begin ik ook te merken dat ik nooit geleerd heb om met een groep mensen om te gaan, om echt in een team te zitten, om te communiceren met dat team en tegelijkertijd mezelf te zijn.
Ik voel nu al dat ik mezelf automatisch ga wegcijferen ten voordele van de anderen en dat wil ik niet meer.
Nu nog uitzoeken hoe ik mijn geklaag en gezaag kan verwoorden naar de collega's zonder te direct en kwetsend over te komen.
The festive season is over, but the celebrations aren't over yet.
Today we had a new years breakfast at work and the next weeks there are 2 more christmas/new year parties planned the coming weeks.
It will be a very busy month with rehearsals at music school, a solo concert and a little concert with a choir.
We also planned a daytrip to England and some gaming afternoons with friends.
Therapy continues and starting from next week I have a 10-week workshop about management and recognition of emotions.
It will be a month of puzzling to find some necessary rest and relaxation.
Today was the umpteenth annoying and irritation day at work.
Annoying because of the new years breakfast with a couple of hundred people in a room without accoustics.
Especially annoying because I had to change my desk location last week and that was totally unexpected.
Not a forced replacement, but not a voluntary one either.
Due to circumstances I can't control I had to relocate my pc, material and all my plants.
Rationally I understand why they asked me to replace my stuff, but emotionally it's very hard and for the moment I can't settle for the moment.
I know the colleagues but there habits are new and adapting again is difficult.
Again, I feel homeless at work.
I have nice colleagues (some NT, some auti) and nice bosses who take my autism into account.
Bosses without autism who understand how I feel, but who don't really appreciate my emotions.
Luckily they let me moan and complain and telling them I'm not happy.
My service also has its own limitations of which I'm well aware, but they make me feel unhappy now.
I'm homeless like a butterfly, flying from team to team to help them when there is a lot of work.
A butterfly without base.
A butterfly that belongs nowhere, but that is seen and appreciated for the delivered work.
The work variety gives me the challenge I need, but I'd like a fixed spot, a team, to return to.
I've never seen myself as demanding.
What do you think: a place with enough daylight, preferably silent or with a little bit of music and no colleagues walking around in clouds of perfume.
I don't think this is very demanding, but apparently I'm thinking on a different level again :-).
Somewhere I'm also realising and noticing that I've never learned to deal with a group of people, to be really in a team, to communicate with that team without losing myself.
I'm already feeling that I'm adapting myself again in favour of the colleagues and I'm not sure I want this.
Now all I have to do is find out how I can moan and complain to those colleagues without being too direct and hurtfull.
Vandaag was er een nieuwjaarsontbijt op het werk en op de agenda voor de komende weken staan nog 2 kerst-/nieuwjaarsfeestjes.
Het wordt een drukke maand een aantal repetities op de muziekschool, een toonmoment en een miniconcertje.
Een daguitstap naar Engeland en een aantal spelnamiddagen met vrienden staan ook nog gepland.
Ook de therapie gaat gewoon door en vanaf volgende week komt daar dan nog een 10-delige workshop rond emotieherkenning en - management bovenop.
Het zal een maand worden waarin gepuzzeld gaat worden om de nodige rust en ontspanning te vinden.
Vandaag was het echter de zoveelste vervelende dag op het werk.
Vervelend door dat nieuwjaarsontbijt met een paar honderd mensen in een zaal zonder akoestiek.
Vooral vervelend doordat ik vorige week totaal onverwacht van werklocatie moest veranderen.
Een chinees vrijwillige verplaatsing, want ik was tevreden waar ik zat.
Door omstandigheden buiten mijn wil om heb ik dus mijn pc, materiaal en al mijn plantjes moeten verplaatsen.
Rationeel kan ik er weinig tegen inbrengen, maar emotioneel lukt het voorlopig niet om het een plaats te geven.
Nu zit ik bij andere collega's met andere gewoonten en opnieuw aanpassen, is niet gemakkelijk.
Ik voel me opnieuw thuisloos op mijn werk.
Ik heb leuke collega's (auti en NT) en leuke bazen die rekening houden met mijn autisme.
Bazen zonder autisme die wel begrijpen, maar niet ten volle beseffen, dat ik me hier niet goed bij voel.
Gelukkig laten ze me voorlopig af en toe eens wat zagen, klagen en zeggen dat ik niet blij ben.
Ook mijn dienst heeft zijn beperkingen waar ik me ten volle van bewust ben, maar waar ik momenteel absoluut niet gelukkig mee ben.
Thuisloos als een vlinder die van team naar team fladdert en helpt waar nodig zonder een vaste uitvalsbasis.
Een vlinder die nergens echt bij hoort, maar desondanks wel gezien en geapprecieerd wordt voor het geleverde werk.
De afwisseling geeft me de uitdaging die ik nodig heb, maar ik zou graag een vast plek hebben, een team waar ik bij hoor.
Nochtans vond ik mezelf nooit veeleisend.
Zeg nu zelf: een plaats met voldoende daglicht, liefst rustig en zonder of met weinig muziek en collega's die niet met een wolk parfum rondom zich in mijn buurt zitten.
Ik vind dat geen moeilijke verwachtingen, maar blijkbaar denk ik weer eens anders dan de meerderheid :-).
Ergens begin ik ook te merken dat ik nooit geleerd heb om met een groep mensen om te gaan, om echt in een team te zitten, om te communiceren met dat team en tegelijkertijd mezelf te zijn.
Ik voel nu al dat ik mezelf automatisch ga wegcijferen ten voordele van de anderen en dat wil ik niet meer.
Nu nog uitzoeken hoe ik mijn geklaag en gezaag kan verwoorden naar de collega's zonder te direct en kwetsend over te komen.
The festive season is over, but the celebrations aren't over yet.
Today we had a new years breakfast at work and the next weeks there are 2 more christmas/new year parties planned the coming weeks.
It will be a very busy month with rehearsals at music school, a solo concert and a little concert with a choir.
We also planned a daytrip to England and some gaming afternoons with friends.
Therapy continues and starting from next week I have a 10-week workshop about management and recognition of emotions.
It will be a month of puzzling to find some necessary rest and relaxation.
Today was the umpteenth annoying and irritation day at work.
Annoying because of the new years breakfast with a couple of hundred people in a room without accoustics.
Especially annoying because I had to change my desk location last week and that was totally unexpected.
Not a forced replacement, but not a voluntary one either.
Due to circumstances I can't control I had to relocate my pc, material and all my plants.
Rationally I understand why they asked me to replace my stuff, but emotionally it's very hard and for the moment I can't settle for the moment.
I know the colleagues but there habits are new and adapting again is difficult.
Again, I feel homeless at work.
I have nice colleagues (some NT, some auti) and nice bosses who take my autism into account.
Bosses without autism who understand how I feel, but who don't really appreciate my emotions.
Luckily they let me moan and complain and telling them I'm not happy.
My service also has its own limitations of which I'm well aware, but they make me feel unhappy now.
I'm homeless like a butterfly, flying from team to team to help them when there is a lot of work.
A butterfly without base.
A butterfly that belongs nowhere, but that is seen and appreciated for the delivered work.
The work variety gives me the challenge I need, but I'd like a fixed spot, a team, to return to.
I've never seen myself as demanding.
What do you think: a place with enough daylight, preferably silent or with a little bit of music and no colleagues walking around in clouds of perfume.
I don't think this is very demanding, but apparently I'm thinking on a different level again :-).
Somewhere I'm also realising and noticing that I've never learned to deal with a group of people, to be really in a team, to communicate with that team without losing myself.
I'm already feeling that I'm adapting myself again in favour of the colleagues and I'm not sure I want this.
Now all I have to do is find out how I can moan and complain to those colleagues without being too direct and hurtfull.
donderdag 28 december 2017
Het vervolg op de feestdagen - A follow-up of the festive season.
Ik heb de kerstdagen overleefd.
Al bij al viel het allemaal zelfs beter mee dan verwacht.
Een stukje hiervan heb ik zelfs aan mezelf te danken.
Ik had namelijk voorgesteld om kerstavond in het "grote" huis van mijn broer te vieren in plaats van het "kleine" stadshuisje van de mama.
Op die manier konden neefje en 3 nichtjes thuis blijven en kon het lawaai en de animatie een beetje verspreid worden over het huis.
Naast het lekkere dagelijkse-kost-eten van de mama hebben we dus ook pakjes uitgedeeld en gespeeld met neefje en nichtjes.
Soms in de living, soms in de speelkamer, altijd leuk.
We gingen terughoudend naar de papa op 25 december.
Na een nogal hevige discussie enkele weken geleden was ik toch wel benieuwd en angstig naar hoe hij zich zou gedragen.
Het leek alsof er niets gebeurd was.
Het eten was alweer meer dan lekker.
Neefje en nichtjes gezellig en niet te luidruchtig.
Zelfs een aangename verrassing gekregen toen de papa op een gegeven moment een opmerking van mij beantwoordde met de woorden: "ik ben ook een autist hè."
En toen ik zuchtte bij de woorden: "we gaan dan nog eens een familieweekend plannen.", werd er direct gezegd dat ik het moet zeggen als ik er geen zin in heb en dat zelfs een paar uur aanwezigheid al meer dan goed zullen zijn.
Zou dat het begin van de acceptatie van mijn ASS kunnen zijn en misschien zelfs een beetje inzicht?
De kerstfeestje ben ik geëindigd met mijn hoofd op de tafel, een aai over mijn rug en de echtgenoot die me uitgeput naar huis voerde.
Ik zou graag heel optimistisch zeggen dat ik alle feestelijkheden overleefd heb, maar op 7 en 20 januari volgen er nog 2 familiekerstfeesten. Nog eventjes op de tanden bijten....
I survived the festive season.
All in all it was even better than expected.
I'm even responible for some of the good things.
It was my idea to have the christmas eve party at my brother's "big" house and not in the "small" house of the mama
Staying at home was easier for the nephew and 3 nieces, the noise and animation could be spread out through the house.
We had a lovely every-day-meal made by the mama, dealt some gifts and played with the kids, sometimes in the livingroom, sometimes in the playroom.
We went to the father on Christmas day with some reluctance.
After a rather heavy discussion some weeks ago I was curious and very anxious how he would behave himself.
He acted as if nothing had happened.
The food was very nice again.
Nephew and nieces were lovely and not too loud.
I even got a nice surpise when the dad answered one of my remarks with the words: "well, I'm autistic hè".
And when I heard the words: "we need to plan another familyweekend." I sighed rather loud and immediately I was told to tell it when I didn't like it and that they would be even happy if I was there for a couple of hours.
Could this be the beginning of accepting my ASD and maybe even a bit of insight?
The Christmas party ended with my head on the table, someone stroking my back and the husband taking my home, exhausted.
vrijdag 22 december 2017
Feestdagen - Festive season
De feestdagen, de kerstperiode....
Het moment van het jaar waarop we onder druk van de maatschappij vrolijk moeten zijn en vol enthousiasme met familie moeten samenkomen om feest te vieren.
De periode waar ik al jaren een hekel aan heb. Al even lang zeg ik dat ik een week vakantie ga nemen in het buitenland om aan die familieverplichtingen te ontsnappen, maar ik heb het nog nooit gedaan.
Ergens denk ik dat het mijn plicht is als dochter om te doen alsof.
De druk van buitenaf dat het zo hoort en dat je je daar maar moet aan aanpassen.
Sinds kort begint er echter wat vulkanisch vuur te borrelen.
(Mijn therapeut gaat dit heel graag horen)
Steeds meer voel ik me genegeerd en onzichtbaar.
Ik heb al enkel keren de gevolgen gevoeld van serieus over mijn grenzen te gaan.
De laatste keer, 2015, heeft uiteindelijk tot de diagnose ASS geleid.
Eens je over zo'n grens gaat en neervalt van uitputting, komt de volgende grens telkens sneller dichterbij.
Het evenwicht vinden om ver genoeg van de grens te blijven zonder een kluizenaar te worden, is al moeilijk genoeg.
Die feestperiode dwingt me om over mijn grens te gaan en ik wil dat niet langer.
Alleen weet ik niet hoe ik dit duidelijk kan maken naar mijn familie en dan vooral mijn vader.
Hij beweert vanuit zijn beroepsmatige kennis goed te weten wat ASS inhoudt, maar ik ondervind dit absoluut niet zo.
Hij vindt bij alles dat ik me er maar moet over zetten, want dat is bij iedereen zo.
Feestdagen zijn nu eenmaal vermoeiend en lawaaierig dus moet ik daar maar tegen kunnen.
Wel, ik vind dat niet zo vanzelfsprekend en ik heb het er heel moeilijk mee dat dit niet gezien wordt door anderen.
Ik ben al een grens teveel gepasseerd en ik kan er allemaal niet goed meer tegen.
Mijn autisme is geen excuus.
Het is de reden waarop ik het zo moeilijk heb.
Dit is blijkbaar een bijkomende moeilijkheid bij autisme: hoe maak je aan familie en/of anderen duidelijk waarom je het moeilijk hebt met zo'n situaties. Hoe zorg je voor begrip langs beide kanten...
De zoektocht gaat verder.
The festive season, Christmas time....
It's that time of the year when we all feel the pressure of sociaty to be jolly and to come together with family very enthousiastically to celebrate.
I have disliked this time of the year for years now.
For many years I announce I want to take a holiday abroad far away from all the family obligations, but I've never taken the step.
Somewhere deep inside me there is a small voice that says that it's my duty as a daughter to act as if I like it.
The outside pressure is so high: it's just like this and you have to adapt.
Recentely however, I feel some vulcanic fire inside me.
(My therapist will be glad to hear this).
More and more I feel ignored and invisible.
I've felt the consequences of crossing my limits some times;
The last time, 2015, eventually lead to my ASD diagnosis.
Once you cross such a boundary and crash, the next boundary closes in more quickly.
It's very hard to find the balance between staying away from that limit without becoming a recluse.
Every festive season forces me to cross my boundary and I don't want this anymore.
The problem is that I have no idea how I can make this clear to my family and especially my father.
He claims to have a professional knowledge which inclused autism, but I don't think he has.
Every time he says to just get over it, because everybody feels like I do.
It's normal the feel tired during the Christmas holiday and I should be able to cope with it.
Well, I don't cope with it.
I don't think it's obvious and I find it very hard that my difficulties aren't seen by other people.
I've crossed one boundary too much and I'm no longer able to cope with this.
My autism isn't an excuse.
It's the reason why everything is so hard for me.
Apparently this is a normal difficulty when you're on the spectrum: how to explain your family/others why it's all so hard.
How can I makesure there is understanding on both sides....
The search continues....
Het moment van het jaar waarop we onder druk van de maatschappij vrolijk moeten zijn en vol enthousiasme met familie moeten samenkomen om feest te vieren.
De periode waar ik al jaren een hekel aan heb. Al even lang zeg ik dat ik een week vakantie ga nemen in het buitenland om aan die familieverplichtingen te ontsnappen, maar ik heb het nog nooit gedaan.
Ergens denk ik dat het mijn plicht is als dochter om te doen alsof.
De druk van buitenaf dat het zo hoort en dat je je daar maar moet aan aanpassen.
Sinds kort begint er echter wat vulkanisch vuur te borrelen.
(Mijn therapeut gaat dit heel graag horen)
Steeds meer voel ik me genegeerd en onzichtbaar.
Ik heb al enkel keren de gevolgen gevoeld van serieus over mijn grenzen te gaan.
De laatste keer, 2015, heeft uiteindelijk tot de diagnose ASS geleid.
Eens je over zo'n grens gaat en neervalt van uitputting, komt de volgende grens telkens sneller dichterbij.
Het evenwicht vinden om ver genoeg van de grens te blijven zonder een kluizenaar te worden, is al moeilijk genoeg.
Die feestperiode dwingt me om over mijn grens te gaan en ik wil dat niet langer.
Alleen weet ik niet hoe ik dit duidelijk kan maken naar mijn familie en dan vooral mijn vader.
Hij beweert vanuit zijn beroepsmatige kennis goed te weten wat ASS inhoudt, maar ik ondervind dit absoluut niet zo.
Hij vindt bij alles dat ik me er maar moet over zetten, want dat is bij iedereen zo.
Feestdagen zijn nu eenmaal vermoeiend en lawaaierig dus moet ik daar maar tegen kunnen.
Wel, ik vind dat niet zo vanzelfsprekend en ik heb het er heel moeilijk mee dat dit niet gezien wordt door anderen.
Ik ben al een grens teveel gepasseerd en ik kan er allemaal niet goed meer tegen.
Mijn autisme is geen excuus.
Het is de reden waarop ik het zo moeilijk heb.
Dit is blijkbaar een bijkomende moeilijkheid bij autisme: hoe maak je aan familie en/of anderen duidelijk waarom je het moeilijk hebt met zo'n situaties. Hoe zorg je voor begrip langs beide kanten...
De zoektocht gaat verder.
 |
| www.choiceshirts.com |
The festive season, Christmas time....
It's that time of the year when we all feel the pressure of sociaty to be jolly and to come together with family very enthousiastically to celebrate.
I have disliked this time of the year for years now.
For many years I announce I want to take a holiday abroad far away from all the family obligations, but I've never taken the step.
Somewhere deep inside me there is a small voice that says that it's my duty as a daughter to act as if I like it.
The outside pressure is so high: it's just like this and you have to adapt.
Recentely however, I feel some vulcanic fire inside me.
(My therapist will be glad to hear this).
More and more I feel ignored and invisible.
I've felt the consequences of crossing my limits some times;
The last time, 2015, eventually lead to my ASD diagnosis.
Once you cross such a boundary and crash, the next boundary closes in more quickly.
It's very hard to find the balance between staying away from that limit without becoming a recluse.
Every festive season forces me to cross my boundary and I don't want this anymore.
The problem is that I have no idea how I can make this clear to my family and especially my father.
He claims to have a professional knowledge which inclused autism, but I don't think he has.
Every time he says to just get over it, because everybody feels like I do.
It's normal the feel tired during the Christmas holiday and I should be able to cope with it.
Well, I don't cope with it.
I don't think it's obvious and I find it very hard that my difficulties aren't seen by other people.
I've crossed one boundary too much and I'm no longer able to cope with this.
My autism isn't an excuse.
It's the reason why everything is so hard for me.
Apparently this is a normal difficulty when you're on the spectrum: how to explain your family/others why it's all so hard.
How can I makesure there is understanding on both sides....
The search continues....
maandag 23 oktober 2017
Emoties op werk - Emotions at work.
Vorige week hadden we op het werk een grote vergadering die naar mijn gevoel veel te lang duurde. Dat heb ik nogal snel bij vergaderingen waar veel volk samen zit.
Er waren de laatste week al vrij veel vragen en opmerkingen mijn richting uit gekomen in verband met mijn werkinvulling.
Tijdens deze vergadering heeft mijn baas onder andere dan ook even heel kort en zonder veel bijkomende uitleg verteld hoe mijn taakinvulling eruit ziet: ik behoor tot team X en daarnaast help ik bij 3 projecten (A, B en C).
Project A doe ik samen met nog een paar mensen zodat er altijd iemand aanwezig is die dringende vragen kan beantwoorden.
Voor B moet er een dringende inhaalbeweging gedaan worden, maar eens dat gedaan is, zal de werklast vermoedelijk vrij laag zijn.
Mijn hoofdtaak ligt voorlopig hier zodat de achterstand zo snel mogelijk kan ingehaald worden.
Project C is samen met een andere collega die dat werk nu alleen doet.
Met mij erbij kunnen we er ook voor zorgen dat het werk continu gedaan wordt en er geen opstapeling is als er iemand ziek is of met verlof.
Een kwartier na de vergadering stond ik al bij een collega in de bureau.
Mijn brein was in 6de versnelling geschoten en had een groot aantal onduidelijkheden en onzekerheden naar voor gebracht.
Ik had die graag nog opgelost gezien voor ik naar huis vertrok, maar dat bleek nogal utopisch te zijn.
Thuisgekomen heb ik alles genoteerd en een berichtje gestuurd naar baas met de mededeling: ''Er zit iets in mijn hoofd dat er uit moet. Mag ik morgen eens passeren.''
Gelukkig heb ik een baas die dit soort berichtjes kan plaatsen en kreeg ik snel de reactie dat dit geen enkel probleem was.
De dag nadien had baas een hele voormiddag vergadering en liep ik wat te ijsberen.
Uiteindelijk eindigde ik bij baas-adjunct die me vroeg of ik het niet tegen hem wou zeggen.
Hij had ook een luisterend oor ter beschikking en is op de hoogte van mijn ASS.
Even getwijfeld, maar me dan toch maar op een stoel gezet.
Het hoofdspook moest en zou uit mijn hoofd verdwijnen.
Ik heb dus alle vragen en opmerkingen verwoord.
Er ook direct bij gezegd dat ik wel besef dat ik al moeilijkheden zie nog voor ze er zijn, maar dat die onduidelijkheden lastig zijn en dat het toch wel belangrijke punten zijn waar ze rekening mee (gaan) moeten houden.
Hij heeft me overal een antwoord op gegeven op z'n normale, soms ietwat chaotische manier.
De verwarring moet duidelijk zichtbaar geweest zijn, want hij is uiteindelijk geëindigd met heel concreet en gestructureerd alles in ''menuutjes'' te steken.
Op die manier kreeg ik een beter overzicht van wanneer ik wat moet doen, waar en met wie.
Ik had dat ook zelf uit z'n uitleg kunnen halen, maar het feit dat hij het vanzelf structureerde, gaf me het gevoel dat hij perfect wist wat ik nodig had.
In de namiddag kwam baas dan even dag zeggen en zei direct dat ze al gehoord had dat ik bij baas-adjunct geweest was. Baas kneep me even in de schouder en was duidelijk blij dat alles duidelijk was voor mij.
Achteraf voelde ik me vreemd.
Alsof er diep vanbinnen een nieuwe emotie wakker was geworden.
Sinds vrijdag ben ik dus aan het zoeken naar wat ik nu eigenlijk voel.
Met hulp van de echtgenoot, vrienden/collega's en mijn emotiekaartjes ben ik al tot de volgende emoties gekomen:
- dankbaarheid
- begrepen voelen
- respect en appreciatie
- aanvaard voelen
- opluchting
Of er een woord bestaat dat al deze emoties samenvat, weet ik niet.
Wat ik wel weet, is dat de combinatie aangenaam is.
Na al die jaren werken, heb ik eindelijk een baas en adjunct-baas die me proberen volgen en willen dat ik me goed voel en daar ook best wel veel voor doen.
Ik doe mijn werk zelfstandig en goed.
Ze begrijpen de moeilijkheden en zonder betuttelend te zijn, helpen ze op hun manier.
Ik ben welkom met vragen en opmerkingen, ook al zijn die niet altijd even werkgerelateerd.
Alleen al die bereikbaarheid geeft me veel rust.
Last week we had a big meeting at work which lasted too long.
For me it's quickly too long, especially when there are lots of people.
I noticed that several colleagues had had some questions and remarks about my work.
Not about the quality, but about the quantity and the diversity.
During the meeting my boss explained very short and without much words what I'm doing: I am part of team X and I help with 3 projects (A, B and C).
Project A is together with 2-3 other colleagues so there is always one person present to help with urgent questions.
Project B has a huge backlog that needs catching up.
This will temporarily je my main job.
Project C is a project where one person is working in, but she needs help so the work is also done when she's sick or on holiday.
Fifteen minutes after the end of the meeting I stood at the desk of a colleague.
My brain had found its sixth gear and suddenly there were a lot of uncertainties and ambiguities.
I would have preferred to solve them before I went home, but that was rather utopian.
Once at home I wrote everything down and send boss a message: "There is something in my head that needs to come out. Can I talk to you tomorrow?".
Luckily my boss knows me and knows how to interpret a message like this so soon after it she answered that I would be welcome.
The day after the meeting boss herself had a lot of meetings before noon.
I was pacing and ended up with deputy-boss.
He asked me if I didn't want to tell him what was bothering me.
He wanted to lend me his ear ánd he knows about my ASD.
I was in doubt for only a couple of seconds, but that "mindghost" just had to go.
I told him about all my questions and remarks, immediately mentioning that I know I'm seeing difficulties before they are visible.
But all these uncertanties are hard and for me they are important enough to be taken into account.
He gave me all the answers I needed in his usual somewhat chaotic manner.
I think my confusion must have been obvious because he ended with a very concrete and structured "menu".
In doing this he helped me get an overview of when I should do what jobs,where and with who.
I could have understood it just by myself, but the fact that he structured it all by himself, I had the feeling he knew what I needed.
Boss came by in the afternoon to say hello and to tell me she already knew I talked to her deputy.
She gave me shoulder squeeze and was clearly happy that it was all clear to me.
Afterwards I felt strange, like someting had awoken deep inside me.
I've been looking for a way to describe it for the last 3 days.
With help of the husband, friends/colleagues and by using my emotion cards I found the following emotions that might be what I'm feeling:
- gratefulness
- understanding
- respect and appreciation
- acceptance
- relief
I'm not sure if there is a word that combines all these emotions, but I do know that I like this feeling.
After all those years of work I finally have a boss and deputy that want to help me, want me to feel good and are willing to follow me and do a lot for me.
I can work completely independant and I know my job.
They understand what's difficult and they help me without patronising.
I'm always welcome with all my questions and my comments, even when they aren,'t completely work-related.
This alone makes offers me peace.
Er waren de laatste week al vrij veel vragen en opmerkingen mijn richting uit gekomen in verband met mijn werkinvulling.
Tijdens deze vergadering heeft mijn baas onder andere dan ook even heel kort en zonder veel bijkomende uitleg verteld hoe mijn taakinvulling eruit ziet: ik behoor tot team X en daarnaast help ik bij 3 projecten (A, B en C).
Project A doe ik samen met nog een paar mensen zodat er altijd iemand aanwezig is die dringende vragen kan beantwoorden.
Voor B moet er een dringende inhaalbeweging gedaan worden, maar eens dat gedaan is, zal de werklast vermoedelijk vrij laag zijn.
Mijn hoofdtaak ligt voorlopig hier zodat de achterstand zo snel mogelijk kan ingehaald worden.
Project C is samen met een andere collega die dat werk nu alleen doet.
Met mij erbij kunnen we er ook voor zorgen dat het werk continu gedaan wordt en er geen opstapeling is als er iemand ziek is of met verlof.
Een kwartier na de vergadering stond ik al bij een collega in de bureau.
Mijn brein was in 6de versnelling geschoten en had een groot aantal onduidelijkheden en onzekerheden naar voor gebracht.
Ik had die graag nog opgelost gezien voor ik naar huis vertrok, maar dat bleek nogal utopisch te zijn.
Thuisgekomen heb ik alles genoteerd en een berichtje gestuurd naar baas met de mededeling: ''Er zit iets in mijn hoofd dat er uit moet. Mag ik morgen eens passeren.''
Gelukkig heb ik een baas die dit soort berichtjes kan plaatsen en kreeg ik snel de reactie dat dit geen enkel probleem was.
De dag nadien had baas een hele voormiddag vergadering en liep ik wat te ijsberen.
Uiteindelijk eindigde ik bij baas-adjunct die me vroeg of ik het niet tegen hem wou zeggen.
Hij had ook een luisterend oor ter beschikking en is op de hoogte van mijn ASS.
Even getwijfeld, maar me dan toch maar op een stoel gezet.
Het hoofdspook moest en zou uit mijn hoofd verdwijnen.
Ik heb dus alle vragen en opmerkingen verwoord.
Er ook direct bij gezegd dat ik wel besef dat ik al moeilijkheden zie nog voor ze er zijn, maar dat die onduidelijkheden lastig zijn en dat het toch wel belangrijke punten zijn waar ze rekening mee (gaan) moeten houden.
Hij heeft me overal een antwoord op gegeven op z'n normale, soms ietwat chaotische manier.
De verwarring moet duidelijk zichtbaar geweest zijn, want hij is uiteindelijk geëindigd met heel concreet en gestructureerd alles in ''menuutjes'' te steken.
Op die manier kreeg ik een beter overzicht van wanneer ik wat moet doen, waar en met wie.
Ik had dat ook zelf uit z'n uitleg kunnen halen, maar het feit dat hij het vanzelf structureerde, gaf me het gevoel dat hij perfect wist wat ik nodig had.
In de namiddag kwam baas dan even dag zeggen en zei direct dat ze al gehoord had dat ik bij baas-adjunct geweest was. Baas kneep me even in de schouder en was duidelijk blij dat alles duidelijk was voor mij.
Achteraf voelde ik me vreemd.
Alsof er diep vanbinnen een nieuwe emotie wakker was geworden.
Sinds vrijdag ben ik dus aan het zoeken naar wat ik nu eigenlijk voel.
Met hulp van de echtgenoot, vrienden/collega's en mijn emotiekaartjes ben ik al tot de volgende emoties gekomen:
- dankbaarheid
- begrepen voelen
- respect en appreciatie
- aanvaard voelen
- opluchting
Of er een woord bestaat dat al deze emoties samenvat, weet ik niet.
Wat ik wel weet, is dat de combinatie aangenaam is.
Na al die jaren werken, heb ik eindelijk een baas en adjunct-baas die me proberen volgen en willen dat ik me goed voel en daar ook best wel veel voor doen.
Ik doe mijn werk zelfstandig en goed.
Ze begrijpen de moeilijkheden en zonder betuttelend te zijn, helpen ze op hun manier.
Ik ben welkom met vragen en opmerkingen, ook al zijn die niet altijd even werkgerelateerd.
Alleen al die bereikbaarheid geeft me veel rust.
 |
| http://photo.elsoar.com/wallpapers/wp-content/uploads/animals/aniwall/Fantastic-Cat-Looking-Forward-To-Light.jpg |
Last week we had a big meeting at work which lasted too long.
For me it's quickly too long, especially when there are lots of people.
I noticed that several colleagues had had some questions and remarks about my work.
Not about the quality, but about the quantity and the diversity.
During the meeting my boss explained very short and without much words what I'm doing: I am part of team X and I help with 3 projects (A, B and C).
Project A is together with 2-3 other colleagues so there is always one person present to help with urgent questions.
Project B has a huge backlog that needs catching up.
This will temporarily je my main job.
Project C is a project where one person is working in, but she needs help so the work is also done when she's sick or on holiday.
Fifteen minutes after the end of the meeting I stood at the desk of a colleague.
My brain had found its sixth gear and suddenly there were a lot of uncertainties and ambiguities.
I would have preferred to solve them before I went home, but that was rather utopian.
Once at home I wrote everything down and send boss a message: "There is something in my head that needs to come out. Can I talk to you tomorrow?".
Luckily my boss knows me and knows how to interpret a message like this so soon after it she answered that I would be welcome.
The day after the meeting boss herself had a lot of meetings before noon.
I was pacing and ended up with deputy-boss.
He asked me if I didn't want to tell him what was bothering me.
He wanted to lend me his ear ánd he knows about my ASD.
I was in doubt for only a couple of seconds, but that "mindghost" just had to go.
I told him about all my questions and remarks, immediately mentioning that I know I'm seeing difficulties before they are visible.
But all these uncertanties are hard and for me they are important enough to be taken into account.
He gave me all the answers I needed in his usual somewhat chaotic manner.
I think my confusion must have been obvious because he ended with a very concrete and structured "menu".
In doing this he helped me get an overview of when I should do what jobs,where and with who.
I could have understood it just by myself, but the fact that he structured it all by himself, I had the feeling he knew what I needed.
Boss came by in the afternoon to say hello and to tell me she already knew I talked to her deputy.
She gave me shoulder squeeze and was clearly happy that it was all clear to me.
Afterwards I felt strange, like someting had awoken deep inside me.
I've been looking for a way to describe it for the last 3 days.
With help of the husband, friends/colleagues and by using my emotion cards I found the following emotions that might be what I'm feeling:
- gratefulness
- understanding
- respect and appreciation
- acceptance
- relief
I'm not sure if there is a word that combines all these emotions, but I do know that I like this feeling.
After all those years of work I finally have a boss and deputy that want to help me, want me to feel good and are willing to follow me and do a lot for me.
I can work completely independant and I know my job.
They understand what's difficult and they help me without patronising.
I'm always welcome with all my questions and my comments, even when they aren,'t completely work-related.
This alone makes offers me peace.
zondag 17 september 2017
Autisme en collega's - Autism and colleagues.
Ik heb een hele drukke week achter de rug met een therapiesessie waarin ik blokkeerde, een voorbereiding en deelname aan een teambuilding en een belangrijke beslissing.
Over het laatste wil ik het nu hebben, de eerste twee komen later aan bod.
Ik werk nu 2 maanden op mijn nieuwe dienst en na een inloopperiode van 2 weken werd ik toegewezen aan een klein team van (met mij erbij) 3 personen. Twee mannen van 50+ en 60+ en ik (vrouw, 35).
Ik heb me op mijn nieuwe taak gesmeten, vol enthousiasme, ondanks dat ik door onvoorziene omstandigheden af en toe in het diepe werd gegooid.
De voorbije 2 weken heb ik echter gemerkt dat er iets mis is.
Wie, net als ik, al meermaals tegen een muur gebotst is, die weet dat je een nieuwe muur steeds sneller tegenkomt. Het is dan ook heel belangrijk om je eigen alarmsignalen te herkennen.
Het begon me op te vallen dat het steeds langer duurrde om in te slapen en dat ik op onmenselijk vroege uurtjes wakker werd zonder opnieuw in slaap te vallen.
Tijdens de therapiesessie deze week werd duidelijk wat er mis gaat: ik ben teveel aan het compenseren en camoufleren waardoor ik mezelf uit het oog verlies. Ik ga nerveus werken en durf mezelf niet te zijn. Ik ben niet langer op mijn gemak.
Er zijn 2 collega's die mijn ASS opgemerkt hebben omdat ze er zelf ervaring mee hebben (zoon en broer). Als zij er niet zijn, loop ik verloren.
Naast het slaapprobleem ben ik ook emotioneler geworden. Deels ligt dit natuurlijk aan de vermoeidheid, maar het is ook een alarmsignaal.
Na heel wat wikken en wegen, in samenspraak met mijn therapeute en de collega's die het al weten, heb ik dus besloten om mijn 2 rechtstreekse collega's en mijn diensthoofd op de hoogte te brengen van mijn autisme.
Er over schrijven is voor mij veel makkelijker dan er over praten dus heb ik het op papier gezet en afgegeven. Achteraf hebben we er over gesproken. De reacties zijn voorlopig positief, oplossingsgericht en begripvol.
Ik deel mijn "brief" hier in de hoop dat ik er anderen mee kan helpen.
I've had a really busy week with a therapysession in which I completely froze, the preparation and participation of a teambuilding and an important decision.
I want to tell you about that decision. The other 2 items will probably come later.
I've been doing my new job for about 2 months. After an inital run-in I was assigned to a small team of 3 persons (including me). Two men of 50+ and 60+ and then me, woman, 35.
I started my new job full of enthousiasm, despite the fact that, due to unforeseen circumstances, I've been sometimes thrown in the deep without the necessary guidance.
Unfortunately I noticed the past 2 weeks something wasn't right.
All who crashed into a wall before will know that the distance till the next wall becomes shorter every time. It's very important to know your own alarm signals.
Day by day it took me more time to fall asleep and I woke up much too early.
During my last therapy session it became clear that I've been compensating and cloaking myself too much. I'm losing myself. I go to work full of nerves and I am afraid to show myself.
I'm no longer at ease.
There are 2 colleagues who noticed my ASD because they have experience with autism (son and brother with autism), but when they are not around I feel lost.
My second alarm signal is being more emotional. Of course it's partly due to not sleeping enough, but I feel the tears are present all the time and that's not good.
After much deliberation, talking with my therapist and the colleagues that already know my ASD, I decided to inform my 2 teammates and my head of service.
Writing about my ASD is much easier than talking so I wrote it in a letter. We talked about it afterwards. For now the reactions are positive, understanding and solution-focused.
I share my letter here because I hope it might help someone else to take the step and be open about their autism.
Over het laatste wil ik het nu hebben, de eerste twee komen later aan bod.
Ik werk nu 2 maanden op mijn nieuwe dienst en na een inloopperiode van 2 weken werd ik toegewezen aan een klein team van (met mij erbij) 3 personen. Twee mannen van 50+ en 60+ en ik (vrouw, 35).
Ik heb me op mijn nieuwe taak gesmeten, vol enthousiasme, ondanks dat ik door onvoorziene omstandigheden af en toe in het diepe werd gegooid.
De voorbije 2 weken heb ik echter gemerkt dat er iets mis is.
Wie, net als ik, al meermaals tegen een muur gebotst is, die weet dat je een nieuwe muur steeds sneller tegenkomt. Het is dan ook heel belangrijk om je eigen alarmsignalen te herkennen.
Het begon me op te vallen dat het steeds langer duurrde om in te slapen en dat ik op onmenselijk vroege uurtjes wakker werd zonder opnieuw in slaap te vallen.
Tijdens de therapiesessie deze week werd duidelijk wat er mis gaat: ik ben teveel aan het compenseren en camoufleren waardoor ik mezelf uit het oog verlies. Ik ga nerveus werken en durf mezelf niet te zijn. Ik ben niet langer op mijn gemak.
Er zijn 2 collega's die mijn ASS opgemerkt hebben omdat ze er zelf ervaring mee hebben (zoon en broer). Als zij er niet zijn, loop ik verloren.
Naast het slaapprobleem ben ik ook emotioneler geworden. Deels ligt dit natuurlijk aan de vermoeidheid, maar het is ook een alarmsignaal.
Na heel wat wikken en wegen, in samenspraak met mijn therapeute en de collega's die het al weten, heb ik dus besloten om mijn 2 rechtstreekse collega's en mijn diensthoofd op de hoogte te brengen van mijn autisme.
Er over schrijven is voor mij veel makkelijker dan er over praten dus heb ik het op papier gezet en afgegeven. Achteraf hebben we er over gesproken. De reacties zijn voorlopig positief, oplossingsgericht en begripvol.
Ik deel mijn "brief" hier in de hoop dat ik er anderen mee kan helpen.
Praten
over mezelf gaat moeilijk.
Schrijven
vind ik makkelijker.
Ook
al probeer ik het zo goed mogelijk te camoufleren, toch denk ik dat jullie al
gemerkt hebben dat ik “anders” ben. Wat voor jullie vanzelfsprekend lijkt, is
dat niet altijd voor mij.
Ik
heb lang getwijfeld wat ik zou doen, maar ik voel zelf al aan dat ik me steeds
minder op mijn gemak voel en steeds meer mezelf probeer te verbergen.
Ik
loop steeds meer op de toppen van mijn tenen en ik ben mijn grenzen aan het
overschrijden.
Aangezien
het niet de bedoeling is of kan zijn om met stress te komen werken en met een
hoofd dat op barsten staat ’s avonds naar huis te gaan, moet ik er nu iets aan
doen.
Ik
heb autisme.
Voila,
’t is gezegd.
Al
zeg ik zelf liever dat ik me in het autismespectrum bevind.
Voor
jullie zeggen dat iedereen wel iets mankeert en iedereen wel een beetje
autistisch is: ik ben officieel getest en gediagnosticeerd. Een diagnose die
niet lichtzinnig gegeven wordt en waar een degelijk onderzoek aan vooraf gaat.
Een diagnose die enkel gegeven wordt wanneer je duidelijk kan aantonen en het
ook duidelijk is dat je er last van hebt in je dagelijkse leven.
De
keuze voor deze diagnose is pas na veel overwegen genomen. De reden waarom ik
dit heb laten testen, doet in deze situatie niet ter zake. Feit is dat ik
volledig vastliep en nog steeds regelmatig vastloop in mijn leven. Hiervoor ben
ik dan ook in begeleiding.
Iedereen
met autisme is anders. Het spectrum is heel erg breed en de clichés uit de media
(Rainman, Sheldon Cooper) zal je zelden in het echte leven tegenkomen. Er is
ook een heel groot verschil tussen mannen en vrouwen met autisme, net zoals
tussen mensen met een lage en normale/hoge intelligentie.
Zoals
je geen 2 “gewone” mensen met elkaar kan vergelijken, kan je dat ook niet met
mensen met ASS. Mensen met ASS zijn in veel gevallen goed in staat om zich
staande te houden in de maatschappij. Op een bepaald ogenblik kan er echter
zo’n belasting ontstaan dat de aangeleerde coping mechanismen niet langer
voldoende zijn.
Wij
hebben letterlijk een andere brein en zien/horen/voelen/verwerken/begrijpen
dingen op een andere manier.
Wat
echter wel voor iedereen met autisme hetzelfde is, is dat ze allemaal dezelfde
“basisproblemen” hebben:
-
sociale communicatie en sociaal gedrag, non-verbale communicatie, ontwikkelen
en onderhouden van relaties/vriendschap
-
tics/repetitieve gedragingen (niet altijd uiterlijk zichtbaar),
beperkte/gefixeerde interesses, sensorische overgevoeligheid.
Korte
schets van wat mijn spectrum inhoudt:
·
Heel prikkelgevoelig
(geluid, licht, tast, geur) met veel zicht op detail. Zeker op vlak van geluid
ben ik enorm gevoelig. Hierdoor is werken met radio, over en weer geloop heel
moeilijk. Alles komt ongefilterd binnen en ik kan de grootte van de filter niet
regelen.. Om het duidelijk te maken, kun je je voorstellen dat je rondloopt in
Ikea tijdens de solden op het drukste moment van de dag. Ook een mogelijke
vergelijking is deze: jouw radio staat afgesteld tussen 2 frequenties in
waardoor je 2 posten tegelijk hoort. De radio van de collega naast je staat
tussen 2 andere frequenties afgesteld. Probeer dan maar dag in dag uit te
werken in dit geroezemoes. Het grote verschil is dat jullie weg kunnen gaan uit
Ikea of de radio kunnen afstellen, maar ik kan niet weglopen uit mijn hoofd. Ik
kan dit oplossen door naar white noise te luisteren op mijn ipod met Bose noise
cancelling oortjes, maar dan ben ik helemaal afgesloten. Een andere optie is om
het gebruik van radio in de mate van het mogelijk (mits afspraken?) te beperken
bv. Een paar uur wel, een paar uur niet, of voormiddag/namiddag afwisselen? Stilte
is voor mij levensnoodzakelijk.
·
Bovengemiddelde
intelligentie met een heel hoge verwerkingssnelheid. Dit betekent dat ik
meestal al 4 stappen verder zit in mijn denkwerk terwijl een ander nog aan stap
2 zit. Hierdoor lijk ik soms vreemde denksprongen te maken.
·
Zowel bij langere
taken als bij korte opdrachten een heel hoog werktempo. Zeggen dat ik trager
moet werken, is als tegen een fietser zeggen dat hij continu moet remmen
terwijl hij fietst of tegen iemand zeggen dat hij verplicht sneller moet
werken. Zoiets houdt niemand vol….
·
Enkel bij een
grote hoeveelheid werk die mentaal ook belastend genoeg is, kan ik me voor 100%
concentreren en op mijn gemak werken met een minimum aan fouten. 100% foutloos
werken is echter altijd een werkpunt (en een illusie?).
·
Weinig sociale
behoefte in de zin dat pauze rond de tafel niet aan mij besteed is. Ik kan
echter wel enorm genieten van een één op één gesprek of max met 3. Meer dan 2
mensen rondom mij voelt al aan als een massa en is heel belastend. Gesprekken
volgen en hierop inpikken is niet altijd evident. Het interpreteren van wat gezegd
wordt, duurt soms wat langer.
·
Ondanks die
mindere sociale behoefte heb ik echt wel sociaal contact nodig. Ik heb mensen
rondom mij nodig, en ik zal ook zelf spontaan contact zoeken, maar de dosering
en de manier waarop is anders.
·
Spontaan een
gesprek starten en gaande houden is niet evident. Ik vraag ook regelmatig
verduidelijking waar het voor jullie van nature uit duidelijk is.
·
Weinig
zelfvertrouwen en laag zelfbeeld ook al lijkt het naar buiten toe het
omgekeerde.
·
Koetjes en
kalfjes gesprekken vind ik moeilijk. Ik ben meer van het principe: “als ik
niets zinnig te vertellen hebt, dan zeg ik liever niets.”
·
Praten over
moeilijke en/of persoonlijke problemen lukt niet goed. Ik heb de neiging om me
helemaal in mezelf terug te trekken als ik het moeilijk krijg. Ik kan verbaal
niet goed uitleggen wat er in me omgaat. Schriftelijk lukt dat wel omdat ik dan
meer tijd heb om op de juiste woorden te komen en de dingen te benoemen.
·
Heel emotioneel
en begaan met anderen. Tranen zijn bij mij hét teken dat er iets niet in orde
is en worden nooit gebruikt om iets te bekomen. Tranen kunnen een eerste uiting
zijn van vermoeidheid, onzekerheid, frustratie, onmacht, pijn, verdriet…. Het
kan alleen een tijdje duren voor ik zelf goed besef wat er juist aan de hand
is.
·
Ik ben niet goed
met vage opdrachten en vragen. Concrete, duidelijk taken met een duidelijke
deadline en/of de bereidheid van collega’s om me te helpen de hoofdzaak van de
bijzaak te onderscheiden. Ondanks mijn hoge verwerkingssnelheid kan ik soms
traag lijken omdat ik de link tussen woord en context moet maken.
·
Beeldspraak en
voorbeelden zijn noodzakelijk. Ik denk hoofdzakelijk in beelden en als jullie
beeldspraak gebruiken, zie ik letterlijk beter wat er bedoeld wordt.
·
Tussen de lijnen
lezen, lukt niet goed. Net zoals omgaan met vage begrippen als “straks”,
“misschien”. Zoals ik niet goed tussen de lijnen lees/hoor, zo praat/schrijf ik
ook. Probeer dus liever niets tussen de lijnen te lezen bij mij. Vraag het
liever dan iets te veronderstellen. Ik geef altijd eerlijk antwoord op een
concrete vraag.
·
Liegen kan ik
niet en als ik het doe, is het overduidelijk. Ik zal ook nooit iemand
doelbewust kwetsen. Ik doe niet bij een ander wat ik zelf niet leuk zou vinden.
Het kan wel gebeuren dat ik iets zeg zonder de impact te beseffen en daar mag
je me gerust op wijzen.
·
Humor durft
moeilijk te zijn. Ik kan niet goed onderscheiden wanneer iemand een grapje
maakt en wanneer niet. Beter is dus om snel genoeg, wanneer duidelijk is dat ik
echt niet kan volgen, de grap dan ook uit te leggen.
·
Ik ben niet zo
goed met het concept “tijd” waardoor ik niet goed kan inschatten hoeveel werk
ik aan iets zal hebben. Hierdoor plan ik ofwel veel te veel in ofwel te weinig.
·
Stress is mijn
tweede natuur J. Ik bijt me in alles vast en kan heel moeilijk
loslaten. Ook hier kunnen collega’s helpen door me af en toe figuurlijk een
klop op de kop te geven en me te verplichten om te pauzeren of te stoppen.
Ook
al lijk ik misschien geen of slechts “licht” autisme te hebben, toch is het
meer dan een beetje en heeft het een serieuze impact op mijn leven.
Door
mijn intelligentie ben ik in staat om heel veel zaken te compenseren en te
camoufleren, maar dat lukt nooit en zeker niet voor langere tijd voor 100%. Het
is daarom ook noodzakelijk dat ik “mezelf” kan zijn en dat daar op de een of
andere manier wat rekening mee gehouden wordt.
Jullie
hoeven me niet anders te behandelen dan nu. Ik ben geen kasplantje en kan best
wel wat verdragen. Als jullie iets doen/zeggen, wees jullie er dan gewoon van
bewust dat mijn reactie niet noodzakelijk die reactie zal zijn die jullie
verwachten. Als dit zo is, is het best om me dit vriendelijk duidelijk te maken
en concreet (liefst zelfs met veel beeldspraak) uitleg te geven. Ook op
werkvlak heb ik soms wat meer ondersteuning nodig om te starten. Eens ik goed
weet hoe ik te werk moet gaan en hoe diep ik mag/moet graven, kan ik volledig
zelfstandig werken.
Eigenlijk,
heel algemeen gezegd: als jullie bereid zijn om met mijn eigenaardigheden extra
rekening te houden en misschien nog net iets meer tijd, energie en geduld in
mij te steken, op een respectvolle wijze, en me hierbij de nodige positieve
feedback te geven dan krijgen jullie een ongelofelijke loyale, enthousiaste en
werkwillige collega in de plaats.
I've had a really busy week with a therapysession in which I completely froze, the preparation and participation of a teambuilding and an important decision.
I want to tell you about that decision. The other 2 items will probably come later.
I've been doing my new job for about 2 months. After an inital run-in I was assigned to a small team of 3 persons (including me). Two men of 50+ and 60+ and then me, woman, 35.
I started my new job full of enthousiasm, despite the fact that, due to unforeseen circumstances, I've been sometimes thrown in the deep without the necessary guidance.
Unfortunately I noticed the past 2 weeks something wasn't right.
All who crashed into a wall before will know that the distance till the next wall becomes shorter every time. It's very important to know your own alarm signals.
Day by day it took me more time to fall asleep and I woke up much too early.
During my last therapy session it became clear that I've been compensating and cloaking myself too much. I'm losing myself. I go to work full of nerves and I am afraid to show myself.
I'm no longer at ease.
There are 2 colleagues who noticed my ASD because they have experience with autism (son and brother with autism), but when they are not around I feel lost.
My second alarm signal is being more emotional. Of course it's partly due to not sleeping enough, but I feel the tears are present all the time and that's not good.
After much deliberation, talking with my therapist and the colleagues that already know my ASD, I decided to inform my 2 teammates and my head of service.
Writing about my ASD is much easier than talking so I wrote it in a letter. We talked about it afterwards. For now the reactions are positive, understanding and solution-focused.
I share my letter here because I hope it might help someone else to take the step and be open about their autism.
Talking about myself is difficult.
Writing is easier.
I've been trying to camouflage it, but I'm sure you've noticed something "different" about me. Things that are obvious to you aren't always obvious to me.
I've been thinking about it a long time, but I'm no longer at ease and I feel that I'm hiding myself more and more.
I'm walking on tip toes and crossing my boundaries.
Given that it can't be the point to come to work full of stress and going home with a head about to burst, I have to do something.
I have autism.
There, I said it.
Although I prefer "I am on the autism spectrum."
Before you say that everybody has problems and everybody is a bit autistic: I have an official diagnosis and have been tested officially. That diagnosis is never given lightly and it takes a lot of tests. You only get this diagnosis when the test results are clear and you can indicate you suffer daily.
It took a lot of time before I decided to get the tests done. The reason why isn't important now. You only should know that I already had several break downs and they still happen regularly. That's also why I'm in therapy.
Everyone with autism is different. It's a broad spectrum and you won't see the media cliché (rainman, Sheldon Cooper) in real life. Also, there is a big difference between men and women with autism, just as between people with a low or medium/high intelligence.
You can't compare 2 "normal" people and you shouldn't do this with people with ASD.
People with ASD are often quite capable of dealing with life, work and this society. But there can be a moment when the burden gets too heavy and their coping mechanisms aren't enough.
We literally have a different brain and see/hear/feel/process/understand things differently.
However we all have the same "basic" problems:
- Social communication and social behaviour, non-verbal communication, establishing and maintaining relations/friendship
- tics/repetitive behaviour (not always visible), limited/fixed interests, hypersensitivity.
Summary of my spectrum:
- highly hypersensitive (noise, light, taste, smell) and attention to detail. Especially sensitive for noise. Working with a radio and people walking by is very difficult. It all enters my head unfiltered and I can't change the size of that filter. Two examples to help you understand this: imagine you are walking in Ikea during the sales on the busiest moment of the day. Second example: imagine your radio is tuned between 2 frequencies so you hear 2 programmes at once. The radio of your neighbour is tuned between 2 different frequencies. So you're working with the static noise of the radio and the sounds of 4 different programs. Try and work with this noise for 8 hours a day. You can walk away from the noise or leave Ikea, but I can't leave my head. I can solve this a little bit by listening to white noise with my Bose noise cancelling earplugs, but than I'm completely cut off. A different option might be limiting the use of the radio f.e. switching between a couple of hours radio on/off. For me silence is vital.
- Intelligence above average with a very high processing speed. This means I usually am 4 steps ahead of you and it might seem I make really strange "thought jumps".
- Always a very high work pace. Asking me constantly to slow down is like telling a biker he should brake while cycling or like forcing someone constantly to work faster. No one can keep up with this.
- I can only concentrate 100% and work with a minimum of mistakes when I have a lot of work that is mentally taxing. Making no mistakes at all is always an issue (and an illusion?).
- I have very few social needs. Taking a break with colleagues around the table is not relaxing for me. I can, however, really enjoy a talk one on one or with max 3 persons. More than 2 people around me feels like a mass and is really taxing. Following and participating in conversations is difficult, so is interpreting what's being said.
- Even with fewer social needs I really do need social contact. I need people around me and I will look for contact with them, but in a different way and less than you.
- Starting a conversation spontaneously and keeping it going is difficult. I tend to ask to explain/clarify things that are evident for you.
- low self-esteem and not a lot of confidence.
- Small talk is difficult. I'm more like: "when I have nothing meaningful to say I just don't say anything.".
- Talking about difficult and/or personal problems is hard. I tend to retreat inside myself when things get hard. I can't explain verbally what's going on. I can write it down because writing gives me more time to find the right words and meanings.
- very emotional and concerned about people. I cry easily but tears are a sign that something isn't right. Tears are never used to get something. Crying can be: being tired, insecure, frustrated, helplessness, ineptitude, pain, sadness.... It can take a long time before I know what's going on and what I'm feeling.
- I can't cope with vague tasks and questions. You need to give me a clear instruction/deadline and/or give me some help to distinguish main and side issues. Even with my high processing speed I might seem slow because I need to make the link between word and context.
- Using images and examples is necessary. I think primarily in images and if you use them I literally see what you mean.
- I'm not good at reading between lines, nor with vague terms like "soon", "maybe". As I can't read between lines, I don't talk/write between lines. Don't try and do this when I say something. I prefer you ask me instead of assuming things. I will always give you a correct answer to a specific question.
- I can't lie and when I do you'll see it. I won't hurt people on purpose. I treat people like I want to be treated. It is however possible that I say things without realizing the impact. When I do this, you should tell me.
- Humour can be difficult. I don't alway get the joke. When you notice this it's best to explain it.
- "Time" is a difficult concept for me. Estimating how much time I need to finish a job isn't easy so I might be planning too much or not enough.
- Stress is my second nature. I'm like a pitbull and I sink my teeth in a lot and I can't let go. You, as my colleagues, can help me by hitting me on the head (figuratively) and forcing me to stop or to pause.
You might think I don't have ASD or just "light" autism, but I can assure you my ASD has a huge impact on my life. Thanks to my intelligence I can compensate and cope with a lot, but not for a long time and never for 100%. It's vital that I can be myself and that you try to bear this in mind.
You don't have to treat me differently than before. I'm not a vegetable and I can endure quite a lot. Just keep in mind that my reaction might not be what you expected when you do/say stuff. If you see this, be kind and explain what you meant using metaphores. I might also need a bit more guidance at work to get started. Once I know how to do something and how deep I can put my teeth in I can work completely independant.
Actually, in general: if you are willing to keep in mind my peculiarities and maybe give me a bit more time, energy and patience, respectfully and with positive feedback you will have a very loyal, enthousiastic and willing colleague.
zondag 30 juli 2017
ASS en collega's - ASD and colleagues.
Stilaan leer ik mijn nieuwe collega's een beetje kennen.
Zo hoorde ik via via dat er iemand was die graag bordspellen speelt.
Aangezien wij dat thuis ook doen, was het makkelijk om een gesprek aan te knopen met die collega.
Naast de bordspellen blijken we ook een voorliefde te hebben voor strips en fantasy.
Ook voor haar is het een verademing om eens iemand tegen te komen die dezelfde "rare" hobby's heeft.
Collega heeft een zoon met autisme waar ze heel open over praat.
We hadden vorige week een 1 op 1 gesprek waarin ze dit vertelde.
Hij is ongeveer 12-13 jaar oud en recent volgde ze een cursus over autisme en hoe er mee omgaan.
Daar hadden de organisatoren opgemerkt dat het niet enkel de zoon was die ASS heeft, maar dat de mama het zo goed als zeker ook heeft.
Ze gaat volledig akkoord met het vermoeden en twijfelt of ze nu voor een volledige diagnose zou gaan of niet.
Schoorvoetend liet ik vallen dat ikzelf ook die diagnose heb.
Antwoord van de collega: "Ik wist het al. Het was me al opgevallen in de manier waarop je reageert op de anderen en de antwoorden die je geeft op hun vragen. Maar om je gerust te stellen: het valt niet echt op hoor. 't Is omdat ik er zelf middenin zie dat ik het herken."
Dit kwam toch wel wat hard aan.
De allereerste keer dat iemand me zegt dat mijn ASS zichtbaar is als ASS.
Daar moest ik toch eventjes van bekomen.
Al duurde dat niet lang.
Ik weet al langer dat anderen wel merken dat er iets "vreemds" is aan me zonder dat ze het kunnen duiden.
Nu is er eindelijk eens iemand die mijn reacties en gedrag herkent en kan plaatsen.
Eerlijk gezegd is het een hele opluchting.
Met de jobverandering ben ik ook mijn referentiecollega kwijtgeraakt.
Hij is wel nog bereikbaar, maar aangezien hij niet meer naast mij zit, is het ook voor hem moeilijker geworden om situaties in te schatten aan de hand van mijn verhaal.
Ik heb dan ook mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd aan de nieuwe collega of ze het ziet zitten om een soort van referentie te zijn voor mij.
Iemand waar ik naartoe kan gaan als het niet gaat en ik niet kan uitleggen wat er niet gaat.
Iemand die me kan helpen met de sociale spelregels tussen al mijn nieuwe collega's.
Iemand die me kan helpen wanneer mijn contextblindheid de overhand neemt.
Iemand waarmee ik over autisme kan praten, ervaringsdeskundigen onder elkaar.
Ze zei "ja", blij dat ze ook eindelijk iemand heeft om mee te praten over autisme.
Een stukje thuiskomen op het werk.
Slowly I'm getting to know my new colleagues.
Someone told me that there's a colleague who likes playing boardgames.
Knowing this made it much easier for me to start a conversation.
Apart from boardgames we apparently have the same interests in comics and graphic novels as well.
For that colleague it was a refreshing change to meet someone with the same "odd" hobby's.
One day she was openly talking about her 13 year old son with autism.
We had a 1 on 1 conversation that time.
She was telling me about a course about autism and how to deal with a kid with autism.
The organisation had mentioned that it wasn't just her son having ASD, but almost certainly she as well.
She agreed with this idea and is now struggling with the decision wether or not to go for a full scale testing and diagnosis.
Very hesitantly I mentioned my diagnosis.
Answer of the colleague: "I knew that already. I noticed it by the way you react to others and by the answers you give them. But you know, it's not that obvious. It's because of myself, my son and that course that I recognise it in you."
It came as quite a shock to me.
This was the very first time that someone tells me my ASD is visible as ASD.
It took me some minutes to get myself back together.
I've known for some time that other people notice something "strange" when they're talking to me.
Now there is finally someone who can see my reactions and behaviour for what they really are.
Honestly, this is a big relief.
With the change of job I lost my reference colleague.
I can talk to him by phone, but that makes it much more difficult for him to read situations by what I tell him.
So I took a bold step towards the auti-colleague and asked her if she wants to be my reference.
Someone I can go to when I'm having a bad day without knowing why.
Someone to help me read the social game rules between my new colleagues.
Someone to help me when my context blindness takes over.
Someone to talk to about ASD, as "autism experts" among ourselves.
She said "yes", happy to also finally have someone to talk to about ASD.
A piece of home at work.
zondag 16 juli 2017
Nieuwe job - New job
Nieuwe job, eerste dag.
Toekomen met 2 taarten die tijdens de pauze gezamelijk opgegeten werden.
Verlofperiode dus minder volk, minder werk.
Perfect om langzaamaan iedereen te leren kennen.
Al direct aanvoelen dat niet iedereen met evenveel plezier komt werken.
Team per team het werk leren kennen en zo ook de ongenoegens.
Mensen die aanvoelen dat jouw vragen gemeend zijn en beetje bij beetje hun pijnlijke plekken laten zien, die vertellen wat ze meegemaakt hebben.
Nieuwe job, maar toch direct thuiskomen.
New job, first day.
Arriving with cakes that tasted really good during break.
Holiday period so there's less people and less work.
Ideal time to slowly get to know everyone.
Immediately sensing that not everybody is happy to be there.
Getting to know the people and the job team by team, but also the grievances.
People sense that your questions are genuine and sincere.
One by one they show their sore spots and tell about their (job related) past.
New job, but feeling at home at once.
vrijdag 23 juni 2017
Metacommunicatie - Metacommunication
Vorige week kreeg ik via mail de samenvatting van de therapie die ik kreeg de voorbije twee jaar.
Nu ja, samenvatting :-). Zoals ze zelf al zegt, is het allesbehalve evident om zoiets beknopt samen te vatten, maar ze is er toch in geslaagd om de belangrijkste punten op te schrijven:
Last week I received an email with the synthesis of my therapy the past years.
Well, summary might be too optimistic. As she said herself, it's difficult to summarize 2 years of therapy, but she succeeded in writing down the most important points:
I immediately thought "YES, this is correct". We had a lot of talks where I asked again and again how I should say or interpret what was said.
Nu ja, samenvatting :-). Zoals ze zelf al zegt, is het allesbehalve evident om zoiets beknopt samen te vatten, maar ze is er toch in geslaagd om de belangrijkste punten op te schrijven:
- de werkpunten die we geselecteerd hadden;
- het belang van te investeren in het opbouwen van een goede band met de nodige professionele hechting;
- het belang van "echtheid" en "er echt zijn";
- metacommunicatie.
Metacommunicatie was een nieuw begrip voor mij en wat nieuw is, moet bestudeerd worden :-).
Google leerde me dit: "Metacommunicatie betekent communicatie over de communicatie zelf. Metacommunicatie is `praten over de manier waarop je met elkaar praat`. Metacommunicatie is communiceren over de toon of de betrekkingsaspecten van de communicatie. Het is niet spreken over de inhoud van de boodschap, maar over de achterliggende betekenis daarvan en over de relatione..."
Direct dacht ik "ja, dit klopt". Hoe dikwijls hebben we geen gesprekken gehad waarin ik telkens opnieuw vroeg hoe ik iets moest zeggen of hoe ik iets moest interpreteren.
Ik ben me er totaal niet van bewust hoe mijn lichaamstaal overkomt, maar ik merk die van de gesprekspartner wel op. Jammer genoeg sta ik meestal pas achteraf stil bij bepaalde gedragingen.
Op het ogenblik zelf zie ik ze wel, maar ze dringen niet door.
Hierdoor mis ik dus wel eens stukken gesprek of besef ik achteraf dat iemand vermoedelijk iets heel anders wou zeggen dan ik begrepen heb.
Achteraf op een gesprek terugkomen, vind ik moeilijk. Bij belangrijke gesprekken of therapiegerelateerd doe ik dat wel, maar niet bij alledaagse babbels.
Dat bewustzijn zorgt er voor dat ik het de laatste tijd heel open en direct durf zeggen wanneer ik iets niet goed begrijp of wanneer ik context mis.
Ik probeer dat te doen op een ludieke manier, zonder ASS te vermelden en meestal wordt dat door de mensen wel goed ontvangen.
Veel mensen kijken dan wel eens op omdat ze niet gewend zijn om met die metacommunicatie bezig te zijn. Bij hen gebeurt alles intuïtief en automatisch, maar ik moet er bij nadenken.
Door mijn vraag moeten ze dan heel bewust gaan nadenken over wat ze doen en/of zeggen.
Sommigen vinden dat vervelend, maar af en toe zie ik ook wel een paar ogen verwonderd open gaan alsof ze net iets nieuws ontdekt hebben.
 |
| http://usualerror.com/e-book/meta-communication/ |
Last week I received an email with the synthesis of my therapy the past years.
Well, summary might be too optimistic. As she said herself, it's difficult to summarize 2 years of therapy, but she succeeded in writing down the most important points:
- all the working points that we selected during that time;
- the importance of creating a close bond with the necessary but professional attachment;
- being "real" to me and being really present;
- metacommunication.
Metacommunication is something new to me and all that's new, needs to be studied :-).
Google showed me some definitions including this one: "metacommunication
I immediately thought "YES, this is correct". We had a lot of talks where I asked again and again how I should say or interpret what was said.
I have no idea if my bodylanguage corresponds with what I say, but I do notice the bodylanguage of of the person talking to me or others. Unfortunately those signals don't really sink in with me.
It's mostly retrospectively that I become aware of those signs.
So it occurs often that I miss parts of a conversation or that I understand that someone might have been saying something completely different than what he/she actually said.
It's difficult to come back to a conversation. I'll do it with therapy related talks or really important ones, but not with daily chitchat.
Now that I'm aware of my ASD I often say it very openly when I don't understand something or when I'm missing context.
Without mentioning ASD and rather playfully brought most people don't mind these questions.
A lot of them give me a bit of a strange look because there not used to think about metacommunication or context.
For them it's all automatic and intuitively, but I have to think about it all.
Some people don't like it, but I like it when someone gets an amazed look in his eyes as if they discover something unknown.
It's mostly retrospectively that I become aware of those signs.
So it occurs often that I miss parts of a conversation or that I understand that someone might have been saying something completely different than what he/she actually said.
It's difficult to come back to a conversation. I'll do it with therapy related talks or really important ones, but not with daily chitchat.
Now that I'm aware of my ASD I often say it very openly when I don't understand something or when I'm missing context.
Without mentioning ASD and rather playfully brought most people don't mind these questions.
A lot of them give me a bit of a strange look because there not used to think about metacommunication or context.
For them it's all automatic and intuitively, but I have to think about it all.
Some people don't like it, but I like it when someone gets an amazed look in his eyes as if they discover something unknown.
Abonneren op:
Posts (Atom)