Het depressieverhaal gaat verder - The depression story continues

Soms voel ik mij mentaal jonger dan mijn lichaam is en dan probeer ik al eens iets uit dat gecatalogeerd kan worden onder de categorie "onnozel, lomp en voor tieners" :-).
Begin juni resulteerde deze jeugdige mindset in een ongelofelijk zwaar verstuikte voet.
Een maand in het gips gevolgd door een maand in een gipsbrace en sinds begin augustus pas terug aan het werk.

De eerste 10 dagen was ik zo goed als immobiel en heeft de echtgenoot me nog meer verwend dan anders. Daarna werd ik heel erg langzaam weer wat mobieler en kon ik traag en op het gemak weer wat meer doen.

Begin augustus ging ik terug werken en ik moet toegeven dat de eerste 2 dagen een ware marteling waren. Toekomen rond 8u en al compleet overprikkeld zijn om 10u om dan nog aanwezig te moeten zijn tot 16u en dan nog met de auto naar huis.
Die eerste week zat ik dan ook elke dag om 21u in mijn bed met hoofdpijn van ochtend tot ochtend.
De tweede week ging het beter met de overprikkeling, maar toen kwam een maagontsteking roet in het eten gooien.

Gelukkig kon ik in die tweede week weer bij mijn psychologe terecht.
Nadat ze me geholpen had om alles in mijn hoofd wat overzichtelijker te maken, kwam ik tot de volgende conclusie: "ik ben 2 weken aan het werk met als resultaat: ik ben doodmoe, val moeilijk in slaap en slaap niet goed, een maagonsteking, 's avonds geen energie meer om ook maar iets te doen en al zeker niet om TV te kijken."
Volgens mijn psychologe kwam die verplichte rust net op het goede moment omdat ze toen de indruk had dat ik aan het afglijden was naar een depressie. Zoals in de vorige post beschreven, heb ik toen al de stap gezet om de medicatie weer een beetje verhogen.

Ik heb twee maanden thuis doorgebracht in alle rust. Ik sliep goed, was in staat om 's avonds een aantal afleveringen van een serie te bekijken, ging om 23u slapen en was goed wakker om 7u.
Een zalige twee maanden rust en toch vol energie.
Twee weken werken, hebben al direct weer een wrak van me gemaakt en dan moet het schooljaar nog beginnen met de wekelijkse muziek- en pilatesles.
Dit kan toch echt niet....

Langzaam ben ik het volgende beginnen beseffen: thuis, in alle rust, functioneer ik perfect met de licht verhoogde hoeveelheid medicatie. Ik heb gevoeld hoe de depressie en de overbelasting bijna onmiddellijk weer de overhand krijgen zodra ik terug ga werken.
Daaruit kwam de volgende conclusie: 1) ik kan verder met de minimale hoeveelheid medicatie als ik thuis blijf, maar 2) ik ga graag werken, heb een aangenaam contact met mijn collega's en vind het sociaal contact leuk ook al is het super vermoeiend. Als ik echter op deze manier wil verder doen dan moet ik de medicatie misschien toch weer verhogen.

Ik heb hierover een paar dagen nagedacht en daarna een mail gestuurd naar mijn huisdokter C.
Na een hele korte beschrijving van hoe ik me nu voel in vergelijking met tijdens de maanden thuis heb ik gevraagd of ik de medicatie terug kon opdrijven met 1/4.
Dokter C. heeft me duidelijk gemaakt dat 1/4 geen verschil zou maken en zei dat ik beter direct weer naar een volledige pil ga gedurende minimum 3 weken. Eventueel kunnen we op termijn gaan naar de afwisseling van 1 en een 1/2 pil, maar dat zien we nog wel.

Het verhaal zal dus zeker nog een vervolg krijgen. Het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar in realiteit blijf ik een moeilijk gegeven vinden: niet volgens de "norm" kunnen functioneren zonder medicatie.
Ik schaam me er niet voor, maar het zou toch aangenamer zijn, moest de maatschappij beseffen hoeveel moeite het kost voor heel veel mensen om die "norm" te behouden.

https://www.blackmores.com.au/stress-relief/5-easy-ways-to-relax-and-find-your-calm

There are those days when I feel mentally much younger than my body is and I try something that should be catalogued as "silly, clumsy and for teenagers".
This young mindset resulted in a very heavily sprained ankle at the start of june.
A month in plaster followed with a month in a plaster-brace and only just back to work since the start of august.

I spent the first 10 days of plaster almost completely immobile and the husband pampered me even more than usual. Slowly I got a bit more mobile and I could do some stuff sluggishly and at ease.

I went back to work at the beginning of august and I have to admit that the first 2 days were torture.
Arriving at 8 am, being completely overstimulated at 10 am and having to stay till 4 pm before I could drive home. I ended up in my bed every day at 9 pm the first week with a headache from morning till morning. The second week the overstimulation was less, but than I had a gastritis.

Luckily I had a therapy session planned the second week.
She helped me to get my thoughts back in order and I came to this conclusion: "I've been working for 2 weeks with this result: I am exhausted already, it's hard to fall asleep and I don't sleep well, a gastritis, no energy left in the evenings to do anything and especially not to watch TV."
My therapist said that the mandatory rest during 2 months came at the right time because she had the impression that I was getting depressed again. Like I said in the previous post, I had already decided to increase my medication again.

I spent two months at home in all serenity. I slept good, was able to binge watch a serie, got to bed at 11 pm and was awake at 7 am. Two wonderful peaceful months and still full of energy.
Working for 2 weeks turned me into a wreck and the schoolyear has to start yet with the weekly music- and pilateslesson.
This can't go on....

Very slowly I realised this: at home, when I'm at ease, I can function perfectly with a small amount of medication. I have felt the depression and the exhaustion get a hold of me as soon as I go back to work.
This was my conclusion: 1) I can function with a minimal amount of medication when I stay at home, but 2) I like my job, I like my colleagues, I like the social contact although it's very tiring. If I want to continue living like this, I may need to increase the antidepressants again.

I have been pondering over this for a couple of days and than I've sent a mail to my GP C.
After a short description of how I felt while at home and how I feel now I asked him if I could increase the medication with a 1/4 pill.
He answered me that 1/4 wouldn't make any difference. I should take a complete pill again for at least 3 weeks. In future there might be an option to switch between 1 and 1/2 pill every other day, but we'll see about that.

This story isn't over yet. It all seems so easy, but in reality I still found it hard to acknowledge that I can't function according to "the standard" without medication.
I'm not ashamed, but it would be much easier if society would be more aware how hard it is for a lot of people to maintain that standard.

Trots op mezelf - Proud of myself.

De voorbije weken waren druk.
Secret Santa organiseren met de collega's, mails verstuurd en een restaurant geboekt voor de teambuilding, kerstbomen versierd.
Daarbij kwamen nog een paar wijzigingen op werkvlak.
Niet verwonderlijk dus dat ik me een beetje vreemd voelde de laatste dagen.

Gelukkig had ik het besef om mijn emotieplan erbij te nemen en eventjes kort te sluiten met mijn psychologe via mail.

Als ik een grote nood aan bevestiging begin te voelen dan komt dat dikwijls door een gebrek aan overzicht en controle.
Dat overzicht en die controle vind ik niet alleen terug. Daar heb ik hulp voor nodig.
Het komt er dus op aan om de trots opzij te zetten en te durven zeggen: "Ik heb teveel gedaan. Ik heb mijn limiet overschreden en ik heb eventjes hulp nodig om alles te ordenen en een overzicht te vinden. Wil je me helpen om mijn prioriteiten weer goed te krijgen en me tot rust te brengen?".

Het hoeft natuurlijk niet met die woorden. Zelf ben ik iets meer rechttoe-rechtaan.
Ik heb dus aan mijn bazin gevraagd of ze eventjes tijd had.
We hebben ons aan tafel gezet met een tas thee en ik heb haar letterlijk gezegd: "mijn nood aan bevestiging is weer heel groot wat meestal betekent dat ik overzicht en controle nodig heb. Ik heb de voorbije weken een beetje teveel hooi op mijn vork genomen."

Ze knikte bevestigend en begreep perfect waar ik het over had. Ze had me al uitvoerig bedankt voor de hulp, voor mijn aanwezigheid en al een paar keer gezegd/gevraagd dat ze echt waardeert wat ik allemaal doe voor haar en de dienst.
In feite wist ze dit wel al, maar het letterlijk horen was nodig om het te beseffen.

Een tas thee en een babbel later wist ik weer hoe mijn werkprioriteiten eruit zagen. Wat er eerst gedaan moest worden en waar ik wat mee mag wachten. Terug wat overzicht en controle in eigen handen en klaar om er weer tegenaan te gaan.

Trots op mezelf. Trots op mijn baas ;-).



The last weeks have been busy.
I've organised a Secret Santa at work, sent e-mails and booked a restaurant for our teambuilding, decorated christmass trees.
There were also some work-related changes.
No wonder I felt a bit odd the last few days.

Luckily I thought of looking at my emotion plan and to contact my therapist via e-mail.

When I feel a huge need of acknowledgement I know it's mostly due to a lack of overview and control.
I can't find overview and control by myself. I need help with this.
All I need to do is putting my ego aside and have the courage to say: "I did too much. I crossed my limits and I need help to sort out my head and to find an overview. Will you help me get my priorities right and bring me some rest?".

It doesn't have to be in those words. I'm more of a straight-to-the-point person.
I asked my boss to make some time for me.
We took a cup of tea, sat at the table and I told her: "My need for acknowledgement is too high which means I'm in need of overview and control. I've done too much the past weeks."

She nodded, acknowledging what I said, knowing perfectly what I meant. She had already thanked me a lot for my help, my presence and she told me a couple of times that she really appreciates what I do at work and for her. 
In fact, she already knew what I told her.

A cup of tea and a nice talk later I knew again where my priorities are. What to do first, what can wait a little bit. An overview and some control back in my hands. Ready to go for it.

Proud of myself. Proud of my boss :-).

Verfwerken en praten over emoties - Paint jobs and talking about emotions

Een maand verder en de verbouwingswerken zijn nog steeds niet afgelopen op het werk.
De gezaag en geboor is afgelopen en nu wordt er geschilderd.
Aangezien ik het meeste last heb van omgevingsgeluid en minder van geurprikkels valt het dus al wat beter mee.

Mijn leidinggevende en ik hebben afgesproken van een maandelijks gesprekje te houden om even af te tasten hoe alles loopt. Tussendoor ben ik ook nog steeds welkom als het even niet (meer) gaat.
Dat laatste wordt een werkpunt, want meestal wacht ik te lang voor ik iets ga zeggen.

Het is moeilijk om die grens tussen "het lukt" en "het gaat niet meer" aan te voelen en het is voor haar ook niet altijd zichtbaar. Deze week vond ik een lastige week terwijl zij dacht dat het wel goed ging.
En ja, het ging oppervlakkig en uiterlijk inderdaad goed, maar innerlijk en naar werk toe ging het niet goed. Ik heb niet veel gepresteerd door continue overprikkeling.

Ondertussen ben ik ook gestart met een workshop bij Psysense: "emotiemanagement en zelfcontrole bij mensen met autisme."
Een workshop waar ik met een bang hart aan gestart ben aangezien "emoties" niet mijn favoriete onderwerp zijn.
We zijn nu 3 sessies ver en het is net zo moeilijk als ik verwacht had, maar aan de andere kant zijn er ook punten waar ik het heel goed op doe.

Het herkennen van de eigen emoties vind ik moeilijk, maar het herkennen van de emoties van een ander vind ik dan weer een pak makkelijker. Stilstaan bij wat een ander zou voelen, is minder confronterend dan stilstaan bij mezelf. Ik vind mijn eigen emoties niet de moeite waard in vergelijkbaar met die van een ander. Ook dat wordt dus een groot werkpunt :-).

Het beloven nog drukke weken te worden!

Inside Out - Disney

It's been a month since I wrote my last blog.
The refurbishment at work is still going on. The drilling and sawing has been replaced by painting.
Luckily I'm less sensitive for smell than noise so it's not so bad.

My boss and I made a deal that I go to see her every month for a talk about how things are going. 
I'm still welcome in between appointments as well when I'm having a hard time or when I want a chat.
It will be hard to know when to go and when not to go because I don't know very well when I need someone and when I can do it alone. It's hard to know when I'm going into the red.

It's hard to distinguish the line between "I can do it" and "I can't take anymore" and she isn't always around to see it.
For example, this week was a hard week for me, but she tought everything went well.
And yes, externally and superficially everything was alright, but internally and linked to my work it didn't go well. I tried working, but due to being continually overstimulated I didn't do a lot.

In the meantime I started a workshop at Psysense (a psychotherapy practice specialised in autism): management of emotions and selfcontrol for people with autism.".
I was scared to do this, because emotions aren't my favourite subject.
I did 3 sessions and it's as hard as I'd expected, but I was suprised to notice there are things I'm good at as well.

I'm finding it very hard to recognise my own feelings, but recognising the emotions of someone else is a lot easier for me. It's less confrontational to focus on someone else's emotions than focusing on my own. I don't think my emotions are worth as much as the other's. 
So that'll be a working point as well :-).

Busy weeks ahead!

Het vervolg op de feestdagen - A follow-up of the festive season.

Ik heb de kerstdagen overleefd.
Al bij al viel het allemaal zelfs beter mee dan verwacht.
Een stukje hiervan heb ik zelfs aan mezelf te danken.
Ik had namelijk voorgesteld om kerstavond in het "grote" huis van mijn broer te vieren in plaats van het "kleine" stadshuisje van de mama.
Op die manier konden neefje en 3 nichtjes thuis blijven en kon het lawaai en de animatie een beetje verspreid worden over het huis.
Naast het lekkere dagelijkse-kost-eten van de mama hebben we dus ook pakjes uitgedeeld en gespeeld met neefje en nichtjes.
Soms in de living, soms in de speelkamer, altijd leuk.

We gingen terughoudend naar de papa op 25 december.
Na een nogal hevige discussie enkele weken geleden was ik toch wel benieuwd en angstig naar hoe hij zich zou gedragen.
Het leek alsof er niets gebeurd was.
Het eten was alweer meer dan lekker.
Neefje en nichtjes gezellig en niet te luidruchtig.

Zelfs een aangename verrassing gekregen toen de papa op een gegeven moment een opmerking van mij beantwoordde met de woorden: "ik ben ook een autist hè."
En toen ik zuchtte bij de woorden: "we gaan dan nog eens een familieweekend plannen.", werd er direct gezegd dat ik het moet zeggen als ik er geen zin in heb en dat zelfs een paar uur aanwezigheid al meer dan goed zullen zijn.

Zou dat het begin van de acceptatie van mijn ASS kunnen zijn en misschien zelfs een beetje inzicht?

De kerstfeestje ben ik geëindigd met mijn hoofd op de tafel, een aai over mijn rug en de echtgenoot die me uitgeput naar huis voerde.

Ik zou graag heel optimistisch zeggen dat ik alle feestelijkheden overleefd heb, maar op 7 en 20 januari volgen er nog 2 familiekerstfeesten. Nog eventjes op de tanden bijten....

I survived the festive season.

All in all it was even better than expected.

I'm even responible for some of the good things.

It was my idea to have the christmas eve party at my brother's "big" house and not in the "small" house of the mama

Staying at home was easier for the nephew and 3 nieces, the noise and animation could be spread out through the house.

We had a lovely every-day-meal made by the mama, dealt some gifts and played with the kids, sometimes in the livingroom, sometimes in the playroom.

We went to the father on Christmas day with some reluctance.

After a rather heavy discussion some weeks ago I was curious and very anxious how he would behave himself.

He acted as if nothing had happened.

The food was very nice again.

Nephew and nieces were lovely and not too loud.

I even got a nice surpise when the dad answered one of my remarks with the words: "well, I'm autistic hè".

And when I heard the words: "we need to plan another familyweekend." I sighed rather loud and immediately I was told to tell it when I didn't like it and that they would be even happy if I was there for a couple of hours.

Could this be the beginning of accepting my ASD and maybe even a bit of insight?

The Christmas party ended with my head on the table, someone stroking my back and the husband taking my home, exhausted.

I would like to tell you all very optimistically that I survived all of the festivities, but we still have 2 parties in january. I still need to be brave a little longer....

Feestdagen - Festive season

De feestdagen, de kerstperiode....

Het moment van het jaar waarop we onder druk van de maatschappij vrolijk moeten zijn en vol enthousiasme met familie moeten samenkomen om feest te vieren.
De periode waar ik al jaren een hekel aan heb. Al even lang zeg ik dat ik een week vakantie ga nemen in het buitenland om aan die familieverplichtingen te ontsnappen, maar ik heb het nog nooit gedaan.

Ergens denk ik dat het mijn plicht is als dochter om te doen alsof.
De druk van buitenaf dat het zo hoort en dat je je daar maar moet aan aanpassen.

Sinds kort begint er echter wat vulkanisch vuur te borrelen.
(Mijn therapeut gaat dit heel graag horen)
Steeds meer voel ik me genegeerd en onzichtbaar.

Ik heb al enkel keren de gevolgen gevoeld van serieus over mijn grenzen te gaan.
De laatste keer, 2015, heeft uiteindelijk tot de diagnose ASS geleid.
Eens je over zo'n grens gaat en neervalt van uitputting, komt de volgende grens telkens sneller dichterbij.
Het evenwicht vinden om ver genoeg van de grens te blijven zonder een kluizenaar te worden, is al moeilijk genoeg.

Die feestperiode dwingt me om over mijn grens te gaan en ik wil dat niet langer.
Alleen weet ik niet hoe ik dit duidelijk kan maken naar mijn familie en dan vooral mijn vader.
Hij beweert vanuit zijn beroepsmatige kennis goed te weten wat ASS inhoudt, maar ik ondervind dit absoluut niet zo.
Hij vindt bij alles dat ik me er maar moet over zetten, want dat is bij iedereen zo.
Feestdagen zijn nu eenmaal vermoeiend en lawaaierig dus moet ik daar maar tegen kunnen.

Wel, ik vind dat niet zo vanzelfsprekend en ik heb het er heel moeilijk mee dat dit niet gezien wordt door anderen.
Ik ben al een grens teveel gepasseerd en ik kan er allemaal niet goed meer tegen.
Mijn autisme is geen excuus.
Het is de reden waarop ik het zo moeilijk heb.

Dit is blijkbaar een bijkomende moeilijkheid bij autisme: hoe maak je aan familie en/of anderen duidelijk waarom je het moeilijk hebt met zo'n situaties. Hoe zorg je voor begrip langs beide kanten...

De zoektocht gaat verder.

www.choiceshirts.com

The festive season, Christmas time....

It's that time of the year when we all feel the pressure of sociaty to be jolly and to come together with family very enthousiastically to celebrate.
I have disliked this time of the year for years now. 
For many years I announce I want to take a holiday abroad far away from all the family obligations, but I've never taken the step.

Somewhere deep inside me there is a small voice that says that it's my duty as a daughter to act as if I like it.
The outside pressure is so high: it's just like this and you have to adapt.

Recentely however, I feel some vulcanic fire inside me.
(My therapist will be glad to hear this).
More and more I feel ignored and invisible.

I've felt the consequences of crossing my limits some times;
The last time, 2015, eventually lead to my ASD diagnosis.
Once you cross such a boundary and crash, the next boundary closes in more quickly.
It's very hard to find the balance between staying away from that limit without becoming a recluse.

Every festive season forces me to cross my boundary and I don't want this anymore.
The problem is that I have no idea how I can make this clear to my family and especially my father.
He claims to have a professional knowledge which inclused autism, but I don't think he has.
Every time he says to just get over it, because everybody feels like I do.
It's normal the feel tired during the Christmas holiday and I should be able to cope with it.

Well, I don't cope with it. 
I don't think it's obvious and I find it very hard that my difficulties aren't seen by other people.
I've crossed one boundary too much and I'm no longer able to cope with this.
My autism isn't an excuse.
It's the reason why everything is so hard for me.

Apparently this is a normal difficulty when you're on the spectrum: how to explain your family/others why it's all so hard.
How can I makesure there is understanding on both sides....

The search continues....

Balans inspanning/ontspanning - Balance effort/relaxation

De voorbije weken verliepen moeilijk.
Ik merkte bij mezelf dat ik langzaam terug naar beneden leek te glijden.
Ik heb hier met een aantal mensen over gesproken en ook gemaild met mijn therapeute.
Tijdens de sessie gisteren hebben we het er ook uitgebreid over gehad.

Ik voel me mentaal moe, niet fysiek.
Nergens zin in, geen interesse en sterk verminderde concentratie.
Het enige wat ik eigenlijk wil doen, is rusten en slapen.
Desondanks doe ik wel nog heel veel dus het is niet dat ik me laat gaan.

Mijn therapeute heeft me uitgelegd dat de spanning op het werk en de frustratie van niet altijd genoeg werk te hebben zich opstapelen als adrenaline.
Het is die adrenaline die met alle goede gevoel gaat lopen en me lamlendig laat zitten.
Ik moet er dus aan werken om overprikkeling tegen te gaan en de adrenaline kwijt te raken.

Afbouwen van mijn medicatie in combinatie van werkstress was duidelijk geen idee.
Ik ga dus nog een beetje wachten en opnieuw proberen wanneer de lente start.

We hebben een lijstje opgesteld van wat voor mij kan helpen en misschien wel noodzakelijk is om te vechten tegen het slechte gevoel.

Voor mij is het dus dit:

• fysieke activiteit. Als ik met de fiets/trein ga werken, stevig doorfietsen in het naar huis gaan. Werken met de auto='s avonds touwtje springen .
• overprikkeling vermijden. Zodra ik ook maar iets voel alles buiten sluiten met hoofdtelefoon.
• herhaling: haken, de kat aaien, strijken, werken in de tuin.
• water/warmte (douche, afwassen)
• mentaal letterlijk ontspannen en niet gewoon fysiek rusten. Dus niet gewoon in de zetel zitten en tv kijken, maar wel mentaal bezig zijn met puzzels, breinbrekers.
• tablet mag, maar geen uren aan een stuk.

https://www.autismevanuitdetail.nl/lezingen-advies/lezing-multicomplex-gezin-met-autisme

The past weeks were difficult.
I noticed I was gliding down again.
I spoke to a couple of people and wrote to my therapist.
During our session we talked about it at length.

I feel mentally tired, not physically.
No interests, no concentration.
The only thing I wanted to do is resting and sleeping.
But I'm still doing a lot so it's not like I'm letting myself go.

My therapist explained that tension at work and frustration accumulate as adrenaline.
It's that adrenaline that takes all the good feelings and makes me miserable.
So I need to keep an eye at my sensory overload and getting rid of the adrenaline.

My attempt at reducing my antidepressants in combination with the stress at work wasn't a good idea either. Maybe it will be easier to try again when spring starts.

We made a list of things that might be helpful and maybe necessary to fight the bad feeling.

This is my list:

• physical activity. When I go working by train/bike I should ride at high speed when going home. The days I use the car I should do some rope skipping in the evening.
• Avoid sensory overload. As soon as I feel overwhelmed I should use my headphones.
• repetitive jobs: crochet, petting the cats, ironing, gardening.
• water/warmth (taking a shower, doing the dishes)
• relaxing mentally by doing puzzles and brainteasers
• playing on the tablet is ok, but not too long.

Jojo vol tranen - Yoyo of tears

Dikwijls,

als vermoeidheid regeert
en uitputting nadert

ontwaakt er een jojo vol tranen.

Op en neer

net niet wenen en dan weer weg

tranen die klaar zitten

tranen die niet kunnen vallen.

Een beeld, een woord, een melodie
de jojo stijgt gestaag,
soms met sprongen.

Stilte, rust

de jojo zakt naar beneden,
maar valt nooit.

Slapen.

Warmte.

Een deken over mijn hoofd.

Een kat op mijn buik.

Langzaam
het touw van de jojo oprollen
ontwarren

Langzaam...

Often
when fatigue reigns
and exhaustion draws near
a yoyo of tears awakens.

Up and down
not quite crying and it's gone again
tears in stand-by
tears that can't fall.

An image, a word, a tune
the yoyo rises relentlessly
sometimes by leaps and bounds.

Peace and quiet,
the yoyo drops down
but never falls.

Sleeping.
Warmth.
A blanket over my head,
a cat on my belly.

Gently
rolling up,
unraveling
the string of the yoyo.

Slowly.

Anti-overprikkeling - Anti-sensory overload.

Het is eventjes geleden dat ik nog iets gepost heb.

Schrijven is voor mij een noodzaak wanneer het niet goed gaat in mijn hoofd.

Zodra die hoofdelijke stress vermindert, dan vermindert ook de schrijfnood.

Goed nieuws voor mij als hier minder posts verschijnen.

Minder leuk voor wie hier graag komt lezen.

Daarom eventjes snel tussendoor: hoe probeer ik overprikkeling tegen te gaan.

Heel summier, heel persoonlijk, geen wetenschap.

Overprikkeling wordt bij mij hoofdzakelijk getriggerd door teveel sociale input, teveel lawaai en te weinig overzicht.

Vorige week had ik een weekje verlof en hebben we een daguitstap naar een dierenpark gemaakt.

De ideale cocktail om compleet overprikkeld naar huis terug te keren wat gelukkig niet gebeurde.

Je gaat me niet horen zeggen dat ik niet overprikkeld was, want dat was wel het geval.

Alleen was ik niet "compleet" overprikkeld.

Een vol hoofd betekent voor mij hoofdpijn, verwarring, knorrigheid, blozen, hyperactief worden, niet meer uit mijn woorden geraken en verward worden, maar ook stil worden en afstand nemen kan gebeuren.

Een "overvol" hoofd = "compleet" overprikkeld = huilen.

Zodra ik tranen voel opduiken, is het te laat. Dan is de grens al overschreden.

Hoe zorg ik er tijdens een daguitstap voor dat die grens niet wordt overschreden?

Wel, bij mij is het fototoestel hiervoor onontbeerlijk.

Via mijn fototoestel kan ik alles van op een afstand bekijken en ook afstand houden.

Die tijdelijke hyperconcentratie zorgt er voor dat ik eventjes weg ben van de mensenmassa.

Oordopjes zorgen dan weer voor het verminderen van de decibels.

Geuren en tactiele prikkels zijn moeilijk te negeren in een dierenpark, maar daar heb ik gelukkig ook nooit zo'n last van.

De 2 dagen na onze uitstap waren voorzien als ontprikkeling en heb ik ook nodig gehad.

Die dagen heb ik opvallend meer geslapen, ook overdag, maar verder heb ik weinig na-effect ondervonden.

Voor wie het dus nog niet probeerde: neem volgende keer tijdens een daguitstap of familiebezoek of een andere gelegenheid met veel volk en veel lawaai eens een fototoestel mee en concentreer je hier op.

Echt het proberen waard!

It's been some time since I last posted something.
To me writing is essential when my mind gets chaotic.
As soon as the chaos lessens, the need to write lessens as well.

That's good news for me, but not so good for those who like reading my posts.

So a quick in-between: how do I counter a sensory overload.
Very briefly stated, very personally, no science.

I get a sensory overload by too much social input, too much noise and not enough overview.

Last week I had week off and we made a day trip to an animal park.
It's the ideal cocktail to get a complete sensory overload before going home, but luckily that wasn't the case.
I won't say that I wasn't overloaded, because I was.
It just wasn't a complete meltdown.

To me a sensory overload means a full head and that's headache, confusion, grumpiness, blushing, being hyperactive, no longer being able to say what I want to say, but also becoming quiet and distant.
A full head = total sensory overload = crying.
As soon as I feel the tears, it's too late. The border has been crossed.

So, how can I make sure that during a day trip my borders keep intact en closed?
Well, for me, my camera is crucial.
Through my camera I can keep away from everything and watch it all from a distance.
It's like a temporary hyperconcentration that keeps the people away from me.
Ear plugs help me to get the noise level down.
At an animal park you can't really ignore the smells or tactile triggers, but they don't really overload me.

I have to admit that we calculated the 2 days after the day trip as relaxation and I needed those.
I slept a lot more, also during the day, but that was the only after effect for me.

So, for those of you who never tried this before: next time you have planned a large family visit, a day trip or an event with lots of people and lots of noise, take your camera with you and concentrate on it!
It's really worth trying!

Overprikkeling - Sensory Overload.

Een hoofd voor stormachtige chaos....

of hoe een opeenstapeling van kleine onzekerheden voor overprikkeling kan zorgen en wat je er aan kan doen.

Een werkvergadering die 5 uur duurde, waarbij spanningen duidelijk voelbaar waren en er onrechtvaardige beschuldigingen geuit werden.

Nadien met compleet oververmoeid en overprikkeld beginnen werken terwijl de tranen in je ogen staan.

Dagen later nog steeds niet 100% gerecupereerd zijn en daar echt van ondersteboven zijn.

De jobverandering nadert met rasse schreden en wanneer je vraagt wie je gaat vervangen, krijg je telkens de vraag of je niet wilt blijven want je bent zo moeilijk vervangbaar.

Langs de ene kant een compliment, maar langs de andere kant wordt je schuldgevoel steeds groter.

Collega's niet willen in de steek laten en ze ook niet kwijt willen.

De onzekerheid van hoe de nieuwe job zal uitdraaien, hoe de nieuwe collega's zullen meevallen, is groot.

Ga je daar een nieuwe "grote broer/zus-collega" vinden die je kan helpen met je sociale moeilijkheden. Iemand die zorgt voor steun en stabiliteit.

Veel werk, vroeg opstaan, steeds minder goed slapen zorgen voor een langzame afdaling.

Een afdaling die je voelt, maar waarvan je niet goed weet hoe je ze moet tegenhouden.

Je therapeut contacteren en vragen of je eens mag bellen om de tijd tussen de afspraken te overbruggen, want het lukt niet zo goed meer.

Antwoord krijgen dat ze ziek is en het dus niet gaat lukken.

Daar sta je dan....

Denken aan een mogelijke backup die gelukkig bereid is om via mail wat basissteun te leveren.

Weer maar eens beseffen dat je niet alleen bent en dat er echt wel mensen zijn die je willen helpen, maar dan uiteindelijk toch weer aan je psychologe vragen of je ze zeker niet in de steek zal laten.

Na die 2 drukke weken nog een trouwfeest en in je achterhoofd al met de planning voor volgende week bezig zijn: veel werk, een speciale opdracht, examen muziek, eerste communice van je nichtje, valiezen maken voor de reis die begint na de communie.

Het trouwfeest: 

- veel volk, veel lawaai, op maat gemaakte oordopjes bij je hebben

- lang leve de friemelkubus (fidget cube) die je al van zoveel zenuwen verlost heeft

- een mooie nieuwe jurk en nog veel mooiere rode lakschoenen met een hakje

- lekker eten

- een mooi en zelfgemaakt aandenken krijgen

- roepen om boven de muziek uit te komen, maar ondanks dat toch een goed gesprek hebben met een neefje dat ook ASS heeft. Uit de kast komen over je eigen ASS en weer maar eens beseffen dat het leuk is om zoveel te herkennen.

- om 2u gaan slapen en om 7u wakker zijn

Vermoeidheid zal ooit wel wennen zeker?

https://yourdailyshine.nl/tips-om-als-hsper-overprikkeling-te-voorkomen/

A head full of stormy chaos...

or how an accumulation of  a lot of small uncertainties can cause a sensory overload and what to do with it.

A working meeting that lasted 5 hours with evident tension and injust accusations.

Afterwards completely exhausted and having a sensory overload, but nevertheless starting to work while the tears are in your eyes.

Days later you still haven't recuperated completely and you feel really devastated by it.

The change of jobs that's coming nearer makes you wonder who will replace you.

When you ask that question they always answer that you're so hard to replace.

A nice compliment, but it makes your guilt grow.

You don't want to abandon your colleagues and you don't want to loose them.

The incertainty of the new job, the new colleagues is really hard.

Will you have a colleague/big brother who can help you with your social difficulties?

Someone to give you support and stability.

A lot of work, getting up really early, sleeping less well makes you descend slowly.

You feel that descend, but you don't really know how to stop it.

You contact your therapist to ask if you can call so you can bridge the time between your appointments.

You get the answer that she's sick and can't talk.

There you are....

Luckily you find a backup willing to give you some basic support by email.

Realising again that you're not alone and that there really are some people who will help you, but in the end you send a text to your therapist asking her not to abandon you.

You end 2 very busy weeks with a wedding and in the back of your head your are already planning the next week: again a lot of work, a special appointment, music examination, first holy communion of your niece, preparing the luggage for your holiday which starts after the communion.

The wedding:

- a lot of people, a lot of noise and being very happy you brought your custom-made earplugs

- long live the fidget cube that already saved you of so much nerves

- a beautiful new dress and even more beautiful red lacquered high heeled shoes

- good food

- a nice, handmade token of appreciation

- yelling to get over the music, but still having a good conversation with a nephew with ASD. Coming out about your own ASD and again you realise how nice it is to recognise so much.

- going to sleep at 2 am and being awake at 7 am.

You hope you'll get used to being tired some day...

Bullet Journal

Om een beetje rust te creëren in mijn hoofd, kreeg ik de tip om eens te kijken of een bullet journal niets voor mij zou zijn.
Dag in dag uit in mijn hoofd lijstjes herhalen van wat ik allemaal wou/moest doen, is inderdaad heel vermoeiend.

Een bullet journal is een soort agenda waarin je lijstjes maakt.
Lijstjes met wat je tijdens het jaar wil doen.
Lijstjes taken, hobby's, reizen, boeken, films, activiteiten.

Er is een massa informatie te vinden online en de meeste bullet journals zien er ongelofelijk mooi uit.
Sommige mensen maken er echte kunstwerkjes van.
Allemaal heel leuk en mooi, maar ik vind dat het tijdbesparende en de overzichtelijkheid moeten primeren op het esthetische.
Ik was op zoek naar iets dat me tijd zou besparen en zag het niet zitten om uren te besteden aan het mooi uitwerken van een boekje.
Bij mij is het dus heel erg basic geworden.
Meer dan een zwarte/blauwe/rode/groene balpen en een kleine hoeveelheid gekleurde tape is het niet.
Die tape gebruik ik om aan te duiden waar een nieuwe week start.

Ik ben gestart met een jaaroverzicht voor 2017 en een kort overzicht van welke symbolen ik ga gebruiken.
Voor een taak gebruik ik een blokje, een afspraak is een cirkeltje, een evenement is een driehoekje.
Onverwachte bijkomende zaken zijn kruisjes.
Elke keer ik iets afgewerkt heb, kleur ik het groen.
Zaken die niet meer gedaan hoeven te worden, worden doorstreept.

Elke maand maak ik een to do-lijstje van wat ik die maand allemaal zou willen doen.
Daarna maak ik weekoverzichten.
Zaterdag en zondag zijn bij mij het grootst aangezien ik dan tijd heb om iets gedaan te krijgen.
Eén pagina met de weekdagen, de pagina ernaast een to do-lijstje voor die week.
Hier staan dan alle afspraken en taken op die ik wil doen.
De volgende pagina gebruik ik om notities te maken van dingen die ik zeker wil zeggen tijdens mijn gesprekken bij mijn psychologe.
Daarna start een nieuwe week.

Het heeft eventjes geduurd om een schema te vinden dat werkt voor mij.
Er bestaan heel veel manieren om je pagina's in te delen en het hangt ook allemaal af van het formaat van je notitieboekje.

Wat zijn voor mij nu de voordelen?
- een overzicht van de maand, week en dag
- meer rust in mijn hoofd
- niet langer continu nadenken over wat er moet gebeuren



To relax my mind someone asked me if a bullet journal wouldn't be my cup of tea.
Day in, day out repeating lists inside your head of all the things you want to do or have to do.

A bullet journal is a notebook you use to make lists.
Lists of all the things you want to do this year.
Lists of jobs, hobby's, travels, appointments, books, films, activities...

You can find loads of tips online and most bullet journals are little pieces of art.
It all looks lovely, but I think the whole concept of a bullet journal is making life easier, more manageable and less time consuming.
I was looking for something that wouldn't be too much work and that would calm my mind.
I wasn't looking forward to spending hours creating a piece of art.

My bullet journal is very basic.
All I need is a blue/black/green/red ballpoint and some washi tape.
I use the tape to mark the start of a new week/month.

I started with an overview for 2017 and a short list of the symbols I use.
Tasks are small cubes, appointments are circles, events are triangles.
For unexpected things I use a cross.
Every time I finish a task, I colour the cube/circle/triangle in green.
Tasks that can be cancelled are crossed off the list.

Every month I make a to do-lists with all I'd like do that month.
Than I make a review every week.
Saturday and sunday are largest because I can only do stuff during the weekends.
I use 1 page to write down the days of the week.
The page next to it is my to do-list for that week where I write down all the tasks and appointments.
The following page is to make notes of everything I need to remember for my therapy sessions.

It took me some time and experimenting to find a useable schedule.
There are a lot of different schemes you can use and it also depends on the format of your notebook.

What are the advantages for me?
- a preview of the month/week/day
- less stress in my head
- no more continuously repeating lists inside my head.

Als de dood komt - When death comes

Een overlijden is nooit makkelijk.
Het is een verlies dat niet te vergelijken is met andere verliezen.

Ook ik heb al een verlies meegemaakt.
Een verlies van iemand die ik heel belangrijk vond.
Geen overlijden, wel een letterlijk verlies.
Het verlies van iemand die besloot geen contact meer te hebben zonder weinig tot geen uitleg.
Een verlies waarbij de verlorene nog bestaat, nog een eigen leven heeft, maar dan een zonder mij.
Een verborgen verlies met verborgen verdriet, want leg dit maar eens uit aan de buitenwereld.

Een overlijden is een ander verlies.
Iemand uit je omgeving verdwijnt letterlijk en figuurlijk.
Er is geen leven meer waar jij uit weggegomd werd.
Het leven is gewoon verdwenen, ook een stuk uit jouw leven.

Enkel de herinnering leeft verder.
De persoon die je graag zag, leeft niet meer en daardoor ben je als het ware een stuk van jezelf kwijt.
Iedereen ziet dat je een deel verloren hebt en je verdriet wordt begrepen.
Een verlies en een verdriet dat mag getoond worden.

Voor mij is het moeilijk.
Langs de ene kant is dit ook mijn verlies, maar langs de andere kant niet.
Voor mij is dit eerder zien dat iemand geen pijn meer heeft, niet langer lijdt, maar in slaap gevallen is.
Een eeuwige slaap.

Aan de andere kant zie ik dat mijn omgeving pijn heeft.
Een pijn die ik verstandelijk wel begrijp, maar waar ik het emotioneel moeilijk mee heb.
Ik weet niet wat ik moet doen en/of moet zeggen.
Ik voel me er buiten staan.
Ook al ben ik een deel van de familie, toch ben ik dat ook weer niet.
Er is geen bloedband...

Mijn hoofd is veel meer bezig met praktische zaken en er verschijnen vragen waar ik anders nooit aan zou denken.
Vragen die allemaal gelinkt zijn aan sterven en aan het beroep van begrafenisondernemer.
Wanneer ik mezelf ben, wordt mijn "gewoonigheid" niet geapprecieerd, maar als ik dan de emoties van de echtgenoot probeer te volgen, vraagt hij waarom ik zo stilletjes ben.

't Is moeilijk.
Duidelijk dat het anders denken er echt wel is en ook dat is confronterend.
Zowel voor hem als voor mij.

Na een dag waken komt dan het overlijden met alle emotionele en praktische zaken die er bij horen.
Een week van intense emoties die ik in toom trachtte te houden.
Het uiteindelijke afscheid werd een mooie en emotionele viering.
Mooie teksten, gelezen door de echtgenoot en zijn zus.
Mooie muziek gespeeld door mezelf en gezongen door een hele zieke, maar toch goed zingende zangeres.
Een groepsknuffel op het kerkhof en dan de echtgenoot die de urne van z'n vader ten grave droeg.
Zoals hij op de wereld verwelkomd werd door z'n vader, zo nam hij afscheid....

Een intense dag, vol emoties, vol wildvreemde mensen die toch absoluut een knuffel en minstens  1 zoen willen geven terwijl ik probeerde om toch wat afstand te bewaren.
Knuffelen en kussen uitdelen hoort bij mij tot de intieme vrienden en familie.
Ik krijg de kriebels van die lichamelijkheid.
Maar blijkbaar hoort dat er bij en dus gaan we maar mee.
Oude vrienden terug zien en ontdekken dat de schoonfamilie eigenlijk aangetrouwd is met mijn familie.
Vrienden die geen familie zijn toch als familie zien en zo blij zijn dat je elkaar terug ziet.

Een kleine wereld, waar een lach en een traan zo dicht bij elkaar liggen.

https://www.apologeticscanada.com/2015/12/04/when-death-comes-knocking/

Death is never easy.

It's a loss you can't compare with other losses.

I've known loss.

I lost someone dear to me.

No death, but a literal loss.

The loss of someone who decided no longer to keep in touch without explanation.

A loss where the lost one still exists, but has his own life without me.

A loss with a hidden sorrow, because it's almost impossible to explain to other people.

Death is a different loss.

Someone close to you disappears for real.

You aren't deleted from someone's life.

Life just vanished and so did part of you.

The memory lives on.

The person you loved, is no more and it feels like you lost a piece of your soul.

Everyone sees that you are missing a part and they understand that grieve.

It's a sorrow and a loss you can show.

It's difficult for me.

On one side it's my loss also, but on the other side it's not.

For me it's seeing that there is no more pain, no more suffering and it's like falling asleep.

An eternal sleep.

But I see my surrounding suffering.

It's a pain I can rationally understand, but which is hard for me emotionally.

I have no idea what to do or what to say.

I feel like I'm standing outside the circle.

I'm part of the family, but on  the other hand I'm not.

There is no blood bond.

In my head I'm busy with al the practical issues and the situation makes a lot of questions appear inside my head.

All these questions are related to death, dying and the job of the undertaker.

When I am me, my "normalness" is not appreciated, but when I try to follow the emotions of the husband, he asks why I'm so quiet.

It's hard.

I feel I'm so much more thinking differently than the others and it confrontating.

For him, them and for me.

We waked for a day and when death comes by al the emotional and practical affairs start coming.

A week full of intense emotions to restrain.

The final goodbye was a very beautiful and emotional ceremony.

Beautiful texts and lyrics, read by the husband and his sister.

Beautiful music played by myself and sung by a really ill, but still good singing vocalist.

A group hug at the graveyard whereafter the husband placed the urn of his father in the grave.

Like he was once welcomed to this world by his father, so he said goodbye.

A really intense day full of emotions, completely unknown people who want to kiss and hug you anyway even when you're trying to hold back.

Hugging and kissing is something I normally only do with very close friends and close relatives.

All that physicality gives me the jitters.

Apparently it's part of such a day so I try and go with the flow.

It's a day for seeing old friends back and discovering the family in law is connected by mariage with my own family.

A day for being so happy to see friends who aren't family but are nevertheless seen as family.

A small world where laughter and tears are closely connected.

Op de trein - On the train

Als ik ga werken, besteed ik ongeveer 4 uur per dag aan de treinrit heen en terug.

Tijdens die treinrit probeer ik zoveel mogelijk een persoonlijke bubbel te creëren aan de hand van mijn mp3 speler met noise cancelling oortjes gecombineerd met wat haakwerk, een boek als ik niet te moe ben of wat spelletjes spelen op de tablet. 

Tussendoor even de mails en sociale media checken.

Het gevoel alleen te zitten midden de mensen maakt dat ik me eventjes half kan ontspannen.

Of toch voor zover we niet de sardien in het blik moeten nabootsen.

Zo ook vorige dinsdag.

Alleen in het kleine compartimentje van de dubbeldektrein.

Zeven haltes voor ik aan mijn eindstation ben.

Ongeveer een dik uur treinen.

De eerste halte net voorbij komt er opeens een alcoholwalm in mijn neus binnengewaaid.

Ik kijk op van mijn bezigheid en zie naast me, in dat kleine compartiment, 2 mannen zitten.

Allebei met een plastic bekertje in de hand.

De grootste van de twee is druk bezig met het ontkurken van een fles schuimwijn.

Ze zien me opkijken, lachen en lijken iets te zeggen, maar ik hoor niets dankzij Bose.

Ik gniffel bij mezelf: "leuk zeg, die 2 zijn nog Nieuwjaar aan het vieren op de trein".

De conducteur vond de sfeer zelfs zo gezellig dat hij het niet nodig vond om onze abonnementen te checken.

Twee haltes verder is de fles schuimwijn leeg en komen de halve liter blikken Jupiler boven.

Toch direct wat marginaler dan bubbels....

Nummer 1 stapt uit en de grootste blijft alleen achter.

Vanuit mijn ooghoek zie ik plots een been ongelofelijk zenuwachtig op en neer wippen.

Na de overdaad geur komt er nu nog een overdaad nervositeit bij.

't Was gezellig op de trein.

Toch blij dat het "stil" was en ik niet moest meeluisteren naar de Nieuwjaarsbabbel.

When I'm off to work I spend more or less 4 hours on the train.

During that trip I always try to create my personal bubble by using my mp3 player with noise cancelling ear buds combined with  a crochet project, a book when I'm not to tired or just playing games on the tablet.

A quick check of my mails and the social media in between.

The feeling of being alone among the people can relax me a little bit.

Well, as long as we don't have to imitate the proverbial sardines in a can.

Last tuesday as well.

Alone in my small compartment on the double deck train.

Seven stops before it's mine.

Approximately 1 hour train.

We just passed the first stop when an alcohol waft reaches my nose.

I look up from what I'm doing and see 2 men, next to me in that small compartment.

Both are holding a plastic cup.

The largest of the 2 is busy uncorking a bottle of sparkling wine.

They notice me looking and they start laughing. 

I think they said something, but thanks to Bose I don't hear a thing.

Grinning by myself I think: "Funny, those 2 are still celebrating New Year on the train".

Even the conductor liked the atmosphere so much he doesn't even want to check our rail pass.

Two stops along the way they have finished the bottle and I see 2 half liter cans of beer appearing in their hands.

Lager sure is a lot more marginal than bubbles...

Number 1 gets of the train and the largest remains sitting, finishing his can of beer. 

Out of the corner of my eye I see his leg jumping up and down out of nervousness.

I already had an excess of smell and now I get an excess of nerves.

Always fun and cosy on the train.

I'm glad I didn't have to listen to their New Years talk.

Nieuwjaarsdag 2017 - New Years day 2017

2017.

Voor velen een nieuw begin.

Ook voor ons.

Evengoed een einde voor ons.

Net een hele dag gewaakt bij een stervende.

Lange laatste uren met naar adem snakken, rochelen en plotse ademstiltes.

Laatste uren blijven duren...

Voor alles een eerste keer, ook voor sterven.

Vreemd gevoel.

Veel emoties in de kamer.

Noise cancelling en haakwerk kwamen goed van pas.

Af en toe een bubbel om me in terug te trekken.

De plastic ringetjes van waterflessen blijken niet stevig genoeg voor mijn gebit.

Misschien toch eens kijken voor zo'n bijtjuweel voor volwassenen :-).

Spanning en stress moet er op een of andere manier uit dus waarom niet op een bijtring.

We blijven altijd kind :-)

Naast pijn en verdriet, begin en einde hoort ook humor er bij....

Het leven is een lach en een traan.

2017

A beginning for most people.

Also for us.

But an end as well.

Just home from looking after a dying family member.

Last hours with gasping breaths, gurgling noises and sudden breathing stops.

Long lasting last hours.

A first time for everything, for dying also.

Strange feeling.

A lot of emotions in the room.

Noise cancelling and crochet project close by.

My escape bubble.

The  plastic rings from water bottles are not firm enough for my teeth.

Maybe I should look for a chewy jewelry for adults :-).

Tension and stress need to escape so why not with a chewy ring like a baby.

We stay kids forever :-)

There's not only pain and sadness, beginning and ending, but also humor....

Life is joy and tears.

Ikeahoofd - Ikeahead

Tijdens de vele gesprekken bij mijn therapeute en in de vele mails/brieven die ze al kreeg, heb ik ontelbare keren gezegd, gehuild, gesmeekt om een ander hoofd.
De chaos, de orkaan die zich continu in mijn hoofd bevindt en waar ik geen woorden voor heb, maakt me zo moe.

Op het ogenblik dat ik de officiële diagnose ASS kreeg, zei die psychologe dat ze mijn hoofd niet zou willen.
Een opmerking die ik niet verwacht had, maar waar ik blij mee was.

Eindelijk bevestiging van wat ik voel, maar niet kon verwoorden. 

Eindelijk iemand die begreep waarom ik een ander hoofd wil.

Ze vergeleek mijn hoofd of wat er zich in afspeelt met Ikea op het drukste ogenblik van de dag tijdens de kerstperiode of de solden.
Stel je voor dat je op dat ogenblik in Ikea rondloopt...

In mijn hoofd gaat het er 24/24 7/7 zo aan toe. 

Waar ''normale'' mensen na een paar uur kunnen vertrekken uit de drukte zit ik er in gevangen.

Ik kan niet weg uit mijn hoofd.
Blijkbaar is dit een kenmerk dat de meeste mensen met een autisme spectrum stoornis zullen herkennen.

Mijn Ikeahoofd...
Het is de beste beschrijving ooit en ook de meest verstaanbare voor buitenstaanders.

Zelf heb ik er ondertussen nog een beschrijving aan toegevoegd.

Iedereen heeft een vergiet in z'n hoofd met een hoop arbeiders die samenwerken om te bepalen waar alle info die binnenkomt moet gestockeerd worden en die de grootte van de gaten van het vergiet kunnen regelen en zo ook de hoeveelheid binnenkomende informatie.

Mijn vergiet heeft slechts 1 arbeider die alles alleen doet. 

Hij doet z'n best, maar slaagt er niet of onvoldoende in om het werk tijdig te af te krijgen. 

Overuren zijn dagelijkse kost en een chaotische berg informatie die gesorteerd moet worden eveneens.

During almost every conversation I already had with my therapist and all the emails/letters she received, I asked, begged, cried for another head, another mind.
It's so tiring to continuously have only chaos and a raging hurricane in your head.

The psychologist who explained my official diagnose ASD said she wouldn't want to have my head.
A remark I didn't expect, but one I still cherish.
Finally confirmation of everything I feel, but can't explain.
Finally someone who understands why I want another head.

She compared the inside of my head with Ikea at rush hour during the sales period or christmas time.
Imagine you are shopping at Ikea at that moment.
Imagine that your head feels 24/24 7/7 like this....
"Normal" people can leave Ikea after some time, but I'm imprisoned in that chaos.
I can't  leave my head.
Apparently this is characteristic for a lot of people with ASD.

My Ikeahead...
It's the best description ever and one that "normal" people understand. 
They can imagine it...

I added another description.
Everyone has a strainer inside their head with a lot of workers. 
They all work together to determine the size of the holes, the amount of incoming information and the place where all that information should be gathered.

My strainer has only one worker doing everything on his own.
He really tries to do the best he can, but he doesn't succeed in finishing the work on time.
Overtime is part of his life, just as the chaotic mountain of information that needs to be sorted.