Creatieve rust - Creative peace

De voorbije weken waren moeilijk.
Een discussie omtrent de feestdagen met mijn vader zorgde er voor dat mijn fundamenten weer heel instabiel werden.
Met als gevolg paniek en een allesoverheersende angst dat de andere fundamenten me alleen zouden laten.
Het lijkt heel onbelangrijk, maar het heeft een gigantische impact gehad, zowel mentaal als fysiek.
Moeilijker (in)slapen, stresspijn, darmen die in de knoop lagen, hoofdpijn, moeilijke concentratie en emotioneler dan anders.
Het was er allemaal.
Ondertussen kreeg ik van de echtgenoot, huidige en vorige psychologe en een aantal collega's de raad om afstand te nemen.
Langzaamaan ga ik dat proberen, al weet ik niet in hoeverre dat gaat lukken.

Om de rust een beetje terug te vinden, heb ik me vorig weekend creatief bezig gehouden.
Begin december sta ik, samen met een vriendin, op een kerstmarktje met zelfgemaakte spullen.
Mijn haaksels gaan mee en hopelijk wordt er ook iets verkocht.
Zelfgemaakte prijskaartjes, gehaakte sneeuwvlokken en wat knutselen met papier terwijl we luisterden naar een audioboek.

Het maken alleen al heeft me in elk geval veel plezier en creatieve rust bezorgd.

The previous weeks have been hard.
A discussion concerning the christmas festivities with my dad caused a serious instability in my foundations. This was followed with panic and the all consuming fear that all the other foundations might abandon me.
It seems unimportant, but it had a huge impact, mentally and physically.
Difficulties sleeping, stress related pain, bowell problems, headache, bad concentration and more emotional.
I had it all...
Meanwhile I got the advice from the husband, previous and present therapist and a few colleagues to keep my distance.
Slowly I'm going to try and get more distance, but I'm not sure if it will work.

To get my rest back, I had a creative weekend.
In the beginning of december I have a stall at a small christmas market together with a friend.
All my crochet will be there and hopefully somebody will buy something.
I made some price tags, snowflakes and had some fun with paper and scissors while we were listening to an audiobook.

Being creative gave me all the peace and fun I needed so much.

Balans inspanning/ontspanning - Balance effort/relaxation

De voorbije weken verliepen moeilijk.
Ik merkte bij mezelf dat ik langzaam terug naar beneden leek te glijden.
Ik heb hier met een aantal mensen over gesproken en ook gemaild met mijn therapeute.
Tijdens de sessie gisteren hebben we het er ook uitgebreid over gehad.

Ik voel me mentaal moe, niet fysiek.
Nergens zin in, geen interesse en sterk verminderde concentratie.
Het enige wat ik eigenlijk wil doen, is rusten en slapen.
Desondanks doe ik wel nog heel veel dus het is niet dat ik me laat gaan.

Mijn therapeute heeft me uitgelegd dat de spanning op het werk en de frustratie van niet altijd genoeg werk te hebben zich opstapelen als adrenaline.
Het is die adrenaline die met alle goede gevoel gaat lopen en me lamlendig laat zitten.
Ik moet er dus aan werken om overprikkeling tegen te gaan en de adrenaline kwijt te raken.

Afbouwen van mijn medicatie in combinatie van werkstress was duidelijk geen idee.
Ik ga dus nog een beetje wachten en opnieuw proberen wanneer de lente start.

We hebben een lijstje opgesteld van wat voor mij kan helpen en misschien wel noodzakelijk is om te vechten tegen het slechte gevoel.

Voor mij is het dus dit:

• fysieke activiteit. Als ik met de fiets/trein ga werken, stevig doorfietsen in het naar huis gaan. Werken met de auto='s avonds touwtje springen .
• overprikkeling vermijden. Zodra ik ook maar iets voel alles buiten sluiten met hoofdtelefoon.
• herhaling: haken, de kat aaien, strijken, werken in de tuin.
• water/warmte (douche, afwassen)
• mentaal letterlijk ontspannen en niet gewoon fysiek rusten. Dus niet gewoon in de zetel zitten en tv kijken, maar wel mentaal bezig zijn met puzzels, breinbrekers.
• tablet mag, maar geen uren aan een stuk.

https://www.autismevanuitdetail.nl/lezingen-advies/lezing-multicomplex-gezin-met-autisme

The past weeks were difficult.
I noticed I was gliding down again.
I spoke to a couple of people and wrote to my therapist.
During our session we talked about it at length.

I feel mentally tired, not physically.
No interests, no concentration.
The only thing I wanted to do is resting and sleeping.
But I'm still doing a lot so it's not like I'm letting myself go.

My therapist explained that tension at work and frustration accumulate as adrenaline.
It's that adrenaline that takes all the good feelings and makes me miserable.
So I need to keep an eye at my sensory overload and getting rid of the adrenaline.

My attempt at reducing my antidepressants in combination with the stress at work wasn't a good idea either. Maybe it will be easier to try again when spring starts.

We made a list of things that might be helpful and maybe necessary to fight the bad feeling.

This is my list:

• physical activity. When I go working by train/bike I should ride at high speed when going home. The days I use the car I should do some rope skipping in the evening.
• Avoid sensory overload. As soon as I feel overwhelmed I should use my headphones.
• repetitive jobs: crochet, petting the cats, ironing, gardening.
• water/warmth (taking a shower, doing the dishes)
• relaxing mentally by doing puzzles and brainteasers
• playing on the tablet is ok, but not too long.

Blijven ademen - Keep breathing

Blijven ademen!!

Sinds 2 jaar zeg ik dit bijna dagelijks tegen mezelf. Soms wordt het tegen me gezegd.
Het staat geschreven op een paar Post-its die op strategische plekken hangen in huis en op het werk.

Het klinkt belachelijk, maar voor mij is het een serieuze uitdaging.

Blijven ademen!!
Bij stress, spanning en verdriet.
Bij pijn, zeker bij emotionele pijn.

Altijd blijven ademen.

Onbewust heb ik de neiging om letterlijk mijn adem in te houden.
Alle spanning binnenhouden. Niets laten ontsnappen.
Alles opstapelen.

Wanneer ik de spanning bij mezelf opmerk, probeer ik eerst wat te zuchten om er een deel van kwijt te raken en het ademen terug op gang te helpen.
Soms gebruik ik ook de app die mijn vorige therapeute me aanraadde: Cardiac Coherence.
Er zijn nog een heleboel andere gelijkaardige apps te vinden.

Hartcoherentie begint steeds meer op te komen.
Het zou een hulpmiddel kunnen zijn bij stress, burn out en hyperventilatie.
Zelf heb ik ooit een aantal weken dagelijks een oefening gedaan met potlood en papier. Na verloop van tijd merkte ik tijdens het oefenen wel effect.
Ik heb echter geen idee wat het effect is op lange termijn aangezien ik het dagelijkse oefenen nooit lang genoeg kon volhouden.

Voor mij persoonlijk is een actieve afleiding waarbij ik mentaal bewust aan andere dingen moet denken een veel betere manier om stress te verminderen.
Enkel als ik niet weg kan (bv. in de auto of op tijdens het rijden) probeer ik wel gebruik te maken van de oefeningen, soms met de app, soms zonder.

Zolang het me maar helpt om te blijven ademen.

Keep breathing!!

For more than 2 years I daily tell myself to keep breathing. Sometimes it's other people who tell me to keep breathing.
I even wrote it down on some Post-it's that are strategically placed at home and at work.

It sounds silly, but for me it's exceptionally difficult.

Keep breathing!!
Stress, tension or sadness.
Pain, especially emotional pain.

Always keep breathing.

Without realizing it I often hold my breathing.
I keep all the tension inside. Don't let it escape.
Peiling up tension.

When I'm aware of it I often start sighing to help release the tension and restart my breathing pattern.
Sometimes I use an app my previous therapist suggested.
It's called ''Cardiac coherence'', but you can find loads of them in the app store.

The topic of cardiac coherence is becoming a hype.
It's supposed to help with stress, burn out and hyperventilatie.
I used to do the exercise with Paper and pencil for some weeks.
After a while I definitely noticed a difference while doing the exercise.
I have no idea what the long term effect might be because I never die the exercise long enough.

For me personality, I prefer a more active way to reduce stress. Something I really need to concentrate on combined with a physical activity.
When I can't leave a situation (at work of while driving) I do the cardiac coherence exercise. Sometimes with the app, sometimes without it.

As long as it helps me to keep breathing.

Jojo vol tranen - Yoyo of tears

Dikwijls,

als vermoeidheid regeert
en uitputting nadert

ontwaakt er een jojo vol tranen.

Op en neer

net niet wenen en dan weer weg

tranen die klaar zitten

tranen die niet kunnen vallen.

Een beeld, een woord, een melodie
de jojo stijgt gestaag,
soms met sprongen.

Stilte, rust

de jojo zakt naar beneden,
maar valt nooit.

Slapen.

Warmte.

Een deken over mijn hoofd.

Een kat op mijn buik.

Langzaam
het touw van de jojo oprollen
ontwarren

Langzaam...

Often
when fatigue reigns
and exhaustion draws near
a yoyo of tears awakens.

Up and down
not quite crying and it's gone again
tears in stand-by
tears that can't fall.

An image, a word, a tune
the yoyo rises relentlessly
sometimes by leaps and bounds.

Peace and quiet,
the yoyo drops down
but never falls.

Sleeping.
Warmth.
A blanket over my head,
a cat on my belly.

Gently
rolling up,
unraveling
the string of the yoyo.

Slowly.

Opnieuw aanpassen - Adjusting again

Niet enkel een nieuw job, maar ook een nieuwe therapeut.
Een hele hoop veranderingen waar ik moet mee leren omgaan.

't Is moeilijk om op 1 sessie een heel intensieve begeleiding van bijna 2 jaar samen te vatten.
Moeilijk om de diegene die me zo hard geholpen heeft, maar nu te ziek is om die hulp nog verder te bieden, los te laten.
Telkens opnieuw het gevoel in de steek gelaten te worden en te moeten herbeginnen.
En ook al weet ik rationeel wel dat ziek zijn niet hetzelfde is als in de steek gelaten worden, toch voelt het zo.

Eindelijk is er genoeg vertrouwen en dan stopt het daar.
Je wordt doorverwezen naar iemand anders en je moet weer herbeginnen.

Op zich heb ik nog wel wat geluk.
Die arm van mijn octopus werd niet afgesneden, maar voorzichtig losgemaakt én hij hangt nog steeds met een paar zuignapjes vast.
Mijn vorige therapeute wil het contact behouden en blijft beperkt bereikbaar via mail als steun op afstand.

De nieuwe werkt niet zo intensief dus wekelijks kan ik bij haar niet terecht.
Op zich geen ramp aangezien we net op een punt waren gekomen waar de wekelijkse afspraken tweewekelijks werden.
En ik mag ook naar haar mailen.
Dus zelfs al duurt het weer een hele tijd voor het mondeling lukt, schriftelijk zal ze dan wel op de hoogte zijn van de chaos in mijn hoofd.

We gaan proberen om de werkpunten over te nemen en uitzoeken hoe haar manier van werken kan geïntegreerd worden in de oude manier van werken gecombineerd met mijzelf.
Normaal gezien zal er ook nog een verslagje overgemaakt worden om te verduidelijken van waar ik kom, waar ik nu stond en waar ik naartoe wou.

Op zich zie ik het wel zitten, denk ik.

De nieuwe is niet geheel nieuw. We hebben elkaar al ontmoet buiten de context van therapie.

Het zal wennen worden.

Meer voor mij dan voor haar.

Het voelt aan alsof er een hele grote kei van onder mijn voeten weggehaald is waardoor ik allesbehalve stabiel sta, maar ondertussen ligt er alweer een nieuwe klaar.

Een nieuwe kei die nog wat geschaafd moet worden om goed te passen.

Veranderingen en nieuwigheden zijn niet altijd negatief.

Ze zijn moeilijk te verteren en zorgen voor heel wat spanning en onzekerheid, maar zolang ik het niet probeer, ga ik ook niet weten of het een verbetering is ten opzichte van het oude.

 

Casper & Hobbes hebben me tot nu toe door alle moeilijkheden heen geholpen. - Calvin & Hobbes helped me through all the difficulties I've met so far.

Not only a new job, but also a new therapist.
A lot of changes to adapt to.

It's hard to summarize a very intensive therapy of almost 2 years in 1 session.
It's hard to let go of the one person who helped me so much and who is now to ill to help me any more.
Again and again I have the feeling that she is abandoning me.
Although I rationally know that being ill isn't the same as abandoning someone, it still feels that way.

When you finally trust someone the relationship stops.
You get transferred to someone else and you can start over again.

I know I'm lucky in a way.
The arm of my octopus  hasn't been brutally cut off, but it has been loosened very gently and it will hold on with a couple of suction cups.
My previous therapist wants to keep me in touch. I can contact her by email and she will be a support from a distance. She certainly doesn't want to abandon me.

The new one doens't work as intensive as the old one so the weekly appointments won't be possible.
That's not a disaster as we just reached a point of changing the weekly appointments to two-weekly appointments.
And I can mail! Very important to me as I can express myself much more by writing than by talking.
Even if it takes a lot of time before I can tell her about the chaos in my head, she certainly will have all the knowledge she needs by reading my mails.

We will try and continue with all the working points and find out if there is a way of adapting her therapy style with the style of the previous therapist in combination with myself.
Normally we should get a small summary of my previous therapist to explain where I come from, where I am now and where I would like to go.

I like the big idea.
The new therapist isn't completely new because we've already met outside the context of therapy.
It will take some time to get used to it.
Especially for me, maybe less for her.
It's like someone took away a large boulder from beneath my feet making me unstable, but there is already a new boulder ready to be placed.
It only needs to be scraped and polished so it will fit.

Changes and novelties aren't always negative.
They are hard to digest and create lots of tension and uncertainties, but if I don't try them out, I will never new if there are an improvement.

 

Overprikkeling - Sensory Overload.

Een hoofd voor stormachtige chaos....

of hoe een opeenstapeling van kleine onzekerheden voor overprikkeling kan zorgen en wat je er aan kan doen.

Een werkvergadering die 5 uur duurde, waarbij spanningen duidelijk voelbaar waren en er onrechtvaardige beschuldigingen geuit werden.

Nadien met compleet oververmoeid en overprikkeld beginnen werken terwijl de tranen in je ogen staan.

Dagen later nog steeds niet 100% gerecupereerd zijn en daar echt van ondersteboven zijn.

De jobverandering nadert met rasse schreden en wanneer je vraagt wie je gaat vervangen, krijg je telkens de vraag of je niet wilt blijven want je bent zo moeilijk vervangbaar.

Langs de ene kant een compliment, maar langs de andere kant wordt je schuldgevoel steeds groter.

Collega's niet willen in de steek laten en ze ook niet kwijt willen.

De onzekerheid van hoe de nieuwe job zal uitdraaien, hoe de nieuwe collega's zullen meevallen, is groot.

Ga je daar een nieuwe "grote broer/zus-collega" vinden die je kan helpen met je sociale moeilijkheden. Iemand die zorgt voor steun en stabiliteit.

Veel werk, vroeg opstaan, steeds minder goed slapen zorgen voor een langzame afdaling.

Een afdaling die je voelt, maar waarvan je niet goed weet hoe je ze moet tegenhouden.

Je therapeut contacteren en vragen of je eens mag bellen om de tijd tussen de afspraken te overbruggen, want het lukt niet zo goed meer.

Antwoord krijgen dat ze ziek is en het dus niet gaat lukken.

Daar sta je dan....

Denken aan een mogelijke backup die gelukkig bereid is om via mail wat basissteun te leveren.

Weer maar eens beseffen dat je niet alleen bent en dat er echt wel mensen zijn die je willen helpen, maar dan uiteindelijk toch weer aan je psychologe vragen of je ze zeker niet in de steek zal laten.

Na die 2 drukke weken nog een trouwfeest en in je achterhoofd al met de planning voor volgende week bezig zijn: veel werk, een speciale opdracht, examen muziek, eerste communice van je nichtje, valiezen maken voor de reis die begint na de communie.

Het trouwfeest: 

- veel volk, veel lawaai, op maat gemaakte oordopjes bij je hebben

- lang leve de friemelkubus (fidget cube) die je al van zoveel zenuwen verlost heeft

- een mooie nieuwe jurk en nog veel mooiere rode lakschoenen met een hakje

- lekker eten

- een mooi en zelfgemaakt aandenken krijgen

- roepen om boven de muziek uit te komen, maar ondanks dat toch een goed gesprek hebben met een neefje dat ook ASS heeft. Uit de kast komen over je eigen ASS en weer maar eens beseffen dat het leuk is om zoveel te herkennen.

- om 2u gaan slapen en om 7u wakker zijn

Vermoeidheid zal ooit wel wennen zeker?

https://yourdailyshine.nl/tips-om-als-hsper-overprikkeling-te-voorkomen/

A head full of stormy chaos...

or how an accumulation of  a lot of small uncertainties can cause a sensory overload and what to do with it.

A working meeting that lasted 5 hours with evident tension and injust accusations.

Afterwards completely exhausted and having a sensory overload, but nevertheless starting to work while the tears are in your eyes.

Days later you still haven't recuperated completely and you feel really devastated by it.

The change of jobs that's coming nearer makes you wonder who will replace you.

When you ask that question they always answer that you're so hard to replace.

A nice compliment, but it makes your guilt grow.

You don't want to abandon your colleagues and you don't want to loose them.

The incertainty of the new job, the new colleagues is really hard.

Will you have a colleague/big brother who can help you with your social difficulties?

Someone to give you support and stability.

A lot of work, getting up really early, sleeping less well makes you descend slowly.

You feel that descend, but you don't really know how to stop it.

You contact your therapist to ask if you can call so you can bridge the time between your appointments.

You get the answer that she's sick and can't talk.

There you are....

Luckily you find a backup willing to give you some basic support by email.

Realising again that you're not alone and that there really are some people who will help you, but in the end you send a text to your therapist asking her not to abandon you.

You end 2 very busy weeks with a wedding and in the back of your head your are already planning the next week: again a lot of work, a special appointment, music examination, first holy communion of your niece, preparing the luggage for your holiday which starts after the communion.

The wedding:

- a lot of people, a lot of noise and being very happy you brought your custom-made earplugs

- long live the fidget cube that already saved you of so much nerves

- a beautiful new dress and even more beautiful red lacquered high heeled shoes

- good food

- a nice, handmade token of appreciation

- yelling to get over the music, but still having a good conversation with a nephew with ASD. Coming out about your own ASD and again you realise how nice it is to recognise so much.

- going to sleep at 2 am and being awake at 7 am.

You hope you'll get used to being tired some day...

Solliciteren 3 - Job interviews part 3

Gisteren kreeg ik in de late namiddag nog telefoon.
Het interview voor job 2 was naar mijn aanvoelen niet goed verlopen en dat werd bevestigd.
Ik ben niet geslaagd en zelfs niet geschikt bevonden voor de job.

Eerlijk...dit deed pijn.
Hoe kan iemand mij nu "niet geschikt" bevinden op basis van een interview, op basis van een momentopname.
Ook al had ik het verwacht, toch deed het pijn.
Opnieuw een teleurstelling.
Opnieuw merken dat wat ik in mijn hoofd zie als een geschikte job door een ander niet zo gezien wordt.
Opnieuw merken dat ik nog steeds niet wil toegeven aan de echte ik en toch maar zo hard mijn best blijf doen om iemand anders te zijn.
Opnieuw merken dat mijn talenten elders liggen ook al wil ik dat niet toegeven.
Ook direct denken: ligt dit nu aan mijn ASS of is het een combinatie van vanalles?

Alle personen die me geholpen hadden om me voor te bereiden om dit interview heb ik dan zo snel mogelijk verwittigd zodat ze het nieuws van mij horen en niet viavia.
Mijn therapeute kwam direct met de vraag of ik mij nu 'teleurgesteld' of 'eerder opgelucht' voelde.
Een terechte vraag met een dubbel antwoord.
Opgelucht omdat de twijfel of ik het zou aankunnen, weggenomen is, maar ook teleurgesteld omdat ik zelfs niet de kans gekregen heb om het te proberen en om dan zelf de beslissing te kunnen nemen dat het niets voor mij was.

Het waardeloze gevoel komt dan weer zo sterk naar boven, maar ook daar had mijn psy een goed antwoord op: "zij vinden dat de job niet past bij je persoonlijkheid, wat vermoedelijk veel te maken heeft met je onzekerheid en stresshantering, maar je ben zoveel meer dan dat".

Een mooi antwoord.
Nu nog (terug) ondervinden en uitzoeken wat ik dan wel ben, wat me bijkomend definieert, naast "onzeker" en "beperkte stresshantering".

www.climbcoaching.com

I received a telephone call yesterday in the afternoon.
I had a bad feeling about the interview for job 2 and that call confirmed my feeling.
I failed the interview and even more, they don't think I'm suited for the job.

To be honest...it hurt.
How can they think I'm not suited based on an interview, a snapshot.
I expected it, but it hurt.
Another disappointment.
Again and again it seems that the image in my head of what might be a suitable job isn't what the others think.
Again it appears I don't want to admit to the real me and I keep trying to be someone else.
Again I'm told my talents are elsewhere in a different area even if I don't want to admit it.
Struggling with the idea if it's all caused by my ASD or not.

I told everyone who helped me prepare as soon as possible to be sure I'm the one to tell them.
My therapist asked immediately if I felt 'disappointed' or 'relieved'.
This is a good question with a mixed answer.
I'm relieved because all the doubts I had about whether or not to be capable/suited for the job.
I also felt disappointed because I didn't even get a chance to try the job and make the "not suited" decision by myself.

Again I feel so useless, but my therapist had even an answer to that feeling: "they think the job isn't suited for your personality, most likely because of your insecurity and your stressmanagement, but you are much more than that. This doesn't define you".

A beautiful answer.
So all I need to do is (re)discover myself and try and find out what defines me apart from "insecure" and "limited stressmanagement".

Solliciteren, het vervolg - Job interview continued.

Sinds het vorige sollicitatiegesprek zijn er zo'n 2 weken voorbij gegaan.

Twee hectische weken die in mijn hoofd veeleer op 2 maanden lijken.
Twee weken waarbij dag per dag de spreekwoordelijke emmer steeds voller voelde worden.
Twee weken die geëindigd zijn met veel tranen, een verkoudheid en het gevoel doodmoe te zijn en het allemaal niet meer te zien zitten.
Twee weken die een duidelijke overbelasting waren.

Wachten op het resultaat van interview 1 en ondertussen proberen voorbereiden aan interview 2.

Het resultaat van interview 1: "geschikt bevonden, maar aangezien er slechts 1 openstaande vacature was, gaat die naar iemand anders en sta ik op de 2de plaats".

Ik heb heel toevallig iemand terug gezien die mij ongelofelijk gekwetst heeft, maar waarvoor ik nu gewoon lucht was.

Het rouwproces waar ik al meer dan een jaar aan bezig ben, kwam plots weer heel sterk naar boven.

Mijn therapeute was dan ook nog eens geveld door een griepachtig virus.

Zoals ze zelf ooit mooi voorstelde: ze heeft een hele grote batterij, maar als die leeg is dan heeft ze geen reserve om op te teren. Daar tegenover heb je mijn minder grote batterij die een serieuze reserve heeft waarmee ik lang op halve kracht kan verder gaan.

Gelukkig was ze (soms) wel bereikbaar via mail en sms.

Het besef dat ze er op die manier toch nog was, zorgde voor een beetje gemoedsrust.

Al moet ik heel eerlijk zeggen dat die 2 weken op de duur wel heel lang duurden en dan word ik een "lastige" cliënt.

Interview 2 dus:

• ik kende de persoon die het interview deed en diegene die secretaris was. Desondanks was het een heel ander gesprek dan ik gedacht had. De manier waarop de vragen gesteld werden, was voor mij niet makkelijk. Ik wist nooit goed waar hij naartoe wou. Naar mijn aanvoelen stelde hij de vragen niet concreet genoeg. Af en toe gaf ik een antwoord dat uiteindelijk wel correct was, maar toch niet specifiek genoeg was. 
• er waren een paar praktijkoefeningen bij. Dit was een complete verrassing. Ik heb een hekel aan toneelspelen en heb dat ook gezegd. Al bij al viel dat uiteindelijk nog wel mee denk ik.
• De grootste moeilijkheid was toch weer mijn gebrek aan ervaring bij het bedrijf. Het uit het hoofd leren van een organigram om de structuur zogezegd te kennen, blijf ik een vreemd gegeven vinden waar ik ook niet goed in ben. Zelfs al weet ik op papier hoe die structuur er uit ziet dan kan ik in praktijk toch nog steeds niet de juiste personen koppelen aan de theorie.
• Datgene waar ik me goed op voorbereid had, werd dan slechts heel beperkt aangehaald. Natuurlijk kon ik daar dan wel op antwoorden dus dat zat wel goed.
• De job waarvoor ik nu solliciteerde, is een veel meer praktijkgericht dan wat ik nu doe. Bij de vragen of ik x of y al meegemaakt heb, moest ik dan ook telkens weer negatief antwoorden.
• In mijn ogen is het niet goed verlopen en achteraf gezien, denk ik dat ik maar 1 echt positief punt waardoor ze mij zouden kunnen aannemen. Ik ben namelijk onmiddellijk beschikbaar. Als ze me zouden zeggen dat ik volgende week woensdag moet starten dan is dat mogelijk. Mijn huidige dienst gaat me laten vertrekken.

Maandag krijg ik het resultaat van dit gesprek. 

Ik ga er niet op hopen dat het een positief resultaat zal zijn. Vermoedelijk blijf ik nog wel eventjes op mijn huidige functie zitten.

More than 2 weeks have passed since my last job interview.
Two very hectic weeks that felt like 2 months.
Two weeks where I felt my proverbial bucket filling day by day?
Two week that ended in tears, a serious cold, being exhausted and feeling fed up with everything.
Two weeks that were an overload.

I had to wait for the result of my first interview and meanwhile trying to prepare the next one.
I received the result several days ago: "I apt for the job, but as there was only one vacancy they gave the job to someone else so I ended second place".

I happend to see someone that hurt me really badly, but to whom I was only air that day.
The mourning process I'm still going through for over a year came back real hard.

On top of all that my therapist was ill with flue.
She told me once that she has a huge battery, but when it runs empty she has no reserve left. 
I, on the other hand, have a smaller battery but a larger reserve to go on and on and on.
Luckily I could reach her (sometimes) by mail and texts.
The knowledge that she hadn't abandoned me, made me feel a little bit more at ease.
Although I have to admit that 2 weeks is a long period in the end and I always think that I'm a difficult client.

So, interview 2:

• I knew the man who did the interview and the secretary. It was a totally different interview than I had imagined. The way he asked the questions was difficult for me. I never quite understood what he wanted to hear. It felt like his questions weren't specific enough for me. Certain answers were correct, but weren't what he wanted to hear. He wanted some very specific answers.
• I had to do some practical exercises as well. I was totally surprised. I hate acting and I told them that I am not good at it. In the end these went rather well, I think.
• It appeared that my greatest weakness (again) is a lack of experience in the company. I can learn organisation charts by heart, but I don't see the point and I am not good at it. Even when I know what the company looks like in theory it doesn't give me the practical skills to know which people to contact for which question. It something you have to learn by working, I think.
• Some points that I studied really hard for were only asked very briefly. I could answer these questions so that went alright.
• This job is much more practical than the one I'm doing now. So when they asked if I had already been in situation x or y, I always had to give a negative answer.
• So all in all it didn't go well. I think I have only 1 really good advantage that might make a difference. I am practically immediately available. If necessary I can start this new job next wednesday, so to speak, because I know that I can leave my current position without any problems.

I'll get the result next monday.
As I don't have a good feeling, I don't think it will be a good result. 
I think I'll stay a bit longer where I am now.

Heel veel tinten blauw - Many shades of blue

Deze week was het blauwe maandag.
Het was de allereerste keer dat ik die term hoorde.
Toeval of niet, het is ook een echte blauwe maandag geworden en bij uitbreiding een blauwe week.

Nochtans stond ik 's morgens op en voelde het aan als een kleurloze maandag.

Gewoon, als alle andere dagen. Veel te vroeg om op te staan, maar verder niets speciaals.

Toen ik in de auto stapte (1-2 dagen per week werk ik dichter bij huis dus dan reis ik geen 4u met de trein, maar 1,5u auto), voelde ik mist in mijn hoofd binnen sluipen.

Mist die langzaamaan van kleurloos, naar wit, naar blauw verkleurde.

Mist die er voor zorgde dat ik moeite had om de wereld om me heen te zien.

Mist die het moeilijk maakte om te bevatten wat er om me heen gebeurde en wat er tegen me gezegd werd.

Mist die er voor zorgde dat de wereld niet doordrong.

Het was een muur van mist. Wanneer mijn collega iets zei, zag ik de woorden door de mist naar me toe komen. Traag en abstract, de betekenis ging onderweg verloren.

Hij maakte er geen probleem van en we konden er allebei wel mee lachen.

Blauwe maandag dus...

Dinsdag werd een donkerblauwe dinsdag...

Zodra ik in de trein zat, voelde ik al dat het mijn dag niet zou worden.

Ik voelde me compleet verloren, zelfs in mijn muziekbubbel.

De nood aan een babbel, begrip, erkenning, een deugddoende knuffel was zo groot dat het pijnlijk was.

Gelukkig lag er veel werk op me te wachten.

Werk helpt meestal wel om de kleur stabiel te houden zodat het niet van donkerblauw naar zwart verkleurd.

In de namiddag werd mijn aandacht gevestigd op een receptie waar we binnenkort naartoe moeten. Er wordt vervoer georganiseerd, maar het hele receptie/vervoer concept werd me zo vaag uitgelegd dat de kleur in m'n hoofd toch wel heel snel net geen zwart werd.

De interne paniekgolf doet me dan wankelen.

Hoofdelijk weet ik dat het nergens voor nodig is, dat alles zichzelf wel zal uitwijzen, dat het wel in orde komt.

Hoofdelijk is echter ver weg van lichamelijk.

Uiteindelijk dan toch weer bij een collega geëindigd die van mijn ASS weet en hem gezegd dat het niet goed ging, dat het te vaag was voor mij. Hij heeft me geholpen om het visueler te maken en mogelijke oplossingen gezocht, scenario's gemaakt.

Achteraf heb ik hem dan nog een berichtje gestuurd om te zeggen dat ik niet vervelend wou doen. Dat het gewoon moeilijk is en dat ik die zwarte paniekgolf niet wil. De innerlijke ''ik wil geen ASS-frustratie'' was weer heel sterk aanwezig. Ik zou het zo graag zonder bijkomende duidelijkheid kunnen....

Collega stelde me gerust. Het was niet opgevallen.

's Avonds dan ook nog die broodnodige knuffel gekregen van de echtgenoot.

De receptie viel al bij al nog. 

Ja, er was veel volk en veel lawaai, maar het was een mooie locatie en de hapjes waren lekker.

Ik ben dicht bij de vertrouwde en betrouwbare collega's gebleven.

Die avond stond er nog een therapiesessie gepland en ik heb een compliment gekregen van mijn psychologe. Ik heb het beste gedaan dat ik had kunnen doen: ik heb hulp gevraagd!

Van kleurloos via blauw en donkerblauw naar net geen zwart en terug naar kleurloos....

De rest van de week verliep ook nogal blauwig. 

Af en toe opvallend snelle kleurwisselingen, maar soms ook heel geleidelijk.

Variaties blauw.

Rietje Bulthuis (http://www.werkaandemuur.nl/nl/beeldmaker/Rietje-Bulthuis/8863)

Last monday was blue monday.

I had never heard that word before.

Coincidence or not, it became a real blue monday and it extended to a blue week.

It was a bit strange because when I woke up it felt like a colourless monday.

Normal, like all the other days. Too early to get up, but nothing special.

The moment I got in the car (1-2 days a week I work closer to home and don't need to travel 4h by train, but only 1,5h by car) I felt the mist creeping into my head.

A mist that changed from colourless, to white, to blue.

A mist that made it difficult to see the world around me.

A mist that made it hard to comprehend what happened around me and to understand what people said to me.

A mist that made sure the world didn't get through to me.

It was a wall of mist. When my colleague said something, I really saw the words coming through that mist. They looked real slow and abstract. All meaning got lost on the way.

My colleague didn't mind and we tried laughing about it.

So, blue monday....

Tuesday became a darkblue tuesday.

I got in the train and felt that this day wouldn't be my day.

I felt completely lost, even in my music bubble.

The need for a chat, recognition, acknowledgement, a big hug was so enormous that I was in pain.

Luckily there was work. Most of the time working helps me to keep my mind steady and in this case the colour was kept stable. It didn't get the chance of changing from dark blue to black.

Late in the afternoon I remembered we had to go to a reception on wednesday. 

Someone organised the transport, but when they explained it to me, it just was too vague and abstract. The dark blue became darker very quick.

My internal panic wave made me stagger.

In my head I know there is no need for panic, that it will all be like a walk in the park.

At moments like that my head doesn't seem to be attached to my body.

It has a will and a mind of its own.

Finally I ended up with a colleague who knows about my ASD. 

I told him that I wasn't all right, that I needed concretization, that it was all too vague.

He didn't comment, smiled and helped me visualize the day. 

With his help I found some sollutions and made some scenarios to keep me calm.

I sent him a message in the evening to tell him that I didn't want to be annoying.

It's just so hard and I don't want the panic wave.

The internal "I don't want autism"-frustration was very very present.

The colleague reassured me. My panic wave wasn't obviously present.

The husband gave me that necessary hug when I got home.

The reception on wednesday went well after all.

There was a lot of people and a lot of noise.

The food was good and I kept close to the colleagues that support me.

That night I had a therapysession planned and my therapist told me that I had done the best I could have done: I asked for help!

So this week started colourless and showed a variation of blue.

From light to dark to the edge of black and back to no colour.

It was a blue-ish week on the whole.

Sometimes there were very quick changes in colour, but sometimes the changes were smoother.

Variations of blue.

Nieuwjaarsdag 2017 - New Years day 2017

2017.

Voor velen een nieuw begin.

Ook voor ons.

Evengoed een einde voor ons.

Net een hele dag gewaakt bij een stervende.

Lange laatste uren met naar adem snakken, rochelen en plotse ademstiltes.

Laatste uren blijven duren...

Voor alles een eerste keer, ook voor sterven.

Vreemd gevoel.

Veel emoties in de kamer.

Noise cancelling en haakwerk kwamen goed van pas.

Af en toe een bubbel om me in terug te trekken.

De plastic ringetjes van waterflessen blijken niet stevig genoeg voor mijn gebit.

Misschien toch eens kijken voor zo'n bijtjuweel voor volwassenen :-).

Spanning en stress moet er op een of andere manier uit dus waarom niet op een bijtring.

We blijven altijd kind :-)

Naast pijn en verdriet, begin en einde hoort ook humor er bij....

Het leven is een lach en een traan.

2017

A beginning for most people.

Also for us.

But an end as well.

Just home from looking after a dying family member.

Last hours with gasping breaths, gurgling noises and sudden breathing stops.

Long lasting last hours.

A first time for everything, for dying also.

Strange feeling.

A lot of emotions in the room.

Noise cancelling and crochet project close by.

My escape bubble.

The  plastic rings from water bottles are not firm enough for my teeth.

Maybe I should look for a chewy jewelry for adults :-).

Tension and stress need to escape so why not with a chewy ring like a baby.

We stay kids forever :-)

There's not only pain and sadness, beginning and ending, but also humor....

Life is joy and tears.

Ikeahoofd - Ikeahead

Tijdens de vele gesprekken bij mijn therapeute en in de vele mails/brieven die ze al kreeg, heb ik ontelbare keren gezegd, gehuild, gesmeekt om een ander hoofd.
De chaos, de orkaan die zich continu in mijn hoofd bevindt en waar ik geen woorden voor heb, maakt me zo moe.

Op het ogenblik dat ik de officiële diagnose ASS kreeg, zei die psychologe dat ze mijn hoofd niet zou willen.
Een opmerking die ik niet verwacht had, maar waar ik blij mee was.

Eindelijk bevestiging van wat ik voel, maar niet kon verwoorden. 

Eindelijk iemand die begreep waarom ik een ander hoofd wil.

Ze vergeleek mijn hoofd of wat er zich in afspeelt met Ikea op het drukste ogenblik van de dag tijdens de kerstperiode of de solden.
Stel je voor dat je op dat ogenblik in Ikea rondloopt...

In mijn hoofd gaat het er 24/24 7/7 zo aan toe. 

Waar ''normale'' mensen na een paar uur kunnen vertrekken uit de drukte zit ik er in gevangen.

Ik kan niet weg uit mijn hoofd.
Blijkbaar is dit een kenmerk dat de meeste mensen met een autisme spectrum stoornis zullen herkennen.

Mijn Ikeahoofd...
Het is de beste beschrijving ooit en ook de meest verstaanbare voor buitenstaanders.

Zelf heb ik er ondertussen nog een beschrijving aan toegevoegd.

Iedereen heeft een vergiet in z'n hoofd met een hoop arbeiders die samenwerken om te bepalen waar alle info die binnenkomt moet gestockeerd worden en die de grootte van de gaten van het vergiet kunnen regelen en zo ook de hoeveelheid binnenkomende informatie.

Mijn vergiet heeft slechts 1 arbeider die alles alleen doet. 

Hij doet z'n best, maar slaagt er niet of onvoldoende in om het werk tijdig te af te krijgen. 

Overuren zijn dagelijkse kost en een chaotische berg informatie die gesorteerd moet worden eveneens.

During almost every conversation I already had with my therapist and all the emails/letters she received, I asked, begged, cried for another head, another mind.
It's so tiring to continuously have only chaos and a raging hurricane in your head.

The psychologist who explained my official diagnose ASD said she wouldn't want to have my head.
A remark I didn't expect, but one I still cherish.
Finally confirmation of everything I feel, but can't explain.
Finally someone who understands why I want another head.

She compared the inside of my head with Ikea at rush hour during the sales period or christmas time.
Imagine you are shopping at Ikea at that moment.
Imagine that your head feels 24/24 7/7 like this....
"Normal" people can leave Ikea after some time, but I'm imprisoned in that chaos.
I can't  leave my head.
Apparently this is characteristic for a lot of people with ASD.

My Ikeahead...
It's the best description ever and one that "normal" people understand. 
They can imagine it...

I added another description.
Everyone has a strainer inside their head with a lot of workers. 
They all work together to determine the size of the holes, the amount of incoming information and the place where all that information should be gathered.

My strainer has only one worker doing everything on his own.
He really tries to do the best he can, but he doesn't succeed in finishing the work on time.
Overtime is part of his life, just as the chaotic mountain of information that needs to be sorted.

Levenstress - Lifestress

Voltijds werken is deel van mijn leven.

Niet echt zoals ik het zou willen, maar ik ga er voor.

Mijn diensthoofd is niet op de hoogte van mijn AS, maar dat hoeft ook niet.

Elke ochtend vraagt hij welgemeend hoe het gaat.

Meermaals per dag, wanneer ik iets ga zeggen of vragen, zegt hij dat ik zen moet zijn en geen stress moet hebben. Hij weet op zijn manier perfect met me om te gaan.

Sinds kort zijn er 2 collega's die wel op de hoogte zijn. 

Een daarvan zegt me bij angst-, stress- of paniekreacties telkens weer dat ik moet blijven ademen.

"Blijven ademen" hangt ondertussen ook op elke computer waarop ik werk, geschreven op een echte én een virtuele post-it. Een mantra om me vooruit te helpen.

De tweede collega kreeg een korte beschrijving van wat ASS voor me inhoudt en wat het betekent.

De beste omschrijving die ik hem kon geven, buiten mijn ikeahoofd (dit leg ik een andere keer uit), is dat leven voor mij stress is.

Levensstress...

Stress door en voor het leven...

De enige plek waar ik geen stress of spanning ervaar, is thuis.

Vroeger zei ik dat ik bang was van alles, maar dat klopt niet, weet ik nu.

Alles bezorgt me wel stress en spanning.

Opstaan en op tijd naar het station vertrekken, zorgen dat al mijn materiaal klaar ligt, de treinrit naar het werk, het werk zelf en de collega's, het verkeer, autorijden, boodschappen doen, afspraken maken en nakomen.....

Af en toe zijn er rustmomenten zoals bij mijn therapeute. Ook al weet ik niet hoe het gesprek gaat verlopen, toch vind ik er rust. Het is er stil en warm, ik mag er op m'n schoenen uitdoen en ineengekruld (voor zover mogelijk) op de stoel zitten om samen met haar de chaos in m'n hoofd te ordenen.

Ook thuis is er stilte en rust, met de poezen en de echtgenoot aan mijn zijde.

Voor mij bestaat het leven uit onzekerheden. Niets is zeker.

Alles kan op het meest onverwachte moment en op de meest onverwachte wijze veranderen.

Een telefoontje, de deurbel, een mail, een sms, een geplande activiteit op de agenda....

Leven vereist flexibiliteit.

Zowel 'leven' als 'het leven'...

Flexibiliteit lukt, maar het wringt en dat wringen veroorzaakt spanning, onzekerheid, stress.

Levensstress...
Stress voor en om te leven...

Gary Waters - Getty Images

Working fulltime is part of my life.

Not exactly what I want, but I'm going for it.

My boss doesn't know about my ASD, but he doesn't have to.

Everyday he wants to know how I feel, for real.

Every time I need to ask of say something, he "orders" me to be zen and not to have stress.

In his way, he knows exactly how to deal with me.

I recently told 2 of my colleagues about my ASD.

One of them tells me every time when I show signs of fear, stress or panic to keep breathing.

"Keep breathing" has been written on several post-its, real and virtual, and are stuck to every computer I work with. It's like a mantra to keep me going.

Lifestress...

Stress by and for life....

One of the only places where I don't feel stress, is at home.

I used to say that I was afraid of everything, but that's not true.

Now I know that everything gives me stress and tension.

Getting up on time and leaving in time for the train, making sure everything is ready, the trip to work, the work in itself, the colleagues, the traffic, driving the car, shopping, making appointments....

Sometimes there are moments where I can find some rest like when I'm with my therapist.

I can relax there even if I don't know how the conversation will evolve. It's quiet and warm, I can take off my shoes and sit on the chair like a curled up cat (as far as this is possible).

Clearing the chaos in my head with her help is relaxing.

Just like there is silence and peace at home in the company of my husband and cats.

For me life is made of uncertainties. Nothing is fixed.

Everything can change at every moment in the most unexpected way.

One phone call, the doorbell, an email, a text message, a planned activity...

Life requires flexibility.

Life and living....

I do have flexibility, but I feel myself squirming all the time and that causes tension, uncertainty, stress...

Life stress....
Stress for life and for living....