Het depressieverhaal gaat verder - The depression story continues

Soms voel ik mij mentaal jonger dan mijn lichaam is en dan probeer ik al eens iets uit dat gecatalogeerd kan worden onder de categorie "onnozel, lomp en voor tieners" :-).
Begin juni resulteerde deze jeugdige mindset in een ongelofelijk zwaar verstuikte voet.
Een maand in het gips gevolgd door een maand in een gipsbrace en sinds begin augustus pas terug aan het werk.

De eerste 10 dagen was ik zo goed als immobiel en heeft de echtgenoot me nog meer verwend dan anders. Daarna werd ik heel erg langzaam weer wat mobieler en kon ik traag en op het gemak weer wat meer doen.

Begin augustus ging ik terug werken en ik moet toegeven dat de eerste 2 dagen een ware marteling waren. Toekomen rond 8u en al compleet overprikkeld zijn om 10u om dan nog aanwezig te moeten zijn tot 16u en dan nog met de auto naar huis.
Die eerste week zat ik dan ook elke dag om 21u in mijn bed met hoofdpijn van ochtend tot ochtend.
De tweede week ging het beter met de overprikkeling, maar toen kwam een maagontsteking roet in het eten gooien.

Gelukkig kon ik in die tweede week weer bij mijn psychologe terecht.
Nadat ze me geholpen had om alles in mijn hoofd wat overzichtelijker te maken, kwam ik tot de volgende conclusie: "ik ben 2 weken aan het werk met als resultaat: ik ben doodmoe, val moeilijk in slaap en slaap niet goed, een maagonsteking, 's avonds geen energie meer om ook maar iets te doen en al zeker niet om TV te kijken."
Volgens mijn psychologe kwam die verplichte rust net op het goede moment omdat ze toen de indruk had dat ik aan het afglijden was naar een depressie. Zoals in de vorige post beschreven, heb ik toen al de stap gezet om de medicatie weer een beetje verhogen.

Ik heb twee maanden thuis doorgebracht in alle rust. Ik sliep goed, was in staat om 's avonds een aantal afleveringen van een serie te bekijken, ging om 23u slapen en was goed wakker om 7u.
Een zalige twee maanden rust en toch vol energie.
Twee weken werken, hebben al direct weer een wrak van me gemaakt en dan moet het schooljaar nog beginnen met de wekelijkse muziek- en pilatesles.
Dit kan toch echt niet....

Langzaam ben ik het volgende beginnen beseffen: thuis, in alle rust, functioneer ik perfect met de licht verhoogde hoeveelheid medicatie. Ik heb gevoeld hoe de depressie en de overbelasting bijna onmiddellijk weer de overhand krijgen zodra ik terug ga werken.
Daaruit kwam de volgende conclusie: 1) ik kan verder met de minimale hoeveelheid medicatie als ik thuis blijf, maar 2) ik ga graag werken, heb een aangenaam contact met mijn collega's en vind het sociaal contact leuk ook al is het super vermoeiend. Als ik echter op deze manier wil verder doen dan moet ik de medicatie misschien toch weer verhogen.

Ik heb hierover een paar dagen nagedacht en daarna een mail gestuurd naar mijn huisdokter C.
Na een hele korte beschrijving van hoe ik me nu voel in vergelijking met tijdens de maanden thuis heb ik gevraagd of ik de medicatie terug kon opdrijven met 1/4.
Dokter C. heeft me duidelijk gemaakt dat 1/4 geen verschil zou maken en zei dat ik beter direct weer naar een volledige pil ga gedurende minimum 3 weken. Eventueel kunnen we op termijn gaan naar de afwisseling van 1 en een 1/2 pil, maar dat zien we nog wel.

Het verhaal zal dus zeker nog een vervolg krijgen. Het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar in realiteit blijf ik een moeilijk gegeven vinden: niet volgens de "norm" kunnen functioneren zonder medicatie.
Ik schaam me er niet voor, maar het zou toch aangenamer zijn, moest de maatschappij beseffen hoeveel moeite het kost voor heel veel mensen om die "norm" te behouden.

https://www.blackmores.com.au/stress-relief/5-easy-ways-to-relax-and-find-your-calm

There are those days when I feel mentally much younger than my body is and I try something that should be catalogued as "silly, clumsy and for teenagers".
This young mindset resulted in a very heavily sprained ankle at the start of june.
A month in plaster followed with a month in a plaster-brace and only just back to work since the start of august.

I spent the first 10 days of plaster almost completely immobile and the husband pampered me even more than usual. Slowly I got a bit more mobile and I could do some stuff sluggishly and at ease.

I went back to work at the beginning of august and I have to admit that the first 2 days were torture.
Arriving at 8 am, being completely overstimulated at 10 am and having to stay till 4 pm before I could drive home. I ended up in my bed every day at 9 pm the first week with a headache from morning till morning. The second week the overstimulation was less, but than I had a gastritis.

Luckily I had a therapy session planned the second week.
She helped me to get my thoughts back in order and I came to this conclusion: "I've been working for 2 weeks with this result: I am exhausted already, it's hard to fall asleep and I don't sleep well, a gastritis, no energy left in the evenings to do anything and especially not to watch TV."
My therapist said that the mandatory rest during 2 months came at the right time because she had the impression that I was getting depressed again. Like I said in the previous post, I had already decided to increase my medication again.

I spent two months at home in all serenity. I slept good, was able to binge watch a serie, got to bed at 11 pm and was awake at 7 am. Two wonderful peaceful months and still full of energy.
Working for 2 weeks turned me into a wreck and the schoolyear has to start yet with the weekly music- and pilateslesson.
This can't go on....

Very slowly I realised this: at home, when I'm at ease, I can function perfectly with a small amount of medication. I have felt the depression and the exhaustion get a hold of me as soon as I go back to work.
This was my conclusion: 1) I can function with a minimal amount of medication when I stay at home, but 2) I like my job, I like my colleagues, I like the social contact although it's very tiring. If I want to continue living like this, I may need to increase the antidepressants again.

I have been pondering over this for a couple of days and than I've sent a mail to my GP C.
After a short description of how I felt while at home and how I feel now I asked him if I could increase the medication with a 1/4 pill.
He answered me that 1/4 wouldn't make any difference. I should take a complete pill again for at least 3 weeks. In future there might be an option to switch between 1 and 1/2 pill every other day, but we'll see about that.

This story isn't over yet. It all seems so easy, but in reality I still found it hard to acknowledge that I can't function according to "the standard" without medication.
I'm not ashamed, but it would be much easier if society would be more aware how hard it is for a lot of people to maintain that standard.

Bubbel - Bubble

Ik heb een tattoo.
Wat ooit begon als een klein eerbetoon aan een overleden huisdier is uitgegroeid tot een heel groot kunstwerk.
Elk jaar, elke zoveel jaar komt er een stuk bij en er staan nog 2 grote projecten in het verschiet.
Alles vormt een geheel.

Gisteren werd er een stuk bijgezet.
Tijdens zo'n sessie wordt er wat gebabbeld, gelachen, gefilosofeerd.
De kunstenares die zich op mijn lichaam mag uitleven, raakt al tatoeërende altijd in een flow, een bubbel, een trance.

Ik weet niet goed hoe ik het moet noemen, maar ze is zo geconcentreerd bezig dat ze de wereld rondom zich vergeet. Ik ken nog een paar mensen die dit bereiken door creatief bezig te zijn, al tekenend of schilderend vergeten ze waar ze zijn. Ze trekken zich volledig terug in hun hoofd.

Ik zou dat ook willen kunnen. Het hangt wel wat samen met de zoektocht naar mijn "talent" denk ik.
Lang geleden, toen ik nog kind was, kon ik me verliezen in een boek.
Volgens de mama deed ik niets liever dan lezen, tekenen en Lecturama-sprookjes luisteren (voorgelezen verhalen op cassettes).

Nu weet ik niet meer hoe ik in die bubbel kan geraken.
Het lijkt wel alsof alles teveel moeite kost, teveel concentratie vraagt.
Ik mis het....
Af en toe wil ik deze wereld eens verlaten en me terugtrekken in mijn wereld.

https://aminaahmedsblog.wordpress.com/2014/07/09/my-own-little-bubble/

I have a tattoo. 
What started as a small token for a deceased pet become a giant piece of art.
Every year, every so many years it grows and I have 2 more large projects in mind.
It's one big tattoo that keeps growing, not a bunch of small ones.

Yesterday I had a session with my tattooist. During a session we talk, laugh and philosophise.
While tattooing she always gets in a flow, a trance, a bubble.

I'm not sure how I can describe it, but she's so focussed she forgets about the world around her. 
I know a couple of people who can do this by being creative. They forget where they are while drawing or painting. They submerge in their head, in their world.

I'm a bit jealous of this. I thing it's connected with my search for my "talents".
A long time ago, when I was still a child I could loose myself in a book.
According to the mum all I did was reading, drawing and listening to Lekturama-fairy tales (spoken fairy tales on cassettes).

Now I can't remember how to get in my bubble.
It's like it's all too hard, like I need to concentrate too much.
I miss it....
I want to leave this world once in a while and back off to my world....

Talenten - Talents

Sinds de ontdekking dat ik rustig word van creatief bezig te zijn, ben ik verder gegaan met de zoektocht naar mijn talenten.
Het vermelden van Luk Dewulf deed me zijn "talenten" ontdekken en daar ben ik nu mee bezig.
Al moet ik ook wel zeggen dat ik zijn theorie niet 100% kan volgen.
In mijn ogen legt hij teveel de nadruk op de combinatie talent = iets goed kunnen en dus ook graag doen en hier ga ik niet mee akkoord.
Ik heb een paar "talenten" waar vooral op het werk gebruik van gemaakt wordt, maar heel veel voldoening haal ik daar niet uit.
Daarnaast heb ik in de lijst met talenten van Luk Dewulf een aantal zaken herkent waarbij ik me dan weer afvraag in hoeverre dat een talent kan zijn.
Ik herken me bijvoorbeeld heel erg in "herkauwer", maar dat kost me veel meer energie dan dat het opbrengt dus zie ik dat niet als een talent.

Sir Ken Robinson spreekt dan weer van het "element" als in "in je element zijn".
Voor hem is een talent dus meer iets wat je vooral graag doet en wat je energie geeft, ook al kan je het niet zo heel erg goed.

Het gaat dus vooral over competenties en talenten, het verschil tussen beide en de vraag waar je energie wil insteken en wil uithalen.
De discussie over talenten en competenties ga ik hier niet voeren, zeker nu (nog) niet.
Waar ik het wel over wil hebben, is de volgende spreuk:

Ik zou voorlopig niet weten welke mijn talenten zijn die de wereld nodig heeft.
Jullie wel? Wie heeft zijn "roeping" gevonden en hoe heb je dat gedaan.


Since I discovered that I can relax by being creative, I've continued my search to find my talents.
Someone mentioned Luk Dewulf to me which made me read about his "talents".
I don't follow his theory completely. I think he focuses too much on the combination "talent = something you're good at and you like it".
I have some talents which are mainly used at work, but I don't get a lot of fulfillment out of them so I don't think they are real talents.
I read the list of talents that are used by Luk Dewulf and I recognise several of them, but I've also been wondering why they are seen as talents.
He says that "munching" or "ruminating" is a talent. I am a real mucher but it costs a lot of energy and it doens't give me any energy so I don't think it's a talent.

Sir Ken Robinson talks about "being in your element" and about "elements". 
In his opinion a talent is something you like to do and it gives you a lot of energy. 
It doesn't really matter if you're good at it.

All in all it's about competentions and about talents, the difference between them and the question where you want to get your energy from and what you want to give energy.

I'm not yet able to go into discussion about talents and competentions.
I do want to talk about the following saying by Aristotle:

I haven't found my talent that's needed in this world.
Have you? How did you find it?

Daar gaan we weer.... - There we go again....

Dan durf ik een paar weken geleden beweren dat alles zo goed gaat om dan nu weer te zeggen dat het alweer een pak minder goed gaat.

Blijkbaar is het afbouwen van mijn medicatie toch niet zo'n goed idee.
Door het afbouwen is duidelijk geworden dat de medicatie ook een grote rol speelde in het onder controle houden van mijn hormonen.
Meer bepaald dan mijn PMS - klachten, gaande van humeurigheid tot wekenlang gezwollen en pijnlijke borsten.

Op dit ogenblik ben ik dus weer in gevecht met mezelf.
Ik wil zo graag alles zonder de medicatie doen en dan blijkt dat het toch niet zo makkelijk zal zijn.
Weten dat je medicatie nodig hebt om gelukkig te kunnen zijn, is toch wel hard hoor.
De huisdokter zegt al dat ik er rekening mee moet houden dat ik waarschijnlijk altijd medicatie zal nodig hebben.

Als mijn psychologe dan zegt: "Je wil alles alleen kunnen en je denkt dat je zwak bent als dat niet lukt. Volgens jou is alles alleen doen hetzelfde als sterk zijn." dan grommel ik eens bevestigend.
Ergens altijd wel confronterend, maar ook wel wat grappig om haar dat te horen zeggen, om te beseffen dat ik inderdaad zo denk, maar ook te beseffen dat dit toch wel een verkeerde denkwijze is.
Ze vindt dat ik het mezelf te moeilijk maak. Als ik me goed voel met de medicatie en ook goed functioneer waarom wil ik dan zo graag alles veranderen?

Dan maar beslist om de medicatie terug op te drijven tot een halfje per dag.
Hopelijk lukt dat dan wel.
En als dat niet lukt, wordt het terug een gans pilletje per dag...
Voor mij is het dus geluk in een pilletje :-).

I have been saying all is well, but now I have to admit it's not all so well anymore.

It wasn't the best idea to take less of my medication.
It has become clear that the medication also controlled my hormones a lot.
I'm pretty sure my PMS, including extreme moodiness and painful, swollen breasts for several weeks, has become worse.

I'm fighting myself again.
I want to do everything without medication but apparently that isn't so easy.
Knowing you need your pills to be happy is very hard.
Even my doctor told me I'd probably need to take them for the rest of my life.

My therapist said this: "you want to do everything on your own because you think it's weak when you can't. You think you're strong when you can do it alone." and I utter a grunt.
She's right and it's confronting but at the same time witty to hear her say this, to admit I'm thinking that way and to acknowledge that it's a wrong way to think.
She says I'm making my life difficult for myself. 
Why do I want to stop the pills when they make me feel and function good?

Decided to increase the medication to half a pill a day.
Hopefully that'll be enough.
And if it isn't I'll take a pill a day....

For me it's luck in a pill :-).

Alles komt uiteindelijk goed... - Everything will be alright eventually...

Sinds mei 2017 is er voor mij heel veel veranderd. Nu dat jaar voorbij is, wil ik even kort terugblikken naar een paar gebeurtenissen.

Mei 2017 werd mijn vorige psychologe ziek en werd ik noodgedwongen doorverwezen naar mijn huidige psychologe. Een gedwongen verandering die te snel kwam na vele andere veranderingen en waar ik toch wel heel veel moeite mee gehad heb.

De wekelijkse afspraken werden tweewekelijkse sessie en sinds een maand of twee begin ik er aan te denken om de tweewekelijkse om te zetten naar een driewekelijkse of misschien zelfs een maandelijkse sessie.
De e-mails die ik tussen de sessies door nog schreef zijn ondertussen ook verminderd en regelmatig zelfs verdwenen. Die teksten zijn/waren een manier om de chaos in mijn hoofd een klein beetje te ordenen en tussen de sessies door ook wat broodnodige ondersteuning te vinden.

Dat die schrijfnood verminderd is, is voor mij een hele grote barometer geweest.
Ik schrijf graag, zowel over leuke als moeilijke dingen, maar het gevoel dat ik moet schrijven, is verdwenen.

Eind juni speelde ik mijn eindexamen muziek met klein orkest en speelde ik eveneens mee in datzelfde kleine orkest. Voor de allereerste keer heb ik ondervonden wat het is om aangenaam zenuwachtig te zijn en dan ook nog eens ongelofelijk goed te spelen.

Achteraf kreeg ik van enkele van de beroepsmuzikanten te horen krijgt dat ze helemaal meegesleept waren toen ik speelde. Dit is het beste compliment dat ze me konden geven.

Begin deze maand was het exact een jaar geleden dat ik van werk veranderde.
Een zelfgekozen verandering die de nodige stress met zich mee bracht.
Ondertussen voel ik me op mijn gemak op mijn nieuwe werkplek. Aangename collega’s en een aangename sfeer zorgden er voor dat ik steeds meer mezelf liet zien.
Het masker dat jarenlang overal met me mee ging, blijft steeds vaker thuis liggen.

Eindelijk voel ik zelf dat ik op de goede weg ben.
Er is letterlijk rust in mijn hoofd gekomen.
Rust die er letterlijk op kousenvoetjes in geslopen is.

Pas toen de psychologe me er attent op maakte dat ze me zoveel rustiger vindt, besefte ik dat het inderdaad goed gaat.
Het gaat zelfs zo goed dat ze voorstelde om voorlopig nieuwe werkpunten aan te snijden, maar op te volgen. De rust zijn werk laten doen voor we er terug onrust bij brengen.
Ze laat me nog niet los, maar wel wat losser.

Eindelijk voel ik zelf dat ik op de goede weg ben.
Er is letterlijk rust in mijn hoofd gekomen.
Rust die er letterlijk op kousenvoetjes in geslopen is.

Ik kan eindelijk eerlijk antwoorden op de vraag "hoe is't?" en dat antwoord is de laatste tijd telkens weer: "goed". Een heel gemeende "GOED".
Ik voel me goed. Goed in mijn vel, goed op het werk, goed in mijn relatie, goed in mijn hobby's (al zou ik daar liever nog meer tijd voor hebben natuurlijk).

https://quotess.net/motivational/strength/strength-quotes-i-feel-good-about-the-person-i-have-become/

Since May 2017 a lot has changed for me. Now a year has passed and I want to look back to a few things that happened.

May 2017: my previous psychologist became seriously ill and she was forced to transfer me to my current psychologist. A forced change that came too quickly on top of a lot of other changes. It was very hard for me to adjust.

The weekly sessions became fortnightly and since a couple of months I’m slowly thinking of making them 3-weekly or even monthly appointments.

The e-mails I wrote in between sessions are less and sometimes even non-existant. Those texts are/were a way to help me see through the chaos in my head and to get some well needed support between the sessions.

The need to write is reduced to almost nothing and this has been a huge barometer to me.
I like writing, wether it’s about good or hard things, but I no longer feel that I need to write to find some rest.

At the end of June I played my final exam in the local music academy. Those who want can play a piece accompanied by a small orchestra. I played both solo and as part of the orchestra.

It was the very first time ever that I felt comfortably nervous and I played very good.

Afterwards some of the professional musicians came to me and said they were really carried away by my playing. There is no better compliment!

At the beginning of this month it was exactly one year ago that I changed my job.
A change that I had chosen and that brought the necessary stress with it.
Now I feel at ease at my job. Pleasant colleagues and an enjoyable atmosphere made me show my true self more and more. I no longer bring the mask I wore for so many years.

Finally I really feel that I’m going the forward.
I’ve literally found peace of mind.
Peace tiptoed into my life.

I only realised it when my therapist said she thought me so much more at ease and relaxed.
She even suggested to do some follow-up for now before starting something new.
It’s time to let rest and peace do their job before we wake up stress again.
She won’t leave me, but she will give me some time and space.

Finally I can answer truthfully to the question “how are you?” and my answer is every time again “I’m fine, I’m doing great”. A very firm “FINE”.
I feel good, good about myself, about my job, about my relationship, about my hobby’s (although I can always use more time (😉).

Feestdagen - Festive season

De feestdagen, de kerstperiode....

Het moment van het jaar waarop we onder druk van de maatschappij vrolijk moeten zijn en vol enthousiasme met familie moeten samenkomen om feest te vieren.
De periode waar ik al jaren een hekel aan heb. Al even lang zeg ik dat ik een week vakantie ga nemen in het buitenland om aan die familieverplichtingen te ontsnappen, maar ik heb het nog nooit gedaan.

Ergens denk ik dat het mijn plicht is als dochter om te doen alsof.
De druk van buitenaf dat het zo hoort en dat je je daar maar moet aan aanpassen.

Sinds kort begint er echter wat vulkanisch vuur te borrelen.
(Mijn therapeut gaat dit heel graag horen)
Steeds meer voel ik me genegeerd en onzichtbaar.

Ik heb al enkel keren de gevolgen gevoeld van serieus over mijn grenzen te gaan.
De laatste keer, 2015, heeft uiteindelijk tot de diagnose ASS geleid.
Eens je over zo'n grens gaat en neervalt van uitputting, komt de volgende grens telkens sneller dichterbij.
Het evenwicht vinden om ver genoeg van de grens te blijven zonder een kluizenaar te worden, is al moeilijk genoeg.

Die feestperiode dwingt me om over mijn grens te gaan en ik wil dat niet langer.
Alleen weet ik niet hoe ik dit duidelijk kan maken naar mijn familie en dan vooral mijn vader.
Hij beweert vanuit zijn beroepsmatige kennis goed te weten wat ASS inhoudt, maar ik ondervind dit absoluut niet zo.
Hij vindt bij alles dat ik me er maar moet over zetten, want dat is bij iedereen zo.
Feestdagen zijn nu eenmaal vermoeiend en lawaaierig dus moet ik daar maar tegen kunnen.

Wel, ik vind dat niet zo vanzelfsprekend en ik heb het er heel moeilijk mee dat dit niet gezien wordt door anderen.
Ik ben al een grens teveel gepasseerd en ik kan er allemaal niet goed meer tegen.
Mijn autisme is geen excuus.
Het is de reden waarop ik het zo moeilijk heb.

Dit is blijkbaar een bijkomende moeilijkheid bij autisme: hoe maak je aan familie en/of anderen duidelijk waarom je het moeilijk hebt met zo'n situaties. Hoe zorg je voor begrip langs beide kanten...

De zoektocht gaat verder.

www.choiceshirts.com

The festive season, Christmas time....

It's that time of the year when we all feel the pressure of sociaty to be jolly and to come together with family very enthousiastically to celebrate.
I have disliked this time of the year for years now. 
For many years I announce I want to take a holiday abroad far away from all the family obligations, but I've never taken the step.

Somewhere deep inside me there is a small voice that says that it's my duty as a daughter to act as if I like it.
The outside pressure is so high: it's just like this and you have to adapt.

Recentely however, I feel some vulcanic fire inside me.
(My therapist will be glad to hear this).
More and more I feel ignored and invisible.

I've felt the consequences of crossing my limits some times;
The last time, 2015, eventually lead to my ASD diagnosis.
Once you cross such a boundary and crash, the next boundary closes in more quickly.
It's very hard to find the balance between staying away from that limit without becoming a recluse.

Every festive season forces me to cross my boundary and I don't want this anymore.
The problem is that I have no idea how I can make this clear to my family and especially my father.
He claims to have a professional knowledge which inclused autism, but I don't think he has.
Every time he says to just get over it, because everybody feels like I do.
It's normal the feel tired during the Christmas holiday and I should be able to cope with it.

Well, I don't cope with it. 
I don't think it's obvious and I find it very hard that my difficulties aren't seen by other people.
I've crossed one boundary too much and I'm no longer able to cope with this.
My autism isn't an excuse.
It's the reason why everything is so hard for me.

Apparently this is a normal difficulty when you're on the spectrum: how to explain your family/others why it's all so hard.
How can I makesure there is understanding on both sides....

The search continues....

Gelukkige week - Happy week.

Op de parking van het station zag ik een man in z'n auto kruipen.

Nou ja, auto....zo'n monovolume-achtig voertuig, maar dan zonder passagierszetels achteraan.

Het enige wat achteraan in de auto te zien was, was een hele grote, harige, witte hond.

Een hond die zo enthousiast was toen de man instapte dat hij bijna bovenop de man kroop.

Het deed me lachen.

Een hond heeft niet veel meer nodig dan z'n baasje om gelukkig te zijn.

Een paar stappen verder reed een fietser me voorbij.

Hij zag me lachen en riep achter zich: "jij bent gelukkig!"

Het duurde een paar seconden, maar ik kon nog net op tijd antwoorden: "ja! Vandaag wel!" en ik voelde me ook echt gelukkig....

Om de week compleet goed te maken, hoorde ik gisteren dat een van onze externe partners tegen mijn collega vol lof over me gesproken had. Een goede werker zoals ik zou hij graag als collega hebben.

Wat een compliment zeg....

http://www.huffingtonpost.com/2014/03/20/happiness-self-help_n_4979780.html

While walking to my car on the parking of the station I saw a man getting in his car.

Not a family car, but a monovolume without passenger seats in the back.

The only thing visible in the back of the car was a huge and hairy white dog.

A dog so happy to see his owner that it tried to sqeeuze in the driver's seat with him.

It made me laugh.

A dog doesn't need much to be happy, just seeing its owner is enough.

I walked along and was passed by a man on a bike.

He saw me smile and called: "you are happy!".

It took me a couple of seconds, but I answered him just in time: "Yes, today I am!" and I really felt happy.

To make this week complete my colleague told me yesterday that one of our external partners spoke very highly over me. That person said he'd like to have a good worker like me as a colleague.

I never have had such a compliment before....

Een nieuw gevoel - A new feeling

Gisteren had ik een klein concertje met de klas Samenspel ter ere van de opening van de Picturale 2017 in Ronse.

Tussen de speeches door werden er 3 korte stukjes gespeeld door ons (2 hoornisten en 2 trompettisten).

Na afloop kregen we allemaal een klein boeketje bloemen als bedanking.

Het was de allereerste keer dat ik bloemen kreeg na een concertje.

Plots besefte ik dat ik een nieuwe emotie voelde.

Een gevoel dat ik nog niet eerder gehad had en dat volgens mij "waardering" moet zijn.

Nu heb ik me al geapprecieerd gevoeld op het werk, maar dit voelde toch helemaal anders.

Een nieuw gevoel om te onderzoeken, te voelen, te herinneren en een plekje te geven in mijn emotiegeheugen....

Yesterday I played a little concert with our music class for the opening of the Picturale 2017 in Ronse.

In between the speeches we had to play 3 short pieces (2 french horn players and 2 trumpet players).

We all got a small bouquet of flowers to thank us.

I never received flowers after a concert.

Suddenly I realised that I felt a new emotion.

It was a feeling I never had before and I'm sure that it has to be "value".

I've felt appreciated at work, but this was so much more and so completely different.

A new feeling to examine, to feel, to remember and to give a place in my emotion-memory....

Oscars

De echtgenoot is een echte filmliefhebber dus de Oscarnominaties en Oscarwinnaars worden hier thuis altijd wel besproken.

Zelf ben ik een uitgesproken fan van animatie met een grote voorliefde voor Studio Ghibli.

Eigenlijk kan je hier bij ons zowat elke gekende als de minder gekende "tekenfilms" terugvinden.

Met een tekenfilm doe je me altijd plezier, om te kijken, om te krijgen, om te geven :-).

Daarom ook dat ik het niet kan laten om hier even een Oscar-winnaar te vermelden.

'Piper' van Pixar heeft namelijk de Oscar voor beste korte animatiefilm gewonnen.

Pixar slaagt er telkens weer in om te bewijzen dat animatie ook een diepere betekenis kan hebben.

Net zoals ze ook regelmatig aantonen dat "anders" zijn en "groeien" in elke betekenis van het woord eigenlijk "normaal" zijn.

Met alle eigenaardigheden die we hebben, horen we allemaal wel ergens thuis.

The husband is a real moviefan. When it's time for the Oscars he talks a lot about movies.

I am a huge fan of animation and I adore the films made by Studio Ghibli.

I think that we have almost every well known and not so well known animation movie here at home.

You can always make me happy with an animation, to watch, to receive, to give away :-).

So I just have to mention one of the Oscar winners.

'Piper', a Pixar movie, won the Oscar for best short animation movie.

Pixar always proves that animation movies can be much more than superficial colourbombs.

They also show that being "different" and "growing" in every meaning are in fact very "normal"....

We all have peculiarities but we all belong somewhere....

Je diagnose wel of niet vertellen - Whether or not to talk about your diagnosis.

Deze morgen nam ik deel aan een workshop bij Psysense over het wel of niet vertellen van je diagnose.
We waren met 5 deelnemers, 1 man en 4 vrouwen, of hoe het beeld dat autisme meer bij mannen dan bij vrouwen voorkomt niet altijd even duidelijk is.

Voor mij was het de eerste kennismaking met andere goedbegaafde autisten.
Eerlijk gezegd, viel die eerste kennismaking heel goed mee.
We zien er allemaal even normaal uit en bij niemand kan je op het eerste zicht horen of zien dat ze autisme hebben.

Mensen die, net als ik, werken en moeilijkheden ondervinden met hun werk, collega's, familie, zichzelf.
Mensen die, net als ik, recent een diagnose autisme kregen.
Mensen die, net als ik, nog steeds bezig zijn met het dilemma of ze over hun diagnose zouden vertellen.
Mensen die, net als ik, op zoek zijn naar personen aan wie ze over hun autisme kunnen vertellen om zo de nodige steun te kunnen krijgen.

Het was een interessante workshop die, zeker wat mij betrof, langer had mogen duren.
Het duurde weer enige tijd voor ik genoeg op mijn gemak was om me te laten horen en om te reageren op de anderen.
Er waren een paar verbaal sterke deelnemers en dat is voor mij telkens weer moeilijk.
Wat vooral leuk was, was eindelijk eens "hetzelfde" verhaal bij anderen te horen en herkenning te horen bij wat ik vertelde.

Dit vond ik het meest interessante.
Bij het vertellen van je diagnose moet je rekening houden met 2 principes: het functionaliteitsprincipe en het zorgzaamheidsprincipe

Bij het functionaliteitsprincipe denk je na over wat het nut zou zijn van het vertellen van je diagnose.
Als ik dit principe terugkoppel naar mijn werksituatie kan ik hierover het volgende vertellen.
Er zijn 2 collega's op de hoogte van mijn ASS.
De eerste heeft de hele zoektocht bewust meegemaakt.
De tweede collega voelde aan dat er iets scheelde, maar zat in de verkeerde richting te zoeken.
Hem heb ik op de hoogte gebracht om te vermijden dat hij een totaal verkeerd beeld van me vormde.
Ze voelen mijn grens goed aan en geven me een spreekwoordelijke klop op mijn kop als de stress met me gaat lopen of als ik beter even rust neem.
Evengoed kan ik bij hen terecht met de mededeling "het gaat niet goed" en dan weten ze hoe ze mijn kopzorgen moeten kaderen.

In die zin heeft het vertellen van mijn diagnose er voor gezorgd dat ik steun en begrip krijg van mijn collega's en heeft het zeker nut.

Het zorgvuldigheidsprincipe betekent dat je nagaat in welke mate de ander je gaat kunnen helpen als je over je autisme vertelt of wat je verwacht van de ander door dit te vertellen.
De meeste mensen vinden mij "raar" of zoals één van de deelnemers zei: "er is een hoek af".
Door mijn collega's op de hoogte te brengen, slagen zij er in om die "hoek" af te ronden.
Ik word nog steeds raar gevonden, maar zij kunnen bij andere collega's mijn gedrag in een context plaatsen zonder het woord autisme te laten vallen.
Ik gebruik hen ook als sociale barometers.
Bij sociale gebeurtenissen blijf ik in hun buurt en kan ik beter inschatten hoe ik zaken moet interpreteren.

Onbewust heb ik dus van beide principes gebruik gemaakt door mijn collega's op de hoogte te brengen.
Wanneer ik nu overweeg om iemand anders ook in te lichten dan vraagt mijn collega ook telkens weer wat het nut gaat zijn, op welke manier het verkondigen mij gaat helpen.

Deze tekening is voor mij een weergave van hoe dikwijls ik te horen krijg dat ik "normaal" moet doen, dat iedereen het moeilijk heeft, dat anderen het nog moeilijker hebben, dat ik geen probleem heb en er dus ook geen moet zien...

www.mountainsofsand.com

This morning I attended a workshop at Psysense about whether or not to tell about your ASD diagnoses.
There were 5 participants, 1 man and 4 women, so the image that autism is more seen by men than women isn't always true :-).

It was the first time that I encountered other people with autism, other well gifted autists.
I liked it. I felt very welcome and there was so much recognition.
We all look normal and there is no one with the word "autism" written on their face.

They are all people, like me, who encounter difficulties with work, colleagues, family, themselves.
People, like me, who recently got the ASD diagnosis.
People, like me, who are still struggling with the dilemma whether to communicate about their autism or not.
People, like me, looking for others to share their diagnosis and get some support.
People, like me, who continually doubt about their diagnosis and who want to find the right people to share those doubts with.

It was an interesting workshop that might have taken longer. 
Again it took me a lot of time before I felt at ease, to speak my mind and to react.
Some participants were verbally strong and for me that's always difficult.
What I liked most, was hearing the same story about recognition. 
We think the same way and it felt like coming home.

This was the most interesting part of the workshop.
When you want to tell others about your diagnosis you should keep in mind these 2 principles: functionality and consideration.

The functionality principle means that you should think about the benefit of telling about your ASD.
I can show you what this means by telling you about my own situation at work.
I told 2 colleagues about my ASD. 
The first one saw me struggle for months and knew that I was doing some psychological tests.
He was consciously present during the whole search.
I knew that the second colleague felt that something wasn't right. 
After a while I noticed he was thinking the wrong way and the image he was creating in his mind wasn't correct. So I decided to tell him the truth.

They know my limits far better than me and if necessarily they will tell me when stress is getting the better of me and when I should take a rest, when I have worked enough.
I can contact them and say "I'm not doing well, something is wrong".
They know more or less what I mean by this and they will give me time, rest and help if I ask for it.

Telling about my ASD helped me getting the support and understanding at my work. 
Thanks to them I can more or less be myself at work.

The principle of carefulness means that you think about how the other might be able to help you when you tell him/her about your ASD. 
You should know what kind of help you want when telling someone you have autism.

Most people think I'm strange.
I don't know why, but it's always been like this. 
My 2 colleagues deal with remarks of other colleagues who think I'm a bit of a weirdo.
They know how to put my strange behaviour in perspective and how to put things in a context so the others know why I'm doing things without mentioning the word autism
I also use my colleagues as social barometers.
I always stay close to them in social situation.
By interpreting their behaviour I know how to deal with a lot of situations.

So all in all I used those 2 principles before I have ever heard of them.
Sometimes I think about telling other colleagues about my ASD.
I will ask my 2 colleagues about it and every time they ask me if it would help me if that specific colleague would know it.
They ask about the purpose of telling it and if it's worth the trouble.
They help me assessing the principles of functionality and consideration without having heard of them.

The picture above shows how many times I heard that I should behave like a "normal" person, that everyone has a hard time and some people an even harder time than me, that I don't have a problem and I shouldn't make one.

Waarden sorteertaak - Sorting values

Ondertussen is de teleurstelling van het tweede sollicitatiegesprek al wat verteerd.
Niet geschikt gevonden worden, doet pijn, maar het zorgt ook dat er een pak twijfelstress verdwijnt.
Neem daar dan nog een conflict met een deel van de ouders erbij en ik stond op een breekpunt vorige week.

De therapiesessies waren dan ook meer dan welkom.

Opnieuw is het me duidelijk geworden dat ik die gesprekken zo hard nodig heb om er voor te zorgen dat de chaos in mijn hoofd geordend wordt.
Telkens weer vraag ik me dan ook af hoe ze het toch doet om me rustig te krijgen.

Om mijn hoofd wat rust te gunnen, heeft mijn therapeute me een opdracht gegeven.

Een opdracht die er voor moet zorgen dat ik me op iets anders concentreer en niet continu de gesprekken en het conflict herbeleef.
Afleiding blijft de beste manier om mijn hoofd stil te zetten.
Op werkdagen zorgt het werk voor afleiding, maar alle uren ervoor en erna moeten ook nog overbrugd worden en dan is een denk- en doe-opdracht welkom.

Misschien is er wel iemand die deze opdracht ook ooit gedaan heeft: de "Waarden Sorteertaak".

De bedoeling is om ongeveer 125 waarden moet sorteren in "heel belangrijk", "belangrijk" en "niet zo belangrijk".

Van de waarden die ik als "heel belangrijk" zie, moet ik dan proberen foto's maken (picture your life).
Aangezien ik het leuk vind om foto's te nemen, vind ik dit wel een leuke opdracht.
De hele opdracht is gebaseerd op ACT (Acceptance and Commitment Therapy)

Ondertussen ben ik een week bezig geweest met de opdracht.
Na een paar dagen heb ik een bijkomende categorie gemaakt, namelijk "essentieel/levensnoodzakelijk".
Dit zijn de waarden die voor mij nog belangrijker zijn dan "zeer belangrijk", waarden zonder dewelke ik me geen leven kan voorstellen.

Het fotogedeelte was het moeilijkste deel van de opdracht.
Dagelijks een foto nemen van wat ik belangrijk vond, lukte nog wel, maar het koppelen aan een waarde was moeilijker.
Ik mag dan al een beelddenker zijn, het blijft voor mij heel moeilijk om aan abstracte begrippen als betrouwbaarheid, loyaliteit een beeld te koppelen.
Maar ook hier bracht de therapeute rust in mijn hoofd.
Aan elke foto kon zij zonder problemen de voor mij essentiële waarden koppelen.
Met een glimlach vertelde ze er ook nog bij dat dit wel zou lukken als ik de opdracht gewoon verder zou doen.

Het lijkt me in elk geval wel leuk om te blijven proberen.
Misschien zit er wel een wekelijkse fotoblog in :-).

Ze heeft me ook nog een uitbreiding gegeven aan de initiële opdracht.
Deze week moet ik eens bekijken of de essentiële waarden gekoppeld kunnen worden aan relatie, familie, vrienden, werk en ontspanning.

https://myjourneywithdepression.wordpress.com/2013/09/09/what-is-acceptance-and-commitment-therapy/

The disappointment of the second job interview is already gone.
It hurt to be seen as not suitable, but a lot of doubts and stress disappeared.
This disappointment and a conflict with one of my parents about my ASD put me on a breaking point last week.

I was really happy that I could go and talk to my therapist.
It's so obvious that I really need those talks to clear the chaos in my head.
Every time I wonder how she does it, how she can make me calm again.

To create some rest and peace in my head my therapist gave me a task.
By doing this task I can concentrate on something else and I'm not continuously reliving the jobinterviews and the conflict.
For me, distraction is the best way to stop my head.
When I go to work, the work itself distracts me enough, but I need something to bypass the hours before and after work.
I welcome every task that makes me think and do something else.

Maybe somebody already did a task like this: "sorting values".
The goal of the exercise is to sort 125 values into categories: "very important", "important", "not so important".
For every value you find "very important" you should try and make a picture (picture your life).
I like taking pictures so I thought it would be a fun job.

The whole task is based on the ACT principle (Acceptance and Commitment Therapy).
You'll find plenty of information by searching on the web.

I've been busy for a week now. After a couple of days I realised I needed an extra category: "essential/vital".
Those are the values which are more important than "very important" to me.
I can't imagine life without those values.

Taking pictures was the most difficult part of the assignment.
It's easy to take pictures of what you find important, but making a link between the picture and a value was really difficult.
I am a visual thinker, but seeing images for abstract concepts like loyalty and reliability is difficult.
But again, my therapist gave me some mindrest.
She fitted every picture with one or more of my essential values.
With a smile she told me I would be able to do this easily when I continue working on the assignment.

I think it will be fun to continue. 
Maybe I can make a weekly pictureblog :-).

She also gave me an additional assignament: this week I should check my essential values and try and couple them with my relation, family, friends, work and relaxation.

Hier hoeft geen verdere uitleg bij.

Met dank aan "Autisme bewustzijn bevorderen" via Facebook.

 "For me, happiness is not the smile on my face but the silence in my head..."

No further explanation needed. Thanks to "Autisme bewustzijn bevorderen" via Facebook.