Het depressieverhaal gaat verder - The depression story continues

Soms voel ik mij mentaal jonger dan mijn lichaam is en dan probeer ik al eens iets uit dat gecatalogeerd kan worden onder de categorie "onnozel, lomp en voor tieners" :-).
Begin juni resulteerde deze jeugdige mindset in een ongelofelijk zwaar verstuikte voet.
Een maand in het gips gevolgd door een maand in een gipsbrace en sinds begin augustus pas terug aan het werk.

De eerste 10 dagen was ik zo goed als immobiel en heeft de echtgenoot me nog meer verwend dan anders. Daarna werd ik heel erg langzaam weer wat mobieler en kon ik traag en op het gemak weer wat meer doen.

Begin augustus ging ik terug werken en ik moet toegeven dat de eerste 2 dagen een ware marteling waren. Toekomen rond 8u en al compleet overprikkeld zijn om 10u om dan nog aanwezig te moeten zijn tot 16u en dan nog met de auto naar huis.
Die eerste week zat ik dan ook elke dag om 21u in mijn bed met hoofdpijn van ochtend tot ochtend.
De tweede week ging het beter met de overprikkeling, maar toen kwam een maagontsteking roet in het eten gooien.

Gelukkig kon ik in die tweede week weer bij mijn psychologe terecht.
Nadat ze me geholpen had om alles in mijn hoofd wat overzichtelijker te maken, kwam ik tot de volgende conclusie: "ik ben 2 weken aan het werk met als resultaat: ik ben doodmoe, val moeilijk in slaap en slaap niet goed, een maagonsteking, 's avonds geen energie meer om ook maar iets te doen en al zeker niet om TV te kijken."
Volgens mijn psychologe kwam die verplichte rust net op het goede moment omdat ze toen de indruk had dat ik aan het afglijden was naar een depressie. Zoals in de vorige post beschreven, heb ik toen al de stap gezet om de medicatie weer een beetje verhogen.

Ik heb twee maanden thuis doorgebracht in alle rust. Ik sliep goed, was in staat om 's avonds een aantal afleveringen van een serie te bekijken, ging om 23u slapen en was goed wakker om 7u.
Een zalige twee maanden rust en toch vol energie.
Twee weken werken, hebben al direct weer een wrak van me gemaakt en dan moet het schooljaar nog beginnen met de wekelijkse muziek- en pilatesles.
Dit kan toch echt niet....

Langzaam ben ik het volgende beginnen beseffen: thuis, in alle rust, functioneer ik perfect met de licht verhoogde hoeveelheid medicatie. Ik heb gevoeld hoe de depressie en de overbelasting bijna onmiddellijk weer de overhand krijgen zodra ik terug ga werken.
Daaruit kwam de volgende conclusie: 1) ik kan verder met de minimale hoeveelheid medicatie als ik thuis blijf, maar 2) ik ga graag werken, heb een aangenaam contact met mijn collega's en vind het sociaal contact leuk ook al is het super vermoeiend. Als ik echter op deze manier wil verder doen dan moet ik de medicatie misschien toch weer verhogen.

Ik heb hierover een paar dagen nagedacht en daarna een mail gestuurd naar mijn huisdokter C.
Na een hele korte beschrijving van hoe ik me nu voel in vergelijking met tijdens de maanden thuis heb ik gevraagd of ik de medicatie terug kon opdrijven met 1/4.
Dokter C. heeft me duidelijk gemaakt dat 1/4 geen verschil zou maken en zei dat ik beter direct weer naar een volledige pil ga gedurende minimum 3 weken. Eventueel kunnen we op termijn gaan naar de afwisseling van 1 en een 1/2 pil, maar dat zien we nog wel.

Het verhaal zal dus zeker nog een vervolg krijgen. Het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar in realiteit blijf ik een moeilijk gegeven vinden: niet volgens de "norm" kunnen functioneren zonder medicatie.
Ik schaam me er niet voor, maar het zou toch aangenamer zijn, moest de maatschappij beseffen hoeveel moeite het kost voor heel veel mensen om die "norm" te behouden.

https://www.blackmores.com.au/stress-relief/5-easy-ways-to-relax-and-find-your-calm

There are those days when I feel mentally much younger than my body is and I try something that should be catalogued as "silly, clumsy and for teenagers".
This young mindset resulted in a very heavily sprained ankle at the start of june.
A month in plaster followed with a month in a plaster-brace and only just back to work since the start of august.

I spent the first 10 days of plaster almost completely immobile and the husband pampered me even more than usual. Slowly I got a bit more mobile and I could do some stuff sluggishly and at ease.

I went back to work at the beginning of august and I have to admit that the first 2 days were torture.
Arriving at 8 am, being completely overstimulated at 10 am and having to stay till 4 pm before I could drive home. I ended up in my bed every day at 9 pm the first week with a headache from morning till morning. The second week the overstimulation was less, but than I had a gastritis.

Luckily I had a therapy session planned the second week.
She helped me to get my thoughts back in order and I came to this conclusion: "I've been working for 2 weeks with this result: I am exhausted already, it's hard to fall asleep and I don't sleep well, a gastritis, no energy left in the evenings to do anything and especially not to watch TV."
My therapist said that the mandatory rest during 2 months came at the right time because she had the impression that I was getting depressed again. Like I said in the previous post, I had already decided to increase my medication again.

I spent two months at home in all serenity. I slept good, was able to binge watch a serie, got to bed at 11 pm and was awake at 7 am. Two wonderful peaceful months and still full of energy.
Working for 2 weeks turned me into a wreck and the schoolyear has to start yet with the weekly music- and pilateslesson.
This can't go on....

Very slowly I realised this: at home, when I'm at ease, I can function perfectly with a small amount of medication. I have felt the depression and the exhaustion get a hold of me as soon as I go back to work.
This was my conclusion: 1) I can function with a minimal amount of medication when I stay at home, but 2) I like my job, I like my colleagues, I like the social contact although it's very tiring. If I want to continue living like this, I may need to increase the antidepressants again.

I have been pondering over this for a couple of days and than I've sent a mail to my GP C.
After a short description of how I felt while at home and how I feel now I asked him if I could increase the medication with a 1/4 pill.
He answered me that 1/4 wouldn't make any difference. I should take a complete pill again for at least 3 weeks. In future there might be an option to switch between 1 and 1/2 pill every other day, but we'll see about that.

This story isn't over yet. It all seems so easy, but in reality I still found it hard to acknowledge that I can't function according to "the standard" without medication.
I'm not ashamed, but it would be much easier if society would be more aware how hard it is for a lot of people to maintain that standard.

Creatieve rust - Creative peace.

Een paar weken geleden zei mijn psychologe het volgende: "Ik heb de indruk dat jij vooral rustig wordt en gelukkig wordt als je scheppend kan bezig zijn. Creatief zijn, dingen maken, daar straal je van."

Ze heeft gelijk. Al heeft het wel eventjes geduurd voor ik dat besefte en het ook wou/kon toegeven.
Ik word inderdaad gelukkig van knutselen en prutsen, van kleuren, tekenen, muziek maken.
Ook al kan ik me ontspannen met videogames en lezen, ik word er niet altijd blij van.
Ik word blij als ik iets in elkaar kan steken en als het lukt om te maken wat in mijn hoofd zit.

Eén van mijn voornemens voor 2019 is dus dat ik meer creatief wil bezig zijn.
Ik heb een ganse waslijst ideeën op Pinterest staan en een hoop materiaal in huis.

Dit boek is één van de creatieve zaken die ik al een tijdje liggen had: "Draw every day draw every way" van Jennifer Orkis Lewis .
Het heeft een paar jaar geduurd, maar ik ben er in gestart.


Some weeks ago my therapist said the following: "I have the impression that you find peace of mind when you are creating and can be creative. Making things and being creative makes you shine."

She's right. Although it took a while before I realised this and even longer before I wanted/could admit it. I'm happy when I'm tinkering, doing arts and crafts, colouring, drawing, making music.
Even though I can relax when playing videogames or when reading, it doesn't always make me happy.
I get happy when I'm building stuff and when I can create what's in my mind.

One of my intentions for 2019 was being more creative.
I have a bunch of ideas on Pinterest and loads of material at home.

This book is one of the creative things I have at home:  "Draw every day draw every way" van Jennifer Orkis Lewis .
It took me a couple of years, but I finally started.

Het boek is opgebouwd per maand. Elke maand is er een nieuwe uitdaging. Soms gaat het om tekenen met potlood of gekleurde stiften. Andere maanden gaat het om aquarel of mixed media.
Het boek bestaat uit dik papier in verschillende kleuren, afhankelijk van de opdracht van de maand.
Het is een echt gebonden boek dat heel makkelijk openvalt. Je hoeft de rug dus niet te breken.

Wat me heel erg aanspreekt, zijn de "spelregels" aan het begin van het boek:

• Doe het maand per maand
• Denk niet teveel na over het onderwerp
• Experimenteer met je materiaal
• Zet een tijdslimiet
• Omarm imperfectie (!!!)
• Deel je werk

The book consists of a subject and a task for every month. Sometimes you have to use a pencil or coloured markers. Other months it's all about aquarel painting or mixed media. The book consists of thick paper in different colours, depending of the month.

It's a bound book that falls open so there is no need to break the back of the book.

What I really like are the "rules" at the beginning:

• Take it one month at a time
• don't agonize over subject matter
• experiment with your art supplies
• set a time limit
• Embrace imperfection (!!!)
• Share your work

Hier zijn mijn eerste tekeningen:

These are my first drawings:

2019

Voor de allereerste keer ben ik het jaar gestart met een paar voornemens:

• meer creatief en scheppend bezig zijn met mijn handen dus meer haken, meer knutselen, meer kleuren, meer tuin;
• minder tv en als we tv kijken dan moet het bewust zijn en niet zomaar wat rondzappen;
• meer lezen;
• meer muziek maken;
• meer bordspellen spelen;
• meer audioboeken/audiodrama's;
• een overzichtelijke weekplanning met de hobby's zodat we, mits de nodige flexibiliteit, vooraf weten op welke dag we gaan lezen, film kijken, netflix kijken, spellen spelen. Niet gewoon afwachten tot de dag zelf, maar plannen.

Allemaal voornemens die er hopelijk voor gaan zorgen dat er meer rust in mijn hoofd zal zijn.

For the very first time I've made some good intentions for the new year:

• being more creative and creating things with my hands, more crochet, more tinkering, more colouring, more garden;
• less tv and when we watch tv I'd like it to be deliberate and not just flicking through the channels;
• more reading;
• more music;
• more boardgames;
• audiobooks/audioplays;
• a good weekplanning for all our hobby's so we know, with some flexibilitiy, beforehand what we'll do on each day. Which days are the days for reading, watching movies, watching Netflix, playing boardgames. Not just deciding on the day itself.

These are all my intentions and I hope they will help me find more peace of mind.

Creatieve rust - Creative peace

De voorbije weken waren moeilijk.
Een discussie omtrent de feestdagen met mijn vader zorgde er voor dat mijn fundamenten weer heel instabiel werden.
Met als gevolg paniek en een allesoverheersende angst dat de andere fundamenten me alleen zouden laten.
Het lijkt heel onbelangrijk, maar het heeft een gigantische impact gehad, zowel mentaal als fysiek.
Moeilijker (in)slapen, stresspijn, darmen die in de knoop lagen, hoofdpijn, moeilijke concentratie en emotioneler dan anders.
Het was er allemaal.
Ondertussen kreeg ik van de echtgenoot, huidige en vorige psychologe en een aantal collega's de raad om afstand te nemen.
Langzaamaan ga ik dat proberen, al weet ik niet in hoeverre dat gaat lukken.

Om de rust een beetje terug te vinden, heb ik me vorig weekend creatief bezig gehouden.
Begin december sta ik, samen met een vriendin, op een kerstmarktje met zelfgemaakte spullen.
Mijn haaksels gaan mee en hopelijk wordt er ook iets verkocht.
Zelfgemaakte prijskaartjes, gehaakte sneeuwvlokken en wat knutselen met papier terwijl we luisterden naar een audioboek.

Het maken alleen al heeft me in elk geval veel plezier en creatieve rust bezorgd.

The previous weeks have been hard.
A discussion concerning the christmas festivities with my dad caused a serious instability in my foundations. This was followed with panic and the all consuming fear that all the other foundations might abandon me.
It seems unimportant, but it had a huge impact, mentally and physically.
Difficulties sleeping, stress related pain, bowell problems, headache, bad concentration and more emotional.
I had it all...
Meanwhile I got the advice from the husband, previous and present therapist and a few colleagues to keep my distance.
Slowly I'm going to try and get more distance, but I'm not sure if it will work.

To get my rest back, I had a creative weekend.
In the beginning of december I have a stall at a small christmas market together with a friend.
All my crochet will be there and hopefully somebody will buy something.
I made some price tags, snowflakes and had some fun with paper and scissors while we were listening to an audiobook.

Being creative gave me all the peace and fun I needed so much.

Balans inspanning/ontspanning - Balance effort/relaxation

De voorbije weken verliepen moeilijk.
Ik merkte bij mezelf dat ik langzaam terug naar beneden leek te glijden.
Ik heb hier met een aantal mensen over gesproken en ook gemaild met mijn therapeute.
Tijdens de sessie gisteren hebben we het er ook uitgebreid over gehad.

Ik voel me mentaal moe, niet fysiek.
Nergens zin in, geen interesse en sterk verminderde concentratie.
Het enige wat ik eigenlijk wil doen, is rusten en slapen.
Desondanks doe ik wel nog heel veel dus het is niet dat ik me laat gaan.

Mijn therapeute heeft me uitgelegd dat de spanning op het werk en de frustratie van niet altijd genoeg werk te hebben zich opstapelen als adrenaline.
Het is die adrenaline die met alle goede gevoel gaat lopen en me lamlendig laat zitten.
Ik moet er dus aan werken om overprikkeling tegen te gaan en de adrenaline kwijt te raken.

Afbouwen van mijn medicatie in combinatie van werkstress was duidelijk geen idee.
Ik ga dus nog een beetje wachten en opnieuw proberen wanneer de lente start.

We hebben een lijstje opgesteld van wat voor mij kan helpen en misschien wel noodzakelijk is om te vechten tegen het slechte gevoel.

Voor mij is het dus dit:

• fysieke activiteit. Als ik met de fiets/trein ga werken, stevig doorfietsen in het naar huis gaan. Werken met de auto='s avonds touwtje springen .
• overprikkeling vermijden. Zodra ik ook maar iets voel alles buiten sluiten met hoofdtelefoon.
• herhaling: haken, de kat aaien, strijken, werken in de tuin.
• water/warmte (douche, afwassen)
• mentaal letterlijk ontspannen en niet gewoon fysiek rusten. Dus niet gewoon in de zetel zitten en tv kijken, maar wel mentaal bezig zijn met puzzels, breinbrekers.
• tablet mag, maar geen uren aan een stuk.

https://www.autismevanuitdetail.nl/lezingen-advies/lezing-multicomplex-gezin-met-autisme

The past weeks were difficult.
I noticed I was gliding down again.
I spoke to a couple of people and wrote to my therapist.
During our session we talked about it at length.

I feel mentally tired, not physically.
No interests, no concentration.
The only thing I wanted to do is resting and sleeping.
But I'm still doing a lot so it's not like I'm letting myself go.

My therapist explained that tension at work and frustration accumulate as adrenaline.
It's that adrenaline that takes all the good feelings and makes me miserable.
So I need to keep an eye at my sensory overload and getting rid of the adrenaline.

My attempt at reducing my antidepressants in combination with the stress at work wasn't a good idea either. Maybe it will be easier to try again when spring starts.

We made a list of things that might be helpful and maybe necessary to fight the bad feeling.

This is my list:

• physical activity. When I go working by train/bike I should ride at high speed when going home. The days I use the car I should do some rope skipping in the evening.
• Avoid sensory overload. As soon as I feel overwhelmed I should use my headphones.
• repetitive jobs: crochet, petting the cats, ironing, gardening.
• water/warmth (taking a shower, doing the dishes)
• relaxing mentally by doing puzzles and brainteasers
• playing on the tablet is ok, but not too long.

Blijven ademen - Keep breathing

Blijven ademen!!

Sinds 2 jaar zeg ik dit bijna dagelijks tegen mezelf. Soms wordt het tegen me gezegd.
Het staat geschreven op een paar Post-its die op strategische plekken hangen in huis en op het werk.

Het klinkt belachelijk, maar voor mij is het een serieuze uitdaging.

Blijven ademen!!
Bij stress, spanning en verdriet.
Bij pijn, zeker bij emotionele pijn.

Altijd blijven ademen.

Onbewust heb ik de neiging om letterlijk mijn adem in te houden.
Alle spanning binnenhouden. Niets laten ontsnappen.
Alles opstapelen.

Wanneer ik de spanning bij mezelf opmerk, probeer ik eerst wat te zuchten om er een deel van kwijt te raken en het ademen terug op gang te helpen.
Soms gebruik ik ook de app die mijn vorige therapeute me aanraadde: Cardiac Coherence.
Er zijn nog een heleboel andere gelijkaardige apps te vinden.

Hartcoherentie begint steeds meer op te komen.
Het zou een hulpmiddel kunnen zijn bij stress, burn out en hyperventilatie.
Zelf heb ik ooit een aantal weken dagelijks een oefening gedaan met potlood en papier. Na verloop van tijd merkte ik tijdens het oefenen wel effect.
Ik heb echter geen idee wat het effect is op lange termijn aangezien ik het dagelijkse oefenen nooit lang genoeg kon volhouden.

Voor mij persoonlijk is een actieve afleiding waarbij ik mentaal bewust aan andere dingen moet denken een veel betere manier om stress te verminderen.
Enkel als ik niet weg kan (bv. in de auto of op tijdens het rijden) probeer ik wel gebruik te maken van de oefeningen, soms met de app, soms zonder.

Zolang het me maar helpt om te blijven ademen.

Keep breathing!!

For more than 2 years I daily tell myself to keep breathing. Sometimes it's other people who tell me to keep breathing.
I even wrote it down on some Post-it's that are strategically placed at home and at work.

It sounds silly, but for me it's exceptionally difficult.

Keep breathing!!
Stress, tension or sadness.
Pain, especially emotional pain.

Always keep breathing.

Without realizing it I often hold my breathing.
I keep all the tension inside. Don't let it escape.
Peiling up tension.

When I'm aware of it I often start sighing to help release the tension and restart my breathing pattern.
Sometimes I use an app my previous therapist suggested.
It's called ''Cardiac coherence'', but you can find loads of them in the app store.

The topic of cardiac coherence is becoming a hype.
It's supposed to help with stress, burn out and hyperventilatie.
I used to do the exercise with Paper and pencil for some weeks.
After a while I definitely noticed a difference while doing the exercise.
I have no idea what the long term effect might be because I never die the exercise long enough.

For me personality, I prefer a more active way to reduce stress. Something I really need to concentrate on combined with a physical activity.
When I can't leave a situation (at work of while driving) I do the cardiac coherence exercise. Sometimes with the app, sometimes without it.

As long as it helps me to keep breathing.

Anti-overprikkeling - Anti-sensory overload.

Het is eventjes geleden dat ik nog iets gepost heb.

Schrijven is voor mij een noodzaak wanneer het niet goed gaat in mijn hoofd.

Zodra die hoofdelijke stress vermindert, dan vermindert ook de schrijfnood.

Goed nieuws voor mij als hier minder posts verschijnen.

Minder leuk voor wie hier graag komt lezen.

Daarom eventjes snel tussendoor: hoe probeer ik overprikkeling tegen te gaan.

Heel summier, heel persoonlijk, geen wetenschap.

Overprikkeling wordt bij mij hoofdzakelijk getriggerd door teveel sociale input, teveel lawaai en te weinig overzicht.

Vorige week had ik een weekje verlof en hebben we een daguitstap naar een dierenpark gemaakt.

De ideale cocktail om compleet overprikkeld naar huis terug te keren wat gelukkig niet gebeurde.

Je gaat me niet horen zeggen dat ik niet overprikkeld was, want dat was wel het geval.

Alleen was ik niet "compleet" overprikkeld.

Een vol hoofd betekent voor mij hoofdpijn, verwarring, knorrigheid, blozen, hyperactief worden, niet meer uit mijn woorden geraken en verward worden, maar ook stil worden en afstand nemen kan gebeuren.

Een "overvol" hoofd = "compleet" overprikkeld = huilen.

Zodra ik tranen voel opduiken, is het te laat. Dan is de grens al overschreden.

Hoe zorg ik er tijdens een daguitstap voor dat die grens niet wordt overschreden?

Wel, bij mij is het fototoestel hiervoor onontbeerlijk.

Via mijn fototoestel kan ik alles van op een afstand bekijken en ook afstand houden.

Die tijdelijke hyperconcentratie zorgt er voor dat ik eventjes weg ben van de mensenmassa.

Oordopjes zorgen dan weer voor het verminderen van de decibels.

Geuren en tactiele prikkels zijn moeilijk te negeren in een dierenpark, maar daar heb ik gelukkig ook nooit zo'n last van.

De 2 dagen na onze uitstap waren voorzien als ontprikkeling en heb ik ook nodig gehad.

Die dagen heb ik opvallend meer geslapen, ook overdag, maar verder heb ik weinig na-effect ondervonden.

Voor wie het dus nog niet probeerde: neem volgende keer tijdens een daguitstap of familiebezoek of een andere gelegenheid met veel volk en veel lawaai eens een fototoestel mee en concentreer je hier op.

Echt het proberen waard!

It's been some time since I last posted something.
To me writing is essential when my mind gets chaotic.
As soon as the chaos lessens, the need to write lessens as well.

That's good news for me, but not so good for those who like reading my posts.

So a quick in-between: how do I counter a sensory overload.
Very briefly stated, very personally, no science.

I get a sensory overload by too much social input, too much noise and not enough overview.

Last week I had week off and we made a day trip to an animal park.
It's the ideal cocktail to get a complete sensory overload before going home, but luckily that wasn't the case.
I won't say that I wasn't overloaded, because I was.
It just wasn't a complete meltdown.

To me a sensory overload means a full head and that's headache, confusion, grumpiness, blushing, being hyperactive, no longer being able to say what I want to say, but also becoming quiet and distant.
A full head = total sensory overload = crying.
As soon as I feel the tears, it's too late. The border has been crossed.

So, how can I make sure that during a day trip my borders keep intact en closed?
Well, for me, my camera is crucial.
Through my camera I can keep away from everything and watch it all from a distance.
It's like a temporary hyperconcentration that keeps the people away from me.
Ear plugs help me to get the noise level down.
At an animal park you can't really ignore the smells or tactile triggers, but they don't really overload me.

I have to admit that we calculated the 2 days after the day trip as relaxation and I needed those.
I slept a lot more, also during the day, but that was the only after effect for me.

So, for those of you who never tried this before: next time you have planned a large family visit, a day trip or an event with lots of people and lots of noise, take your camera with you and concentrate on it!
It's really worth trying!

Herman in concert

Een rood hemd in plaats van het blauwe.

Steeds minder haar, maar nog steeds even wit.

Dartel op het podium ondanks de reeds gevorderde leeftijd.

Mooie muziek.

Aangrijpende teksten.

Emoties in het kwadraat.

Een heel enthousiast publiek.

Een lach, een traan.

Herinneringen aan een gestorven muzikant.

Herinneringen aan de dag dat we wakker werden en hij president was in plaats van zij.

Denken aan wij die onze kinderen leren niet te liegen, manipuleren, schelden en geen vooroordelen te hebben.

Denken en benoemen van al het onrecht in de wereld,

de doden, vluchtelingen, mishandelden,

maar uiteindelijk toch altijd weer de lach en de liefde die alles overwinnen.

Een 2,5 jaarlijks hoogtepunt waar ik naar uitkijk en dat nog nooit ontgoochelde.

https://www.artiestennieuws.nl/62301/herman-van-veen-carre-najaar-2017

A red shirt in stead of the usual blue.

Every time less hair, but still as white as ever.

Prancing on stage despite the advanced age.

Beautiful music.

Gripping lyrics.

Squared emotions.

A very enthousiast audience.

Laughter and tears.

Remembering a friend/musician who died.

Remembering the day we all woke up and he was president, not she.

Thinking about all the children we learn not to lie, to manipulate, to scold and not to have prejudices while he who is president does it all....

Thinking and naming all the injustice,

the dead, the drowned, the refugees, the ones that are mistreated in any way,

but in the end it's always laughter and love that will survive.

Every 2,5 years this is a highlight to me and it has never disappointed .

Oscars

De echtgenoot is een echte filmliefhebber dus de Oscarnominaties en Oscarwinnaars worden hier thuis altijd wel besproken.

Zelf ben ik een uitgesproken fan van animatie met een grote voorliefde voor Studio Ghibli.

Eigenlijk kan je hier bij ons zowat elke gekende als de minder gekende "tekenfilms" terugvinden.

Met een tekenfilm doe je me altijd plezier, om te kijken, om te krijgen, om te geven :-).

Daarom ook dat ik het niet kan laten om hier even een Oscar-winnaar te vermelden.

'Piper' van Pixar heeft namelijk de Oscar voor beste korte animatiefilm gewonnen.

Pixar slaagt er telkens weer in om te bewijzen dat animatie ook een diepere betekenis kan hebben.

Net zoals ze ook regelmatig aantonen dat "anders" zijn en "groeien" in elke betekenis van het woord eigenlijk "normaal" zijn.

Met alle eigenaardigheden die we hebben, horen we allemaal wel ergens thuis.

The husband is a real moviefan. When it's time for the Oscars he talks a lot about movies.

I am a huge fan of animation and I adore the films made by Studio Ghibli.

I think that we have almost every well known and not so well known animation movie here at home.

You can always make me happy with an animation, to watch, to receive, to give away :-).

So I just have to mention one of the Oscar winners.

'Piper', a Pixar movie, won the Oscar for best short animation movie.

Pixar always proves that animation movies can be much more than superficial colourbombs.

They also show that being "different" and "growing" in every meaning are in fact very "normal"....

We all have peculiarities but we all belong somewhere....